Οι σοβάδες ως τροχοπέδη στην οικονομική ανάπτυξη του τόπου μας

Του δικη­γό­ρου

Βασ. Κατα­βε­νάκη

Πρέπει οι Ροδίτες να είμαστε ευγνώ­μο­νες αφού οι Ιταλοί μάς άφησαν κτι­ρια­κές υπο­δο­μές που στην μετα­πο­λε­μική περίοδο στέ­γα­σαν υπη­ρε­σίες και συνέ­βα­λαν στην οικο­νο­μική ανά­πτυξη ώστε να μιλάμε πλέον για το θαύμα της Ρόδου. Και με τα κλη­ρο­δο­τή­ματα των κατα­κτη­τών, θεω­ρού­με­νοι ως προ­νο­μιού­χοι σε θέματα υπο­δο­μών επί δεκα­ε­τίες αφε­θή­καμε στην κρατική αδια­φο­ρία αλλά και αφήσαμε να μας υπο­νο­μεύ­ουν ώστε να παρα­λι­πό­μα­στε από προ­γράμ­ματα επεν­δύ­σεων και έργων της αει­φό­ρου ανά­πτυ­ξης. Και απο­μεί­ναμε να γιορ­τά­ζουμε και να πανη­γυ­ρί­ζουμε τα εβδο­μή­ντα και πάνω χρόνια από την ενσω­μά­τωσή μας μπροστά από τα ίδια ιταλικά κτίρια, μπροστά από ένα “εθνικό” θέατρο φάντα­σμα του εαυτού του και από ένα δικα­στικό μέγαρο από το οποίο πέφτουν οι πέτρες από την οροφή του, σαν το ίδιο να ζητά εκδί­κηση από την υπε­ρεκ­με­τάλ­λευσή του.

Προ­σφά­τως δε άρχισε να “δια­μαρ­τύ­ρε­ται” και το ιταλικό κτίριο που στε­γά­ζει το Κτη­μα­το­λό­γιο της Ρόδου. Αυτή την υπη­ρε­σία υπό­δειγμα επί δεκα­ε­τίες, στα σχέδια της οποίας δημιουρ­γή­θηκε στην υπό­λοιπη Ελλάδα το Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο, και από την οποία εξαρ­τώ­νται οι αγο­ρα­πω­λη­σίες ακι­νή­των, οι ιδιω­τι­κές επεν­δύ­σεις, οι δανειο­δο­τή­σεις επι­χει­ρή­σεων και φυσικών προ­σώ­πων, οι κρα­τι­κές και ευρω­παϊ­κές επι­χο­ρη­γή­σεις, οι πολε­ο­δο­μι­κές άδειες και οι δικα­στι­κές υπο­θέ­σεις που αφορούν εμπράγ­μα­τες αξιώ­σεις.

Αρχικά παρου­σιά­στη­καν προ μηνών οι δια­βρώ­σεις στη στέγη, στη συνέ­χεια ρωγ­μα­τώ­σεις στην τοι­χο­ποιία και τελευ­ταία πτώσεις των σοβάδων. Οι σοβάδες αυτοί απο­τέ­λε­σαν την αφορμή, μετά από την αυτοψία των τεχνι­κών υπη­ρε­σιών της Περι­φέ­ρειας, για να ανα­στα­λεί με απόφαση του υπουρ­γού Δικαιο­σύ­νης ολο­κλη­ρω­τικά η λει­τουρ­γία του Κτη­μα­το­λο­γίου και να πάθει “έμφραγμα” η οικο­νο­μική ζωή του τόπου.

Είναι αδια­νό­ητο ωστόσο να λαμ­βά­νε­ται απόφαση για ανα­στολή λει­τουρ­γίας δημό­σιας υπη­ρε­σίας γιατί ακριβώς η δημόσια υπη­ρε­σία λει­τουρ­γεί για την συνεχή εξυ­πη­ρέ­τηση των αναγκών των πολιτών. Τον δε πολίτη δεν τον ενδια­φέ­ρουν τα οργα­νω­τικά και τα λει­τουρ­γικά ζητή­ματα μιας υπη­ρε­σίας αλλά η εξυ­πη­ρέ­τησή του. Αυτά αρμό­διοι να τα επι­λύ­σουν είναι οι εμπλε­κό­με­νοι φορείς που είναι επίσης υπεύ­θυ­νοι και υπό­λο­γοι σε περί­πτωση δια­κο­πής της λει­τουρ­γίας της υπη­ρε­σίας.

Από τα πρώτα κιόλας περι­στα­τικά, προ μηνών, θα έπρεπε να ληφθούν απο­φά­σεις για την απο­κα­τά­σταση των φθορών στα σημεία που εμφα­νί­ζο­νταν χωρίς να απαι­τεί­ται η πλήρης ανα­στολή λει­τουρ­γίας του Κτη­μα­το­λο­γίου. Αλλά και μετά την αυτοψία των τεχνι­κών υπη­ρε­σιών της Περι­φέ­ρειας η πρώτη μέριμνα του υπουρ­γείου δικαιο­σύ­νης θα έπρεπε να ήταν τρόπος για την αδιά­κοπη λει­τουρ­γία του Κτη­μα­το­λο­γίου και η στα­διακή επι­σκευή των τμη­μά­των του κτιρίου που εμφα­νί­ζο­νταν οι φθορές.

Η ακα­ταλ­λη­λό­τητα του κτιρίου, σύμφωνα με την ανά­γνωση της αυτο­ψίας, δεν επα­γό­ταν και την άμεση ολο­κλη­ρω­τική διακοπή της λει­τουρ­γίας του. Αν πράγ­ματι υπήρχε τέτοια περί­πτωση επι­κιν­δυ­νό­τη­τας, αυτή θα ήταν εμφανής και δεν θα απο­φα­σι­ζό­ταν παρα­μονή της υπουρ­γι­κής από­φα­σης η επα­να­λει­τουρ­γία του από την ίδια την υπη­ρε­σία, ενώ θα έπρεπε ήδη να δια­τα­χθεί και η άμεση απο­μά­κρυνση των αρχείων.

Ωστόσο, χωρίς να υπάρχει προ­συ­νεν­νό­ηση υπη­ρε­σιών και τοπικών φορέων όπως του ΤΕΕ και του ΔΣΡ για τις ενδε­δειγ­μέ­νες ενέρ­γειες, οδη­γη­θή­καμε σε ένα τέλμα προ­κα­λώ­ντας μια υπουρ­γική απόφαση που δεν γνω­ρί­ζει και δεν ανα­γνω­ρί­ζει τα προ­βλή­ματα που δημιουρ­γεί.

Ανωτέρα βία δεν υπήρχε και ούτε υπάρχει για το κλεί­σιμο ολό­κλη­ρης της υπη­ρε­σίας κι αυτό απο­δει­κνύ­ε­ται από τα επι­κα­λού­μενα στην απόφαση έγγραφα. Μέριμνα για την ασφά­λεια των εργα­ζο­μέ­νων και των διερ­χο­μέ­νων θα μπο­ρούσε να ληφθεί χωρίς την ανα­στολή της λει­τουρ­γίας της υπη­ρε­σίας και χωρίς να θεω­ρεί­ται ότι υπο­βι­βά­ζε­ται η ανάγκη προ­στα­σίας της υγείας τους.

Τα περισ­σό­τερα δημόσια κτίρια που κατα­σκευά­στη­καν από του Ιταλούς και μέχρι σήμερα δεν έχουν συντη­ρη­θεί παρου­σιά­ζουν ανά­λο­γες φθορές. Μέχρι προ­σφά­τως στο Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου η διά­βρωση της στέγης αλλά και η πτώση των σοβάδων στο εξω­τε­ρικό του δικα­στι­κού μεγάρου δεν αντι­με­τω­πί­στη­καν με το κλεί­σιμο των δικα­στη­ρίων. Και υπάρ­χουν τρόποι μερικής ανά­κλη­σης της υπουρ­γι­κής από­φα­σης ή τρο­πο­ποί­η­σής της για λόγους νόμι­μους, βάσι­μους και ουσια­στι­κούς.

Σημειω­τέον δε ότι σκόπιμα για να μην προ­κα­λέ­σει θόρυβο η συγκε­κρι­μένη υπουρ­γική απόφαση ανα­στέλ­λει τη λει­τουρ­γία μέχρι τις 20-12-2020 ενώ στην ουσία η ανα­στολή θα παρα­τεί­νε­ται. Ούτε καν υπάρχει σχέδιο προς υλο­ποί­ηση, ούτε καν έχει εκκι­νη­θεί σχετική δια­δι­κα­σία.

Οι βου­λευ­τές Δωδε­κα­νή­σου, ο Δήμος Ρόδου, η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, ανα­λο­γι­ζό­με­νοι την κρι­σι­μό­τητα της κατά­στα­σης άμεσα αντα­πο­κρί­θη­καν για να εξευ­ρε­θεί λύση απευ­θυ­νό­με­νοι στο Υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης που ούτε καν μπήκε στον κόπο να απο­στεί­λει άμεσα κλι­μά­κιο για να επι­λύ­σει το πρό­βλημα επι­δει­κνύ­ο­ντας την ίδια συμπε­ρι­φορά που επέ­δειξε και στο παρελ­θόν.

Μέχρι σήμερα και σύμφωνα με σχετική απά­ντησή του αγνοεί τα έγγραφα που έφευγαν από το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου και ομι­λού­σαν ενα­γω­νίως για την επι­κιν­δυ­νό­τητα και απο­κα­τά­σταση του δικα­στι­κού μεγάρου. Δεν παρα­λεί­πει ωστόσο το υπουρ­γείο στην ίδια απά­ντηση να ανα­φέ­ρει τις δαπάνες για την συντή­ρηση ανελ­κυ­στή­ρων (?) του δικα­στι­κού μεγάρου, προ­φα­νώς επειδή η επι­πό­λαιη αντι­με­τώ­πισή του προ­βλή­μα­τός μας γίνεται με την αντιγραφή-επικόλληση έτοιμων απα­ντή­σεων απο­θη­κευ­μέ­νων στους ηλε­κτρο­νι­κούς υπο­λο­γι­στές του.

Μέχρι σήμερα εξάλλου “ποιεί την νήσσαν” για την επι­βε­βλη­μένη μετα­στέ­γαση των δικα­στη­ρίων, του διοι­κη­τι­κού πρω­το­δι­κείου και του κτη­μα­το­λο­γίου σε νέα κτίρια, ενώ τα περισ­σό­τερα πρω­το­δι­κεία σε άλλες περιο­χές της Ελλάδας-που ασχο­λού­ντα κυρίως με υπο­θέ­σεις αιγοπροβάτων-διαθέτουν σύγ­χρο­νες κτι­ρια­κές υπο­δο­μές.

Αν απαθείς οι Ροδίτες ανα­μέ­νουμε κάθε φορά την υπουρ­γική απόφαση που μόνο θα ανα­νε­ώ­νει την ανα­στολή λει­τουρ­γίας του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου και δεν αντι­δρά­σουμε θα πρέπει να επι­με­ρι­στεί και σε μας η ευθύνη για την απα­ρά­δε­κτη κατά­σταση που δημιουρ­γή­θηκε και το πρω­το­φα­νές στα χρονικά κλεί­σιμο δημό­σιας υπη­ρε­σίας. Δικη­γό­ροι, συμ­βο­λαιο­γρά­φοι, μηχα­νι­κοί οφεί­λουν να κινη­το­ποι­η­θούν αντι­προ­σω­πεύ­ο­ντας την τοπική κοι­νω­νία. Μετα­γρα­φές πράξεων δεν γίνο­νται, πιστο­ποι­η­τικά ιδιο­κτη­σίας δεν εκδί­δο­νται, αγωγές δεν μπορούν να προ­χω­ρή­σουν, δάνεια δεν εκτα­μιεύ­ο­νται, κιν­δυ­νεύ­ουν να χαθούν προ­γράμ­ματα επι­δο­τή­σεων σε επι­χει­ρή­σεις, πολε­ο­δο­μι­κές άδειες μπλο­κά­ρο­νται. Και όλα αυτά επ’ αόρι­στον και με αφορμή τη πτώση μερικών σοβάδων.

Είναι επι­βε­βε­λη­μένο άμεσα να εκκι­νή­σει στα­διακά η λει­τουρ­γία έστω και τμη­μά­των του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου, από τις 21-12-2020. Για τον τρόπο άμεσα θα πρέπει να μερι­μνή­σει το ίδιο το υπουρ­γείο και όχι να μετα­θέ­τει την ευθύνη σε τοπι­κούς φορείς ζητώ­ντας επι­και­ρο­ποι­ή­σεις μελετών και να υπο­δεί­ξεις χώρων ενδε­δειγ­μέ­νων για την μετε­γκα­τά­σταση της υπη­ρε­σίας. Σε δια­φο­ρε­τική περί­πτωση είναι υπεύ­θυνο το δημόσιο για την απο­κα­τά­σταση κάθε θετικής και απο­θε­τι­κής ζημίας που θα υπο­στούν οι αμέσως θιγό­με­νοι πολίτες, από τις πράξεις και τις παρα­λεί­ψεις του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης.

Ο εκ των θιγο­μέ­νων

και ζημιω­μέ­νων

Βασί­λειος Κατα­βε­νά­κης

δικη­γό­ρος Ρόδου