“Έφυγε ένας Φίλος”-Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαρής

Στις, στις 15 Δεκεμ­βρίου 2018, παντε­λώς ανα­πά­ντεχα έφυγε από την ζωή ένας φίλος,  συμ­μα­θη­τής από την πρώτη τάξη του Δημο­τι­κού Σχο­λείου μέχρι και την έκτη τάξη του Γυμνα­σίου, συγκά­τοι­κος στην Ρόδο, σε σπίτια που εμείς τότε από τα χωριά μέναμε οικό­τρο­φοι σε διάφορα σπίτια, κατα­βάλ­λο­ντας αντί­στοιχο τίμημα. Μέχρι την Γ΄ Τάξη του Γυμνα­σίου υπήρχε το Ημι­γυ­μνά­σιο Αρχαγ­γέ­λου και στην οποία Τάξη, ήμασταν συνο­λικά 12 παιδιά. Τρία παιδιά από την Αρχάγ­γελο και τα υπό­λοιπα από τα άλλα χωριά. Από την ημέρα που άρχιζε το σχολικό έτος και ερχό­μα­σταν στην Ρόδο, η μετά­βαση μας στο χωριό γινόταν κάθε Χρι­στού­γεννα, Από­κριες, το Πάσχα και στο τέλος πλέον του σχο­λι­κού έτους. Κάθε Κυριακή η πλατεία Φώκιαλη γέμιζε από Αρχαγ­γε­λί­τες που μένανε στην Ρόδο, ως μαθητές είτε του Γυμνα­σίου, είτε της τότε σχολής του ΝΙΡΕΑ και περι­μέ­ναμε το λεω­φο­ρείο του ΚΤΕΛ να μας φέρει το κοφίνι από το χωριό που μας στεί­λανε οι μανάδες μας με τα τρόφιμα μιας εβδο­μά­δας. Παρέα στην πλατεία Φώκιαλη εκτός του Νικόλα Ψαρά, ο Σαρά­ντης Λουκάς, ο Ανα­στά­σης ο Πλατής, ο Γιώργος ο Παπα­νι­κό­λας, ο Στα­μά­της Λαμπρια­νός , εγώ και άλλοι.

Τα ανέφερα αυτά για να τονίσω ότι ήμασταν τόσο αγα­πη­μέ­νοι μεταξύ μας, αφού αισθα­νό­μα­σταν ότι βρι­σκό­μα­σταν στην ξενιτιά. Τις Κυρια­κές πηγαί­ναμε στο στάδιο του Διαγόρα, όχι βέβαια για να πλη­ρώ­σουμε εισι­τή­ριο και να δούμε τον αγώνα, αφού λεφτά δεν υπήρχαν, αλλά μήπως κατορ­θώ­ναμε να σκαρ­φα­λώ­σουμε σε κανένα τοίχο του γηπέδου και να πηδή­ξουμε στη συνέ­χεια μέσα. Και ο μεν Νικόλας Ψαράς σκαρ­φά­λωνε έυκολα λες και ανέ­βαινε με σκάλα αλλά για μένα ήταν τόσο δύσκολο που ανα­γκα­ζό­ταν να με ανε­βά­ζει πρώτα και μετά να ανε­βαί­νει ο ίδιος. Αυτή ήταν η δια­σκέ­δαση της Κυρια­κής. Για σινεμά ούτε συζή­τηση αφού αυτό ήταν είδος πολυ­τε­λείας. Για σάντουιτς στο Βενε­τό­κλειο μόνο με τα κιάλια το βλέπαμε.

Τα είπα αυτά διότι εκ των πραγ­μά­των ανα­πτύ­χθηκε μεταξύ μας μία σχέση αμοι­βαίας αγάπης, μία πραγ­μα­τική φιλία. Τα καλο­καί­ρια πάλι μαζί να παί­ζουμε ποδό­σφαιρό ξυπό­λυ­τοι για να μην χαλά­σουμε τα παπού­τσια μας και από φαγητό πότε στα­φύ­λια και πότε πότε κανένα καρ­πούζι.

Αλλά θυμάμαι ότι ένα καλο­καίρι ο Νικόλας δούλεψε με τον πατέρα του στο γυψά­δικο στην Λάρδο και έπαιρνε κάποια χρήματα και εγώ ζήλεψα και το άλλο καλο­καίρι δούλεψα και εγώ στην ΚΑΙΡ. Σε αυτά τα πλαίσια εξε­λισ­σό­ταν η ζωή μας μέχρι που τελειώ­σαμε το Βενε­τό­κλειο. Μετά χωρί­σανε οι δρόμοι μας, εκείνος πήγε στην Σχολή Υπα­στυ­νό­μων και εγώ ακο­λού­θησα άλλο δρόμο, δουλειά πάλι και μαζί σπουδές. Οι δρόμοι μας χωρί­σανε αλλά δεν χωρί­σανε οι καρδιές μας. Πάλι βρι­σκό­μα­σταν και τα λέγαμε. Παντρεύ­τηκε με την Μαρία Σαρικά και απέ­κτησε τέσσερα παιδιά, έφυγε όμως και αυτή πρόωρα από την ζωή.

Είχα την τύχη με το ένα παιδί την Τσα­μπίκα να είναι πολύ­τιμη συνερ­γά­της στο γραφείο μου. Τα παιδιά του τα οποία χαίρουν αγάπης και εκτί­μη­σης θα κρα­τή­σουν ζωντανό το όνομα του Νικόλα και της Μαρίας.

Ο Νικόλας έφυγε αιφ­νί­δια από κοντά μας αλλά πάντοτε θα παρα­μέ­νει στην καρδιά μας. Υπήρξε υπό­δειγμα συζύγου και πατέρα, αλλά και καλός φίλος.

Κων­στα­ντί­νος Σαρής

Δικη­γό­ρος