Mονή Πάτμου: Απαλλακτικό το βούλευμα για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος

Δε­κτές τυ­πι­κά αλλά και κα­τ΄ου­σί­αν έγι­ναν οι εφέ­σεις των κ.κ. Γε­ρα­σί­μου κατά κό­σμον Ελευ­θε­ρί­ου Μι­χε­λή του Μι­χε­λή, Μη­τρο­πο­λί­τη Πα­λαιοη­με­ρο­λο­γι­τών Δω­δε­κα­νή­σου και Νι­κο­λά­ου Μίχα του Πα­ντε­λή, κατά του 69/2013 βου­λεύ­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω με το οποίο είχαν πα­ρα­πεμ­φθεί σε δίκη για νο­μι­μο­ποί­η­ση εσό­δων από εγκλη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα από κοι­νού και κατ’εξα­κο­λού­θη­ση.

Κρί­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι τα αδι­κή­μα­τα που τους απο­δί­δο­νται για το διά­στη­μα από 3 Νο­εμ­βρί­ου 1998 έως 5 Μαρ­τί­ου 1999 έχουν υπο­πέ­πει σε πα­ρα­γρα­φή.

Το Συμ­βού­λιο Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου απο­φάν­θη­κε ότι δεν πρέ­πει να γίνει κα­τη­γο­ρία σε βάρος τους και κα­τήρ­γη­σε την ισχύ των δια­τά­ξε­ων του Ανα­κρι­τή της Κω, που εκ­δό­θη­καν εις βάρος των κα­τη­γο­ρού­με­νων.

Το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο είχε δια­πι­στώ­σει δια­κί­νη­ση με­γά­λων ποσών σε κοι­νούς και ατο­μι­κούς τους λο­γα­ρια­σμούς, προ­ερ­χό­με­νων από αγο­ρα­πω­λη­σί­ες ακι­νή­των της Ιεράς Μονής Πά­τμου.

Ο µονα­χός Γε­ρά­σιµος – Ελευ­θέ­ριος Μι­χε­λής έχει κα­τα­δι­κα­στεί από το Πενταµελές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου σε ποινή κά­θειρ­ξης 7 ετών για την πράξη της υπε­ξαί­ρε­σης ποσού ιδιαι­τέ­ρως µεγά­λης αξίας κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση από εντο­λο­δό­χο και δια­χει­ρι­στή ξένης πε­ριου­σί­ας.

Με την ίδια από­φα­ση ο µονα­χός κα­τα­δι­κά­στη­κε σε 5ετή στέ­ρη­ση των πο­λι­τι­κών του δι­καιωµάτων, σε κα­τα­βο­λή 50.000 ευρώ στην Ιερά Μονή για ηθική βλάβη που της προ­ξέ­νη­σε, ενώ δια­τά­χθη­κε η πα­ρα­ποµπή των αστι­κών αξιώ­σε­ων της Ιεράς Μονής, για τις οι­κο­νοµικές βλά­βες που υπέ­στη, στα πο­λι­τι­κά δι­κα­στή­ρια.

Από έδρας είχε ανα­κοι­νω­θεί εξάλ­λου ότι επρό­κει­το να δια­βι­βα­στούν αντί­γρα­φα της δι­κο­γρα­φί­ας στην Ει­σαγ­γε­λέα Πληµµελειο­δι­κών της Κω για τη διε­νέρ­γεια νέας έρευ­νας για τη δια­πί­στω­ση τυχόν τε­λέ­σε­ως του αυ­τε­παγ­γέλ­τως διωκόµενου αδικήµατος της νοµιµοποί­η­σης εσό­δων από πα­ρά­νοµη δρα­στη­ριό­τη­τα.

Πιο συ­γκε­κριµένα από την ακροαµατική δια­δι­κα­σία φέ­ρε­ται να είχαν προ­κύ­ψει απο­χρώ­σες εν­δεί­ξεις για την τέ­λε­ση του συ­γκε­κριµένου αδικήµατος εξαι­τί­ας της δια­κί­νη­σης χρηµατι­κών ποσών σε λο­γα­ριασµούς που τη­ρού­σε ο κα­τη­γο­ρούµενος µε δι­καιού­χους τον ίδιο και σε άλ­λους, µε συν­δι­καιού­χους συγ­γε­νι­κά του πρό­σω­πα και επι­χει­ρηµατία της Πάτµου.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», στον µοναχό είχε επι­βλη­θεί πρω­το­δί­κως ποινή κά­θειρ­ξης 8 ετών µε ανα­σταλ­τι­κό ως προς την έφεση απο­τέ­λεσµα, υπό τον όρο της κα­τα­βο­λής χρηµατι­κής εγ­γύ­η­σης ύψους 20.000 ευρώ.

Του είχε απο­δο­θεί πρω­το­δί­κως η υπε­ξαί­ρε­ση του αντί­τιµου της αξίας πώ­λη­σης 42 ακι­νή­των (37 ακι­νή­των τα οποία µετα­βι­βά­στη­καν µε συµβο­λαιο­γρα­φι­κά έγ­γρα­φα και 5 ακι­νή­των της Μονής για τα οποία δεν συ­ντά­χθη­καν συµβο­λαιο­γρα­φι­κά έγ­γρα­φα προς µετα­βί­βα­ση) και συ­γκε­κριµένα ποσού 362.685,25 ευρώ στο χρο­νι­κό διά­στηµα από τον Iανουά­ριο του 1993 έως το έτος 1998. Το Πενταµελές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου εξέ­τα­σε 38 πε­ρι­πτώ­σεις ακι­νή­των.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι ο µονα­χός ενερ­γού­σε ως εντο­λο­δό­χος και δια­χει­ρι­στής της πε­ριου­σί­ας της Ιεράς Μονής, αφού, όπως φέ­ρε­ται να προ­έ­κυ­ψε και από την ακροαµατική δια­δι­κα­σία, ήταν εκεί­νος που δια­πραγµατεύ­θη­κε το τίµηµα της πώ­λη­σης και είχε κι­νή­σει τη δια­δι­κα­σία για τη µετα­βί­βα­ση της κυ­ριό­τη­τάς τους.

Κατά τη διάρ­κεια της δίκης δεν µπό­ρε­σε να δοθεί λο­γι­κή εξή­γη­ση για το γε­γο­νός ότι από την άρση του απορ­ρή­του των τρα­πε­ζι­κών λο­γα­ριασµών του κα­τη­γο­ρούµενου βρέ­θη­καν να έχουν δια­κι­νη­θεί σε προ­σω­πι­κούς του αλλά και σε άλ­λους που ήταν συν­δι­καιού­χος µε συγ­γε­νείς του αλλά και µε έναν κά­τοι­κο του νη­σιού πε­ρί­που 800 εκατ. δρχ. Ενώ δεν φέ­ρε­ται να έπει­σε ο ισχυ­ρισµός της υπε­ρά­σπι­σης ότι τα χρήµατα αυτά προ­έρ­χο­νταν από φι­λαν­θρω­πί­ες και από δω­ρε­ές πι­στών προς τον ίδιο.

Υπεν­θυµίζουµε ότι πραγµατο­γνωµοσύνη επι­θε­ω­ρη­τών της Διεύ­θυν­σης Eπι­θε­ώ­ρη­σης ΔΔ, NΠ και ΔEKO της Δ/νσης Oικονοµικής Eπι­θε­ώ­ρη­σης του Yπουρ­γεί­ου Oικονοµικών, εκτίµησε το ύψος της ζηµίας που υπέ­στη η Μονή από τις σκαν­δα­λώ­δεις εκ­ποι­ή­σεις ακι­νή­των της στο εκ­πλη­κτι­κό ποσό των 1.515.691.297 δραχµών.

Από τα βου­λεύµατα που αφο­ρούν στη δια­χεί­ρι­ση της ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας της Μονής φέ­ρε­ται να έχει προ­κύ­ψει ότι στο χρο­νι­κό διά­στηµα 1970- 1985 έγι­ναν 404 συµβό­λαια συ­νο­λι­κού ύψους 44.438.257 δρχ., στο διά­στηµα 1986-1995 377 συµβό­λαια συ­νο­λι­κού ποσού 748.238.734 δρχ. και στο διά­στηµα 1963-1998 297 διπλά συµβό­λαια που σηµαίνει ότι 297 φορές πού­λη­σαν σε δι­πλούς αγο­ρα­στές το ίδιο οι­κό­πε­δο.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει το Συμ­βού­λιο Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου έκρι­νε ότι για την πράξη της νο­μι­μο­ποί­η­σης εσό­δων από πα­ρά­νο­μη δρα­στη­ριό­τη­τα θα έπρε­πε να εφαρ­μο­στεί για την εκτί­μη­ση της ποι­νι­κής τους ευ­θύ­νης ο ν.2331/1995 που ίσχυε κατά το φε­ρό­με­νο χρόνο τέ­λε­σής τους.

Επι­ση­μαί­νε­ται με­τα­ξύ άλλων ότι εφαρ­μο­ζο­μέ­νου του νόμου που ίσχυε κατά το φε­ρό­με­νο χρόνο τέ­λε­σης των αδι­κη­μά­των (από το 1993 έως το 1999) και ανα­φο­ρι­κά με τον πρώτο κα­τη­γο­ρού­με­νο θα έπρε­πε να γίνει δεκτό ότι δεν είναι δυ­να­τό ο αυ­τουρ­γός της προ­γε­νέ­στε­ρης εγκλη­μα­τι­κής πρά­ξης της υπε­ξαι­ρέ­σε­ως κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση αντι­κει­μέ­νου ιδιαί­τε­ρα με­γά­λης αξίας, που το είχαν εμπι­στευ­θεί στον υπαί­τιο λόγω της ιδιό­τη­τάς του ως εντο­λο­δό­χου, να είναι ταυ­τό­χρο­να και δρά­στης της νο­μι­μο­ποι­ή­σε­ως εσό­δων από εγκλη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα.

Το ίδιο θα έπρε­πε να γίνει δεκτό και για το δεύ­τε­ρο κα­τη­γο­ρού­με­νο, ο οποί­ος βα­ρύ­νο­νταν με την πλημ­με­λημ­μα­τι­κή απο­δο­χή προ­ϊ­ό­ντων εγκλή­μα­τος από πρό­σω­πο που ενερ­γεί από ιδιο­τέ­λεια κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση.

Ση­μειώ­νε­ται ότι ο Γε­ρά­σι­μος, κατά κόσμο Ελευ­θέ­ριος Μι­χε­λής, είχε αι­τη­θεί την αντι­κα­τά­στα­ση της προ­σω­ρι­νής του κρά­τη­σης για τη συ­γκε­κρι­μέ­νη υπό­θε­ση με πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους και μετά την έκ­δο­ση του ως άνω απαλ­λα­κτι­κού βου­λεύ­μα­τος μετά την έφεση και την ακύ­ρω­ση της διά­τα­ξής του δεν συ­ντρέ­χει πλέον λόγος.