Απόφαση – βόμβα για την ανακοπή διαταγών πληρωμής!

Απόφαση “βόμβα” του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας απο­δυ­νά­μωσε το οπλο­στά­σιο του Δήμου Ρόδου για την ανακοπή δια­τα­γών πλη­ρω­μής για οφειλές του από συμ­βά­σεις, κυρίως εργο­λα­βι­κές, με απο­τέ­λε­σμα να πιθα­νο­λο­γεί­ται ότι οδεύουν σε κατά­σχεση περιου­σιακά του στοι­χεία!!

Αντι­συ­νταγ­μα­τική κρίθηκε συγκε­κρι­μένα από τη Διοι­κη­τική Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας η διάταξη του νόμου 4072/2012 που προ­βλέ­πει ότι για την εκτέ­λεση μη τελε­σί­δι­κης δικα­στι­κής από­φα­σης σε βάρος του Δημο­σίου απαι­τεί­ται τρα­πε­ζική εγγυ­η­τική επι­στολή.

Ο εν λόγω νόμος προ­βλέ­πει ότι η εκτέ­λεση δικα­στι­κών απο­φά­σεων που υπό­κει­νται σε ένδικα μέσα-δηλαδή δεν είναι αμε­τά­κλη­τες – και από τα οποία απορ­ρέει χρη­μα­τική υπο­χρέ­ωση του Δημο­σίου προς πολίτη, επι­χεί­ρηση, κ.λπ., γίνεται ύστερα από προ­σκό­μιση εγγυ­η­τι­κής επι­στο­λής Τρά­πε­ζας. Η εγγυ­η­τική επι­στολή επι­στρέ­φε­ται μετά από την προ­σκό­μιση πιστο­ποι­η­τι­κού έκδοσης αμε­τά­κλη­της δικα­στι­κής από­φα­σης.

Η Διοι­κη­τική Ολο­μέ­λεια του Ανώ­τα­του Ακυ­ρω­τι­κού Δικα­στη­ρίου (απόφαση 9/2013) έκρινε ότι η επίμαχη ρύθμιση είναι αντι­συ­νταγ­μα­τική με το σκε­πτικό ότι με τις ρυθ­μί­σεις αυτές εισά­γο­νται “εμπόδια στην συνταγ­μα­τι­κώς κατο­χυ­ρού­μενη υπο­χρέ­ωση εκτέ­λε­σης τελε­σί­δι­κης, και άρα εκτε­λε­στής, δικα­στι­κής απο­φά­σεως, με συνέ­πεια να μην παρέ­χε­ται στον νική­σα­ντα διάδικο η δυνα­τό­τητα να επι­διώ­ξει απο­τε­λε­σμα­τικά, χωρίς πρό­σθε­τες προ­ϋ­πο­θέ­σεις, την ικα­νο­ποί­ηση της τελε­σι­δί­κως ανα­γνω­ρι­σθεί­σης αξιώ­σεώς του.

Η αξίωσή του δε αυτή, καίτοι δικα­στι­κώς ανα­γνω­ρι­σθείσα, θα ικα­νο­ποιεί­ται πάντοτε σε μικρό­τερο, κατ’ απο­τέ­λε­σμα, ποσό, αφού θα επι­βα­ρύ­νε­ται από την, όχι ασή­μα­ντου ύψους, δαπάνη για την έκδοση της εγγυ­η­τι­κής επι­στο­λής, της οποίας δαπάνης δεν προ­βλέ­πε­ται η επι­στροφή ούτε σε περί­πτωση που η προς εκτέ­λεση απόφαση κατα­στεί στη συνέ­χεια αμε­τά­κλητη”.

Ανα­λυ­τικά, η Διοι­κη­τική Ολο­μέ­λεια του ΣτΕ έκρινε:

«Οι ρυθ­μί­σεις αυτές δεν είναι σύμ­φω­νες με το Σύνταγμα. Τούτο, διότι, κατά την κρα­τή­σασα στην Ολο­μέ­λεια γνώμη, με τις ρυθ­μί­σεις αυτές εισά­γο­νται, κατά παρά­βαση των άρθρων 94 παρά­γρα­φος 4 και 95 παρά­γρα­φος 5 του Συντάγ­μα­τος, άσχετα με την δίκη εμπόδια στην συνταγ­μα­τι­κώς κατο­χυ­ρού­μενη υπο­χρέ­ωση εκτέ­λε­σης τελε­σί­δι­κης, και άρα εκτε­λε­στής, δικα­στι­κής απο­φά­σεως, με συνέ­πεια να μην παρέ­χε­ται στον νική­σα­ντα διάδικο η δυνα­τό­τητα να επι­διώ­ξει απο­τε­λε­σμα­τικά, χωρίς πρό­σθε­τες προ­ϋ­πο­θέ­σεις, την ικα­νο­ποί­ηση της τελε­σι­δί­κως ανα­γνω­ρι­σθεί­σης αξιώ­σεώς του.

Η αξίωσή του δε αυτή, καίτοι δικα­στι­κώς ανα­γνω­ρι­σθείσα, θα ικα­νο­ποιεί­ται πάντοτε σε μικρό­τερο, κατ΄ απο­τέ­λε­σμα, ποσό, αφού θα επι­βα­ρύ­νε­ται από την, όχι ασή­μα­ντου ύψους, δαπάνη για την έκδοση της εγγυ­η­τι­κής επι­στο­λής, της οποίας δαπάνης δεν προ­βλέ­πε­ται η επι­στροφή ούτε σε περί­πτωση που η προς εκτέ­λεση απόφαση κατα­στεί στη συνέ­χεια αμε­τά­κλητη.

Επί πλέον, η ρύθμιση αυτή θεσπί­ζε­ται κατά παρά­βαση της αρχής της ισό­τη­τος των δια­δί­κων, μονο­με­ρώς υπέρ του δημο­σίου.

Εξ άλλου, σε κάθε περί­πτωση, πρό­κει­ται για νομο­θε­τική παρέμ­βαση στην εκτέ­λεση δικα­στι­κής απο­φά­σεως, με έννομο απο­τέ­λε­σμα απαγ­γελ­λό­μενο απ΄ ευθείας από τον νομο­θέτη, ενώ η εν προ­κει­μένω δυνα­τό­τητα διορ­θω­τι­κής παρεμ­βά­σεως του δικα­στη­ρίου περιο­ρί­ζε­ται μόνον στο 50% του αμφι­σβη­τού­με­νου ποσού, ακόμη και αν ο ιδιώτης τυχόν επι­κα­λεί­ται και απο­δει­κνύει ότι είναι πλήρως αξιό­χρεος».

Ανα­γκαίο είναι να ανα­φερ­θεί ότι οι απο­φά­σεις της Διοι­κη­τι­κής Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ δεν είναι δεσμευ­τι­κές και υπο­χρε­ω­τι­κές, αλλά έχουν ερμη­νευ­τικό χαρα­κτήρα προς τους δικα­στές, δικη­γό­ρους, κ.λπ.