Η αισιόδοξη πλευρά της ζωής μιας 6μελούς ροδίτικης οικογένειας

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Στον καιρό της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, των δυ­σκο­λιών και των ανα­τρο­πών, υπάρ­χουν κι εκεί­νοι που επι­λέ­γουν να βλέ­πουν την φω­τει­νή πλευ­ρά της ζωής και να ανα­ζη­τούν την θε­τι­κό­τη­τα των πραγ­μά­των.

Ο Νε­κτά­ριος Ιω­ση­φί­δης και η σύ­ζυ­γός του Μα­ριάν­θη Κα­ρα­γιάν­νη, είναι νέοι γο­νείς, έχουν τέσ­σε­ρα παι­διά και πα­ρό­λο που είχαν την ευ­και­ρία να ανα­ζη­τή­σουν κα­λύ­τε­ρη προ­ο­πτι­κή στο εξω­τε­ρι­κό, επέ­λε­ξαν να μεί­νουν στην Ρόδο και να το πα­λέ­ψουν εδώ «γιατί αγα­πούν τον τόπο τους και θέ­λουν να τον στη­ρί­ξουν».

Σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην «δη­μο­κρα­τι­κή» ο κ. Νε­κτά­ριος Ιω­ση­φί­δης λέει ότι ακόμα και σή­με­ρα, στον καιρό των μνη­μο­νί­ων, αν ξε­κι­νού­σε τώρα την οι­κο­γέ­νειά του πάλι την ίδια από­φα­ση θα έπαιρ­νε γιατί αυτό είναι «η με­γα­λύ­τε­ρη ευ­τυ­χία του αν­θρώ­που».

Πα­ρα­κι­νεί τα νέα ζευ­γά­ρια να τολ­μή­σουν να κά­νουν οι­κο­γέ­νεια, μιλά για την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα της δικής τους οι­κο­γέ­νειας, «απο­δο­μεί» την σπου­δαιό­τη­τα των υλι­κών αγα­θών και θέλει τα παι­διά του να γί­νουν καλοί άν­θρω­ποι και χρή­σι­μοι πο­λί­τες «για να βά­λουν το δικό τους λι­θα­ρά­κι στην ανοι­κο­δό­μη­ση αυτής της “έρη­μης” το­πι­κής κοι­νω­νί­ας που ζούμε»…

• Πόσα παι­διά έχετε;

Εχω τέσ­σε­ρα παι­διά. Τον Νίκο 12 ετών, την Μα­ρι­λί­ζα 10 ετών και τα δί­δυ­μά μου, την Δού­κισ­σα-Αγ­γε­λι­κή και την Γα­βριέλ­λα-Σαβ­βί­να που είναι 8 ετών.

• Η με­γά­λη οι­κο­γέ­νεια ήταν επι­λο­γή;

Ηταν δική μου επι­λο­γή. Εχω με­γα­λώ­σει σε μια οι­κο­γέ­νεια χωρίς αδέλ­φια, με γο­νείς πολύ με­γα­λύ­τε­ρους από εμένα και πάντα ήθελα να κάνω πολλά παι­διά και σε μικρή ηλι­κία. Τα παι­διά μου, τα βλέπω σαν αδέλ­φια μου.

• Υπάρ­χει προ­ο­πτι­κή για πέμ­πτο παιδί;

Θα μπο­ρού­σε αλλά για την ώρα δεν το έχου­με κατά νου.

• Η σύ­ζυ­γός σας είχε την ίδια επι­θυ­μία με εσάς, ήθελε με­γά­λη οι­κο­γέ­νεια;

Η σύ­ζυ­γός μου ήθελε τρία παι­διά. Η τρίτη εγκυ­μο­σύ­νη μάς επε­φύ­λασ­σε δί­δυ­μα και αυτό ήταν μια ευ­χά­ρι­στη έκ­πλη­ξη.

• Στον καιρό της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, πόσο δύ­σκο­λο είναι να με­γα­λώ­νεις τέσ­σε­ρα παι­διά;

Κά­ποιοι άν­θρω­ποι, δεν θα σκέ­πτο­νταν καν να κά­νουν τέσ­σε­ρα παι­διά. Εγώ, αν ξε­κι­νού­σα σή­με­ρα την οι­κο­γέ­νειά μου, πάλι η από­φα­σή μου θα ήταν η ίδια, πάλι θα έκανα τέσ­σε­ρα παι­διά.

• Τα παι­διά σας, είναι παι­διά της «οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης», του­λά­χι­στον τα δί­δυ­μα.

Ολοι εί­μα­στε παι­διά της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης! Το ζη­τού­με­νο όμως είναι πώς χει­ρί­ζε­σαι και πώς αντι­λαμ­βά­νε­σαι τα πράγ­μα­τα και τι τε­λι­κά θέ­λεις από τη ζωή σου.

• Είναι «βα­ρό­με­τρο» για τη δη­μιουρ­γία οι­κο­γέ­νειας, τα υλικά αγαθά που είσαι σε θέση να πα­ρέ­χεις στα παι­διά σου; Πολλά νέα ζευ­γά­ρια, απο­θαρ­ρύ­νο­νται εξαι­τί­ας της πε­ριο­ρι­σμέ­νης οι­κο­νο­μι­κής δυ­να­τό­τη­τας, όπως προ­κύ­πτει και από επί­ση­μα στα­τι­στι­κά στοι­χεία.

Τα υλικά αγαθά, είναι ένα βα­σι­κό στοι­χείο, δεν νο­μί­ζω όμως ότι είναι ο κυ­ριό­τε­ρος πα­ρά­γο­ντας. Για εμάς του­λά­χι­στον, ως νέοι γο­νείς, δεν ήταν αυτός ο βα­σι­κός πα­ρά­γο­ντας. Με­γα­λώ­νο­ντας τέσ­σε­ρα παι­διά, από νεαρή ηλι­κία, κα­τα­λά­βα­με με την σύ­ζυ­γό μου ότι δεν ήταν αυτό το βα­σι­κό ζη­τού­με­νο. Ση­μα­σία έχει να δώ­σεις εφό­δια στα παι­διά σου να γί­νουν καλοί άν­θρω­ποι και να αντι­λαμ­βά­νο­νται την ζωή απο­λαμ­βά­νο­ντας τις ωραί­ες πτυ­χές της, να μην ζουν μί­ζε­ρα.

• Ερ­γά­ζε­στε και οι δύο γο­νείς;

Ναι, ερ­γα­ζό­μα­στε και οι δύο. Εγώ στον του­ρι­στι­κό τομέα και η σύ­ζυ­γός μου στον ιδιω­τι­κό, απα­σχο­λού­μα­στε μόνο στην διάρ­κεια της σεζόν. Προ­σπα­θού­με να πα­ρέ­χου­με καλής ποιό­τη­τας ζωή στα παι­διά μας, δου­λεύ­ο­ντας σκλη­ρά το κα­λο­καί­ρι και απο­λαμ­βά­νο­ντας ποιο­τι­κό χρόνο τον χει­μώ­να.

• Πώς είναι μια μέρα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς σας;

Σε πολ­λούς ίσως φανεί δύ­σκο­λη, αλλά εμάς αυτή είναι η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας και μας αρέ­σει. Το πρωί ξε­κι­νά­με να πά­ρου­με τα παι­διά στο σχο­λείο, όταν η σύ­ζυ­γος δου­λεύ­ει θα ανα­λά­βω εγώ το μα­γεί­ρε­μα και αντί­στρο­φα, το με­ση­μέ­ρι τα παίρ­νου­με από το σχο­λείο και το από­γευ­μα ξε­κι­νά­με τα φρο­ντι­στή­ρια και τις εξω­σχο­λι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες. Είναι μια κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα με έντα­ση και τρέ­ξι­μο, αλλά εμείς την απο­λαμ­βά­νου­με.

• Στον φι­λι­κό ή στον οι­κο­γε­νεια­κό σας πε­ρί­γυ­ρο, υπάρ­χουν άλλες πο­λυ­με­λείς οι­κο­γέ­νειες;

Όχι, δεν υπάρ­χουν. Πολ­λές φορές στον πε­ρί­γυ­ρό μας εκ­πλήσ­σο­νται με τον τρόπο που αντι­με­τω­πί­ζου­με την ζωή, την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, τις δυ­σκο­λί­ες. Πάντα με το χα­μό­γε­λο όμως κα­τα­φέρ­νου­με να αντε­πε­ξέλ­θου­με και στα εύ­κο­λα και στα δύ­σκο­λα.

• Υπο­θέ­τω ότι δεν θα είναι λίγες οι δυ­σκο­λί­ες της απαι­τη­τι­κής κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας μιας πο­λυ­με­λούς οι­κο­γέ­νειας.

Υπάρ­χουν σαφώς δυ­σκο­λί­ες στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, πόσω μάλ­λον όταν μι­λά­με για μια πο­λυ­με­λή οι­κο­γέ­νεια που τα παι­διά είναι ηλι­κί­ας από 8 έως 12 ετών. Πέρα από το πρό­γραμ­μά τους και τις με­τα­κι­νή­σεις τους, έχου­με να δια­χει­ρι­στού­με ένα παιδί που μπαί­νει στην εφη­βεία, κά­ποια ορι­σμέ­νες φορές ζη­λεύ­ουν τα αδέλ­φια τους – που είναι φυ­σιο­λο­γι­κό – πρέ­πει να μοι­ρά­ζου­με τα υλικά αγαθά εξί­σου ώστε όλα να είναι χα­ρού­με­να και ικα­νο­ποι­η­μέ­να… Κάθε μέρα είναι μια πρό­κλη­ση. Όμως, το με­γα­λύ­τε­ρο ζη­τού­με­νο είναι να κα­τα­φέ­ρου­με να δώ­σου­με καλές αρχές στα παι­διά μας και σω­στές βά­σεις.

• Ενας νε­α­ρός μπα­μπάς τεσ­σά­ρων παι­διών, τι θα έλεγε σε νέα ζευ­γά­ρια που φο­βού­νται να κά­νουν το βήμα για τη δη­μιουρ­γία οι­κο­γέ­νειας;

Εχω να πω, εκ­φρά­ζο­ντας και την σύ­ζυ­γό μου γιατί σε αυτό ταυ­τί­ζο­νται οι από­ψεις μας, πως δεν χρειά­ζε­ται δεύ­τε­ρη σκέψη. Είναι η με­γα­λύ­τε­ρη ευ­τυ­χία που μπο­ρεί να έχει κα­νείς και για να ολο­κλη­ρω­θεί ως άν­θρω­πος και για να δει τον εαυτό του να εξε­λίσ­σε­ται. Η με­γα­λύ­τε­ρη επι­βρά­βευ­ση για την από­φα­ση να δη­μιουρ­γή­σει κα­νείς οι­κο­γέ­νεια, είναι η χαρά που θα ει­σπράτ­τει κα­θη­με­ρι­νά από τα παι­διά του, βλέ­πο­ντάς τα να με­γα­λώ­νουν. Είναι τα χα­μό­γε­λα που θα αντι­κρί­ζει όταν επι­στρέ­φει εξου­θε­νω­μέ­νος από την δου­λειά στο σπίτι του και πώς όλη η κού­ρα­ση της ημέ­ρας εξα­φα­νί­ζε­ται όταν θα ακού­ει τη λέξη «μπα­μπά» ή «μαμά».

• Είναι ση­μα­ντι­κό αυτό να το ακού­με από έναν νέο γονιό. Πόσων ετών ήσα­σταν όταν γί­να­τε πρώτη φορά μπα­μπάς;

Ημουν στα 27 και το έκανα από κα­θα­ρή επι­λο­γή. Ηταν συ­νει­δη­τή από­φα­ση. Όπως σας είπα, η ηλια­κή δια­φο­ρά που είχα με τους γο­νείς μου ήταν πολύ με­γά­λη που πα­ρό­λο που δεν μου στέ­ρη­σαν ποτέ τί­πο­τα, μου έλει­πε να έχω έναν αδελ­φό ή μία αδελ­φή, να μοι­ρα­στού­με πράγ­μα­τα μαζί. Ετσι απο­φά­σι­σα να κάνω πολλά παι­διά. Η αλή­θεια είναι πως όσοι δεν γνω­ρί­ζουν ότι έχω τέσ­σε­ρα παι­διά, εκ­πλήσ­σο­νται ευ­χά­ρι­στα όταν το πλη­ρο­φο­ρού­νται. Μπορώ να πω, ότι αφού συ­ζη­τή­σου­με, μπαί­νουν σε σκέψη πριν απο­κλεί­σουν το εν­δε­χό­με­νο της πο­λυ­με­λούς οι­κο­γέ­νειας.

• Η πο­λι­τεία, το κρά­τος πα­ρέ­χουν στή­ρι­ξη στις πο­λύ­τε­κνες οι­κο­γέ­νειες;

Το κρά­τος κά­πο­τε βοη­θού­σε. Τώρα, μετά από τις αλ­λα­γές των τε­λευ­ταί­ων ετών, κά­ποιες πα­ρο­χές δεν υφί­στα­νται πλέον. Όμως δεν νο­μί­ζω ότι αυτός είναι βα­σι­κός πα­ρά­γο­ντας για να κά­νεις μια πο­λυ­με­λή οι­κο­γέ­νεια. Πρέ­πει να μπο­ρείς να βα­σι­στείς στις δικές σου δυ­νά­μεις για να κά­νεις αυτό το βήμα, όχι να το κά­νεις πε­ρι­μέ­νο­ντας στή­ρι­ξη στη συ­νέ­χεια από την πο­λι­τεία.

• Στα χρό­νια αυτά, που άλ­λα­ξαν οι ζωές όλων μας λόγω της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, σκε­φτή­κα­τε ποτέ να φύ­γε­τε από την Ελ­λά­δα, να ανα­ζη­τή­σε­τε στο εξω­τε­ρι­κό κα­λύ­τε­ρη προ­ο­πτι­κή για εσάς και τα παι­διά σας;

Η αλή­θεια είναι ότι το σκε­φτή­κα­με με την σύ­ζυ­γό μου, η οποία έχει κα­τα­γω­γή από την Ισπα­νία, όπου υπάρ­χει υπο­δο­μή για να κά­νου­με μια νέα αρχή. Όμως, αφού το συ­ζη­τή­σα­με, απο­φα­σί­σα­με να μεί­νου­με εδώ και να το πα­λέ­ψου­με γιατί εί­μα­στε Ελ­λη­νες και θέ­λου­με να βοη­θή­σου­με τον τόπο μας. Αγα­πά­με την πα­τρί­δα μας και στο κάτω κάτω, έστω και με λίγα ζόρια, θα τα κα­τα­φέ­ρου­με να τα βγά­λου­με πέρα.

• Πή­ρα­τε λοι­πόν την από­φα­ση να μεί­νε­τε και να το πα­λέ­ψε­τε… Πώς φα­ντά­ζε­στε το μέλ­λον των παι­διών σας;

Η σύ­ζυ­γός μου κι εγώ, θέ­λου­με πρώτα απ΄ό­λα να τους δώ­σου­με σω­στές βά­σεις και αρχές για να γί­νουν καλοί και χρή­σι­μοι άν­θρω­ποι, να σέ­βο­νται τον συ­νάν­θρω­πό τους. Από κει και πέρα, όπως τα φέρει η ζωή και ο χρό­νος. Θα θέ­λα­με να σπου­δά­σουν, αν αυτό είναι επι­λο­γή τους, και να μπο­ρέ­σουν κι εκεί­να με τη σειρά να βά­λουν ένα λι­θα­ρά­κι στην το­πι­κή μας κοι­νω­νία, η οποία χρειά­ζε­ται πολλά για να ανοι­κο­δο­μη­θεί.

• Μιας και ανα­φερ­θή­κα­τε στην το­πι­κή κοι­νω­νία, να πούμε ότι είστε ενερ­γός πο­λί­της, δεν πα­ρα­κο­λου­θεί­τε απα­θής τις εξε­λί­ξεις. Ασχο­λεί­στε με τον εθε­λο­ντι­σμό και γε­νι­κά δρα­στη­ριο­ποιεί­στε όπου κρί­νε­τε ότι υπάρ­χει ανά­γκη πα­ρέμ­βα­σης. Τι χρειά­ζε­ται λοι­πόν, για να ανοι­κο­δο­μη­θεί η κοι­νω­νία που ζούμε;

Στην Ρόδο, ενώ υπάρ­χουν πολ­λοί καλοί άν­θρω­ποι και ενερ­γά μέλη της κοι­νω­νί­ας μας, που θέ­λουν να συ­νει­σφέ­ρουν και να βοη­θή­σουν, υπάρ­χουν κά­ποιοι ανα­σταλ­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες που εμπο­δί­ζουν αυτή την προ­σπά­θεια. Υπάρ­χουν πολ­λοί κα­ρε­κλο­κέ­νταυ­ροι σε αυτό το νησί, που κατά και­ρούς βο­λεύ­ο­νται και δεν αφή­νουν αυτό τον τόπο να ανα­πτυ­χθεί όπως του αξί­ζει. Είναι ένας επί­γειος πα­ρά­δει­σος με με­γά­λες προ­ο­πτι­κές, είναι ένας τόπος ανώ­τε­ρος από άλ­λους και της Ελ­λά­δας και του εξω­τε­ρι­κού, αλλά δεν έχει την τύχη που του αξί­ζει, επει­δή κά­ποιοι θέ­λουν να βο­λεύ­ο­νται στις θέ­σεις τους. Για να ανοι­κο­δο­μη­θεί αυτή η έρημη η κοι­νω­νία, χρειά­ζο­νται ρι­ζι­κές αλ­λα­γές στον το­πι­κό πο­λι­τι­κό τομέα, να μπουν άν­θρω­ποι στις θέ­σεις αυτές που αγα­πά­νε πραγ­μα­τι­κά τον τόπο μας που θα τον βοη­θή­σουν να ομορ­φύ­νει, να εξε­λι­χθεί, να γίνει κα­λύ­τε­ρος και για τα παι­διά μας και για τα παι­διά των παι­διών μας.

• Κλεί­νο­ντας την συ­νέ­ντευ­ξη, πείτε μας το συ­στα­τι­κό για μια ευ­τυ­χι­σμέ­νη οι­κο­γέ­νεια…

Το συ­στα­τι­κό για μια ευ­τυ­χι­σμέ­νη οι­κο­γέ­νεια, είναι να υπάρ­χει θέ­λη­ση και από τους δύο. Πριν κα­νείς προ­χω­ρή­σει στην δη­μιουρ­γία οι­κο­γέ­νειας, θα πρέ­πει να έχει κα­τα­στα­λά­ξει, να τα έχει βρει με τον εαυτό του, να έχει επι­λέ­ξει τον άν­θρω­πο που θέλει να πε­ρά­σει μαζί του το υπό­λοι­πο της ζωής του. Μια επι­τυ­χη­μέ­νη και ισορ­ρο­πη­μέ­νη σχέση με­τα­ξύ των γο­νέ­ων, είναι απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για μια ισορ­ρο­πη­μέ­νη και επι­τυ­χη­μέ­νη οι­κο­γέ­νεια.