Ομιλία του Ν. Σαντορινιού στο ΕΒΕΑ

Η με­τα­κί­νη­ση είναι δι­καί­ω­μα κάθε πο­λί­τη και όχι προ­νό­μιο – οι υπο­δο­μές είναι αγαθό και όχι εμπό­ρευ­μα»

Ο Ανα­πλη­ρω­τής Υπουρ­γός Ναυ­τι­λί­ας και Νη­σιω­τι­κής Πο­λι­τι­κής Νε­κτά­ριος Σα­ντο­ρι­νιός κατά την διάρ­κεια της ομι­λί­ας του στην εκ­δή­λω­ση πού διορ­γα­νώ­θη­κε από τον Τομέα Οι­κο­νο­μί­ας και Ανά­πτυ­ξης – Τμήμα Με­τα­φο­ρών ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, με θέμα «Με­τα­φο­ρές Logistic – Εφο­δια­σμέ­νη Αλυ­σί­δα στην Ελ­λά­δα και στην Ευ­ρώ­πη» στο Εμπο­ρι­κό και Βιο­μη­χα­νι­κό Επι­με­λη­τή­ριο Αθη­νών, τό­νι­σε ότι «στη με­τα­μνη­μο­νια­κή πε­ρί­ο­δο που δια­νύ­ου­με μετά την 21 Αυ­γού­στου, πρέ­πει να δούμε το ανα­πτυ­ξια­κό πρό­τυ­πο της χώρας, όπως έχει δια­μορ­φω­θεί με το ολι­στι­κό σχέ­διο ανά­πτυ­ξης που κα­τέ­θε­σε η κυ­βέρ­νη­ση, έχο­ντας ως κε­ντρι­κό στόχο τη δί­καιη ανά­πτυ­ξη και την πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση της χώρας».

«Δεν είναι δυ­να­τό να μοι­ρά­ζεις πλού­το όταν δεν τον πα­ρά­γεις. Ζού­σα­με σε μια κοι­νω­νία ευ­μά­ρειας που δεν πα­ρά­γα­με τί­πο­τα και τα απο­τε­λέ­σμα­τα τα βιώ­σα­με τα τε­λευ­ταία 8 χρό­νια με τον πιο επί­πο­νο τρόπο. Τώρα λοι­πόν, που ξε­κι­νά­με να δια­μορ­φώ­νου­με τη νέα πα­ρα­γω­γι­κή δομή της χώρας, πρέ­πει να ακο­λου­θή­σου­με το δόγμα “ο πλού­τος πρέ­πει να πα­ρά­γε­ται από τον κα­θέ­να σύμ­φω­να με τις δυ­να­τό­τη­τες του και να κα­τευ­θύ­νε­ται στον κάθε ένα σύμ­φω­να με τις ανά­γκες του”. Η Ελ­λά­δα είναι μια χώρα που αν και βρί­σκε­ται στο σταυ­ρο­δρό­μι 3 ηπεί­ρων και 5 θα­λασ­σών, το πα­ρα­γω­γι­κό σχέ­διο που ακο­λου­θού­σε μέχρι τώρα είχε ως απο­τέ­λε­σμα την πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­ση  αλλά και την λαν­θα­σμέ­νη ανά­πτυ­ξη πολ­λών αγρο­τι­κών και νη­σιω­τι­κών πε­ριο­χών. Αν χαρ­το­γρα­φή­σου­με τις πε­ριο­χές αυτές, θα δούμε πολλά συ­γκρι­τι­κά πλε­ο­νε­κτή­μα­τα που δυ­στυ­χώς, δεν υπήρ­χε το σχέ­διο ή τα χρή­μα­τα για να αξιο­ποι­η­θούν.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα απο­τε­λούν τα νησιά μας, τα οποία είναι εθνι­κός πλού­τος, ο οποί­ος όμως  αφέ­θη­κε στο έλεος ενός άναρ­χου του­ρι­στι­κού μο­ντέ­λου. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ότι έχου­με κα­τα­στρέ­ψει την φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα των νη­σιών αλλά και όσα δεν εκ­με­ταλ­λεύ­τη­καν το μα­ζι­κό του­ρι­σμό έμει­ναν στη τύχη τους. Αντί­στοι­χες πε­ρι­πτώ­σεις είναι πε­ριο­χές όπως ο Βόλος, το Ναύ­πλιο, η Πάτρα, η Αλε­ξαν­δρού­πο­λη που ενώ άλ­λο­τε ήταν κομ­βι­κής ση­μα­σί­ας για το εμπό­ριο, έμει­ναν για πολλά χρό­νια εκτός σχε­δια­σμού με απο­τέ­λε­σμα να πα­ρα­τη­ρεί­ται τε­ρά­στια ανερ­γία ακόμα και πριν τη κρίση».

Συν­δυα­στι­κές με­τα­φο­ρές

«Βγαί­νο­ντας από την κρίση, η κάθε πε­ριο­χή πρέ­πει να ανα­πτύ­ξει τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα της και να ενι­σχυ­θούν οι υπο­δο­μές της. Μέσα σε αυτές τις υπο­δο­μές πρέ­πει να δούμε και τις με­τα­φο­ρι­κές υπο­δο­μές, έχο­ντας στο μυαλό μας δύο πράγ­μα­τα. Πρώτο, ότι η με­τα­κί­νη­ση είναι δι­καί­ω­μα κάθε πο­λί­τη και όχι προ­νό­μιο, ιδιαί­τε­ρα για τους πο­λί­τες της ευ­ρω­παϊ­κής ένω­σης που προ­ά­γει την ελεύ­θε­ρη με­τα­κί­νη­ση. Δεύ­τε­ρο και πιο ου­σια­στι­κό, ότι οι υπο­δο­μές είναι αγαθό και όχι εμπό­ρευ­μα, ιδιαί­τε­ρα για τα νησιά μας.

Δύο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ιστο­ρι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα για την ανά­πτυ­ξη των με­τα­φο­ρών την δε­κα­ε­τία του ’30 σε δύο δια­φο­ρε­τι­κές ηπεί­ρους. Οι ΗΠΑ (1928) εγκα­τέ­λει­ψαν τον σι­δη­ρό­δρο­μο και στρά­φη­καν στη μα­ζι­κή αυ­το­βιο­μη­χα­νία, με­τα­τρέ­πο­ντας τη με­τα­κί­νη­ση σε προ­νό­μιο ενώ αντί­θε­τα η Σο­βιε­τι­κή Ένωση έδινε έμ­φα­ση στις δη­μό­σιες συ­γκοι­νω­νί­ες. Στις πό­λεις ανα­πτύ­χθη­κε ένα ευρύ δί­κτυο δρο­μο­λο­γί­ων για τραμ, τρό­λεϊ και λε­ω­φο­ρεία όπως και άλλες υπο­δο­μές σε πό­λεις εκτός της Μό­σχας. Απο­τέ­λε­σμα, και πιο οι­κο­νο­μι­κές και πιο γρή­γο­ρες με­τα­κι­νή­σεις για όλους, αντί­θε­τα με το μο­ντέ­λο των ΗΠΑ. Άρα και οι με­τα­φο­ρές είναι και θέμα αντί­λη­ψης, το τι πραγ­μα­τι­κά πι­στεύ­ου­με για την ορ­γά­νω­ση της κοι­νω­νί­ας και της πα­ρα­γω­γής.

Σή­με­ρα  έχου­με την δυ­να­τό­τη­τα να έχου­με πολ­λές με­τα­φο­ρι­κές ικα­νό­τη­τες σε ένα άναρ­χο πεδίο αντα­γω­νι­σμού που επι­διώ­κει να προ­σφέ­ρει τις χα­μη­λό­τε­ρες δυ­να­τές υπη­ρε­σί­ες εκ­με­ταλ­λευό­με­νο από το κρά­τος τα μέ­γι­στα οι­κο­νο­μι­κά οφέλη.

Αν θέ­λου­με να τα­ξι­νο­μή­σου­με τις με­τα­φο­ρι­κές υπη­ρε­σί­ες που υπάρ­χουν στα νησιά, θα μπο­ρού­σα­με να ανα­φέ­ρου­με την ακτο­πλο­ΐα, το αε­ρο­πλά­νο και το τα­χύ­πλοο και πι­θα­νόν στο άμεσο μέλ­λον τα υδρο­πλά­να. Αντί­στοι­χα στην ηπει­ρω­τι­κή χώρα έχου­με το τρένο, τους αυ­το­κι­νη­τό­δρο­μους και πάλι το αε­ρο­πλά­νο. Για να πε­τύ­χου­με όμως την πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση της χώρας πρέ­πει να συν­δυά­σου­με αυτές τις με­τα­φο­ρι­κές υπη­ρε­σί­ες. Για πα­ρά­δειγ­μα στην Κρήτη για να ανα­πτυ­χθεί ο πρω­το­γε­νής και ο δευ­τε­ρο­γε­νής τομέα του νη­σιού θα πρέ­πει πέρα από ένα καλό ακτο­πλοϊ­κό δί­κτυο με­τα­φο­ράς των προ­ϊ­ό­ντων να υπάρ­χει και ένα καλό σι­δη­ρο­δρο­μι­κό δί­κτυο, το οποίο θα πα­ρα­λαμ­βά­νει και θα με­τα­φέ­ρει στην Ευ­ρώ­πη τα προ­ϊ­ό­ντα. Το ίδιο και στη Μυ­τι­λή­νη. Το μειο­νέ­κτη­μα της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας που υπάρ­χει στα νησιά λόγω της ακτο­πλοϊ­κής με­τα­φο­ράς των προ­ϊ­ό­ντων, είναι το υψηλό κό­στος με­τα­φο­ράς. Η απά­ντη­ση μας για να εκ­μη­δε­νί­σου­με αυτό το μειο­νέ­κτη­μα είναι το Με­τα­φο­ρι­κό Ισο­δύ­να­μο, ένα μέτρο στή­ρι­ξης των επι­χει­ρή­σε­ων,  το οποίο έχει μια κοινή λο­γι­κή. Το κό­στος που απαι­τεί­ται για τη με­τα­φο­ρά προ­ϊ­ό­ντων στη νη­σιω­τι­κή Ελ­λά­δα να είναι ίδιο με  το αντί­στοι­χο κό­στος στην ηπει­ρω­τι­κή χώρα.

Κλεί­νο­ντας, θέλω να το­νί­σω ότι με τη σωστή δια­σύν­δε­ση των νη­σιών θα διευ­κο­λύ­νου­με την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των νη­σιω­τών, με την βελ­τί­ω­ση των υπη­ρε­σιών υγεί­ας και των διοι­κη­τι­κών υπη­ρε­σιών, πράγ­μα­τα τα οποία για κά­ποιους φαί­νο­νται απλά και κα­θη­με­ρι­νά, για τους νη­σιώ­τες όμως, δεν είναι, αλλά θα αυ­ξη­θεί και η πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τά τους, ώστε να απο­κτή­σουν όλοι ίσες δυ­να­τό­τη­τες και ίσες ευ­και­ρί­ες».