Για να μη ξεχνάμε

Εντυ­πω­σια­κή η συμ­με­το­χή στον Μα­ρα­θώ­νιο της Αθή­νας βοη­θού­ντος και του και­ρού. Όλα καλά κι όλα ωραία, αν δεν σκιά­ζε­ται το αρ­χι­κό πνεύ­μα και όλος ο κό­σμος αυτός, τρέ­χει με πνεύ­μα αρε­τής και όχι χρη­σι­μο­ποιού­με­νος στην κα­τα­να­λω­τι­κή εμπο­ρευ­μα­το­ποί­η­ση της επο­χής μας. Από το 1983, ο κλα­σι­κός Μα­ρα­θώ­νιος της Αθή­νας, με την επω­νυ­μία «Μα­ρα­θώ­νιος Ει­ρή­νης – Γρη­γό­ρης Λα­μπρά­κης», διε­ξά­γε­ται στη μνήμη, του πρω­τα­θλη­τή, του Βαλ­κα­νιο­νί­κη, του για­τρού, του ει­ρη­νι­στή, που ηγεί­το της “Ελ­λη­νι­κής Επι­τρο­πής Ει­ρή­νης”, που ίδρυ­σε ο Μπέρ­ταν Ράσελ, στην Αγ­γλία, με στόχο την απο­τρο­πή των πο­λέ­μων. Όπως ο πρώ­τος Μα­ρα­θω­νο­δρό­μος, ο Φει­διπ­πί­δης, κατά τον Ηρό­δο­το, έτσι και ο Λα­μπρά­κης, προ­σπά­θη­σε να τρέ­ξει τη δια­δρο­μή από τον Τύμβο του Μα­ρα­θώ­να προς την Αθήνα ολο­μό­να­χος, για να με­τα­φέ­ρει το μή­νυ­μα ότι οι Έλ­λη­νες -και όχι μόνο- δι­καιού­νται να ζή­σουν με Ει­ρή­νη και Δη­μο­κρα­τία. Και, όπως και στην πε­ρί­πτω­ση του Φει­διπ­πί­δη, ο Μα­ρα­θώ­νιος ήταν και για τον Λα­μπρά­κη, η τε­λευ­ταία δια­δρο­μή… Και από Πο­ρεία Ει­ρή­νης, από δράση ενά­ντια στον πό­λε­μο, στην αδι­κία και στην τρο­μο­κρα­τία, φτά­σα­με στα πόσα λεπτά δια­νύ­σα­με τα 42 χι­λιό­με­τρα έκα­στος. Πόσα νερά πρέ­πει να πιού­με και αν το πα­πού­τσι είναι Nike ή Adidas. Ο κα­θέ­νας και το χρο­νό­με­τρό του.