Απορρίφθηκε η έφεση για το ακίνητο του Αγίου Παύλου

Είχε ασκη­θεί από κα­τοί­κους της Κατ­τα­βιάς επει­δή δι­καιώ­θη­κε η Γε­ωρ­γο­έ­νω­ση

Mε την υπ’ αρίθμ. 91/2014 από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε η έφεση που υπέ­βα­λαν κατά της υπ’ αριθμ. 710/2013 απο­φά­σε­ως του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου τρεις κά­τοι­κοι της Κατ­τα­βιάς δια­μαρ­τυ­ρό­με­νοι για το γε­γο­νός ότι έγινε δεκτό το αί­τη­μα της Ενω­σης Αγρο­τι­κών Συ­νε­ται­ρι­σμών Δω­δε­κα­νή­σου για τη λήψη ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων δια­τά­ρα­ξης νομής σε βάρος τους, για την ιδιο­κτη­σία του ιστο­ρι­κού ακι­νή­του του “Αγίου Παύ­λου”.

Το Ει­ρη­νο­δι­κείο ανα­γνώ­ρι­σε συ­γκε­κρι­μέ­να την ΕΑΣΔ ως προ­σω­ρι­νό νομέα και κά­το­χο τριών τμη­μά­των του ακι­νή­του, που απο­τε­λεί μέρος του εκ­κλη­σια­στι­κού συ­γκρο­τή­μα­τος.

Με την ίδια από­φα­ση υπο­χρέ­ω­σε τους δύο κα­τοί­κους της πε­ριο­χής και όσους έλ­κουν δι­καιώ­μα­τα από αυ­τούς, να πα­ρα­λεί­πουν στο μέλ­λον κάθε δια­τά­ρα­ξη της νομής της ΕΑΣΔ επί του ακι­νή­του και απει­λεί σε βάρος τους χρη­μα­τι­κή ποινή 100 ευρώ και προ­σω­πι­κή κρά­τη­ση διάρ­κειας 10 ημε­ρών σε έκα­στο για κάθε μελ­λο­ντι­κή δια­τά­ρα­ξη της νομής της ΕΑΣΔ.

Όπως έγρα­ψε η “δη­μο­κρα­τι­κή”, η ΕΑΣΔ υπο­στη­ρί­ζει ότι το ακί­νη­τό της έχει πα­ρα­χω­ρη­θεί, ότι το πα­ρα­χω­ρη­τή­ριο δεν είχε με­τα­γρα­φεί στο Κτη­μα­το­λό­γιο και ότι οι τρεις κά­τοι­κοι του νη­σιού, που κα­τά­γο­νται από τη Νότια Ρόδο, έχουν απο­κτή­σει τμή­μα­τα αυτού με χρη­σι­κτη­σί­ες τα έτη 2003 και 2004.

Από­φα­ση της Διεύ­θυν­σης Γε­ωρ­γί­ας, με την οποία πα­ρα­χω­ρή­θη­κε η ιδιο­κτη­σία στην ΕΑΣΔ, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, δεν με­τε­γρά­φη στα οι­κεία βι­βλία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου, λόγω μη ολο­κλή­ρω­σης της δια­δι­κα­σί­ας απαλ­λο­τρί­ω­σης των με­ρί­δων, ούτως ώστε να πε­ριέλ­θουν στο δη­μό­σιο και στη συ­νέ­χεια να ενο­ποι­η­θούν και να απο­τε­λέ­σουν μία ενο­ποι­η­μέ­νη με­ρί­δα, η οποία να με­τα­γρα­φεί στο όνομά της.

Υπο­στη­ρί­ζει μά­λι­στα, πως έστω και αν δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε η τυ­πι­κή πράξη της με­τε­γρα­φής της απο­φά­σε­ως πα­ρα­χω­ρή­σε­ως του τε­μα­χί­ου στα οι­κεία βι­βλία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου, εντού­τοις η νομή και κα­το­χή του πα­ρε­δό­θη από τον μήνα Οκτώ­βριο του έτους 1965, οπότε με την υπ’ αρ. 26/24.10.1965 από­φα­ση της γε­νι­κής συ­νέ­λευ­σης της Ορ­γα­νώ­σε­ως έγινε απο­δε­κτή η πα­ρα­χώ­ρη­ση και απο­φα­σί­σθη­κε η σύ­να­ψη δα­νεί­ου από την Ένωση, μέχρι του ποσού των 500.000 δρχ. για την απο­πλη­ρω­μή των πα­ρα­χω­ρη­θέ­ντων τμη­μά­των από τη Νο­μαρ­χία Δω­δε­κα­νή­σου.

Οι δύο Κατ­τα­βε­νοί από την άλλη με την έφεσή τους δί­νουν μια άλλη διά­στα­ση στην υπό­θε­ση.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, τα δυο ακί­νη­τα είχαν από την αρ­χι­κή κα­τα­γρα­φή κα­τα­χω­ρη­θεί σαν ιδιό­κτη­τα και δη το μεν πρώτο επ’ ονό­μα­τι του εκ πα­τρός παπ­πού του πρώ­του, με κτη­μα­το­λο­γι­κή διά­τα­ξη την 15-4-1930 και ήδη βρί­σκε­ται κα­τα­χω­ρη­μέ­νο κατά πλήρη κυ­ριό­τη­τα, νομή και κα­το­χή του, το δε δεύ­τε­ρο επ΄ο­νό­μα­τι του προ­πάπ­που του και ήδη επ’ ονό­μα­τί του ωσαύ­τως κατά πλήρη κυ­ριό­τη­τα, νομή και κα­το­χή.

Όπως υπο­στη­ρί­ζουν το έτος 1935 οι Ιτα­λοί κα­τα­κτη­τές, αφαί­ρε­σαν βίαια τμή­μα­τα των ιδιο­κτη­σιών τους, καθώς επί­σης και τμή­μα­τα από άλλες 10 όμο­ρες κτη­μα­το­με­ρί­δες, προ­κει­μέ­νου, εξυ­πη­ρε­τώ­ντας τα συμ­φέ­ρο­ντα της με­γά­λης τότε Φα­σι­στι­κής Ιτα­λί­ας, να δη­μιουρ­γή­σουν πρό­τυ­πο αγρο­τι­κό οι­κι­σμό και να εποι­κή­σουν την πε­ριο­χή με Ιτα­λούς γε­ωρ­γούς και κτη­νο­τρό­φους.

Ξέ­σπα­σε λαϊ­κός ξε­ση­κω­μός, προ­κει­μέ­νου να μην πε­τύ­χει το ύπου­λο σχέ­διο των κα­τα­κτη­τών, που στό­χευε μα­κρο­πρό­θε­σμα στον αφελ­λη­νι­σμό του χω­ριού, της Ρόδου και των ήδη κα­τα­κτη­μέ­νων Δω­δε­κα­νή­σων και για το λόγο αυτό, σε συν­δυα­σμό με τη βίαιη αφαί­ρε­ση των ιδιο­κτη­σιών, ξε­ση­κώ­θη­κε το χωριό με επι­κε­φα­λής το παπά, που δεν ήταν άλλος από τον παπ­πού του πρώ­του και αρ­χι­κό τι­τλού­χο, ο οποί­ος σε αντί­ποι­να εξο­ρί­στη­κε για τη δράση του στον Αγιο Πα­ντε­λε­ή­μο­να Αχαρ­νών και επέ­στρε­ψε με την απε­λευ­θέ­ρω­ση, ένθα και απε­βί­ω­σε τον επό­με­νο χρόνο (1948).

Ο οι­κι­σμός, απο­τε­λού­με­νος από αγρο­τι­κές κα­τοι­κί­ες, σχο­λείο, μα­γα­ζιά, φούρ­νο και Εκ­κλη­σία, χτί­στη­κε τε­λι­κά και εποι­κί­στη­κε το 1939, με 70 πε­ρί­που Ιτα­λούς, με παπά και δά­σκα­λο παρά τις αντι­δρά­σεις των κα­τοί­κων, ενώ για το φόβο των Ιου­δαί­ων, τα 11.346 τ.μ. κα­λυμ­μέ­νης και ακά­λυ­πτης έκτα­σης του οι­κι­σμού πε­ρι­φρά­χτη­καν.

Η παλ­λαϊ­κή αυτή αντί­στα­ση, ναι μεν δεν εμπό­δι­σε τους κα­τα­κτη­τές να ολο­κλη­ρώ­σουν κτι­ρια­κά του­λά­χι­στον τον οι­κι­σμό, είχε όμως σαν απο­τέ­λε­σμα, το γε­γο­νός ότι ου­δέ­πο­τε απαλ­λο­τριώ­θη­καν τα κα­τα­πα­τη­θέ­ντα τμή­μα­τα, ούτε δό­θη­καν σε αντι­κα­τά­στα­ση αυτών άλλα κτή­μα­τα, όλως εξαι­ρε­τι­κά για αντί­ποι­να, γιατί σε πα­ρό­μοιες πε­ρι­πτώ­σεις πα­ρα­χω­ρού­σαν στους ιδιο­κτή­τες δη­μό­σιες γαίες, από αυτές που οι ίδιοι είχαν κα­τα­χω­ρί­σει στο όνομα της Κυ­βέρ­νη­σης της Κτή­σης.

Το­νί­ζουν ότι η ΕΑΣΔ ισχυ­ρί­ζε­ται ότι πα­ρέ­λα­βε τη νομή, με βάση από­φα­ση του Νο­μάρ­χη, δη­λα­δή με πα­ρά­γω­γο τρόπο και συ­να­κό­λου­θα ερευ­νη­τέο εάν ο Νο­μάρ­χης είχε νομή και κυ­ριό­τη­τα για να την πα­ρα­χω­ρή­σει πα­ρα­πέ­ρα.

Επι­ση­μαί­νουν ότι η από­φα­ση του Νο­μάρ­χη, είναι ανυ­πό­στα­τη, νο­μι­κά, αφού ο οι­κι­σμός χτί­στη­κε σε ιδιό­κτη­τα ακί­νη­τα, που δεν είχαν απαλ­λο­τριω­θεί, ούτε από το Ιτα­λι­κό, ούτε από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο.

Την ΕΑΣΔ εκ­προ­σώ­πη­σε ο δι­κη­γό­ρος κ. Μηνάς Τσέρ­κης και τους κα­τοί­κους οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Κ. Σαρ­ρής και Β. Δου­βής.