Κώστας Χρυσοχοΐδης: «Η Ρόδος χρειάζεται σχέδιο για το μέλλον της, όχι απλώς μια καλή σεζόν»

Ο επι­κε­φα­λής του think tank «Ανοι­χτή Ατζέ­ντα» μιλά στη «δ» για τον στόχο της πρω­το­βου­λί­ας, τα μη­νύ­μα­τα της κοι­νω­νί­ας, τις προ­κλή­σεις του νη­σιού και τη ση­μα­σία της συ­νερ­γα­σί­ας στον σχε­δια­σμό της επό­με­νης δε­κα­ε­τί­ας

Η δη­μό­σια πα­ρου­σί­α­ση της «Ανοι­χτής Ατζέ­ντας» άνοι­ξε έναν νέο κύκλο συ­ζή­τη­σης για το μέλ­λον της Ρόδου. Η πρω­το­βου­λία του επι­χει­ρη­μα­τία Κώστα Χρυ­σο­χο­ΐ­δη φι­λο­δο­ξεί να λει­τουρ­γή­σει ως χώρος πα­ρα­γω­γής ιδεών και τεκ­μη­ριω­μέ­νου δια­λό­γου για τις με­γά­λες προ­κλή­σεις του νη­σιού, σε μια πε­ρί­ο­δο που η το­πι­κή κοι­νω­νία ανα­ζη­τά πιο κα­θα­ρές απα­ντή­σεις για την πο­ρεία του τόπου. Πα­ράλ­λη­λα, δεν έλει­ψαν οι ερ­μη­νεί­ες που συν­δέ­ουν την κί­νη­ση αυτή με τις επό­με­νες δη­μο­τι­κές εκλο­γές. Ο ίδιος, ωστό­σο, επι­λέ­γει να με­τα­το­πί­σει τη συ­ζή­τη­ση από τα σε­νά­ρια στην ουσία.

Στην ανά­γκη σχε­δια­σμού, συ­νερ­γα­σί­ας και μα­κρο­πρό­θε­σμης στρα­τη­γι­κής για μια Ρόδο που δέ­χε­ται ολο­έ­να με­γα­λύ­τε­ρες πιέ­σεις από την του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη, τις υπο­δο­μές και τις διε­θνείς εξε­λί­ξεις. Στη συ­νέ­ντευ­ξη που ακο­λου­θεί, ο Κώ­στας Χρυ­σο­χο­ΐ­δης μιλά στη «δ» για τα μη­νύ­μα­τα που στέλ­νει η κοι­νω­νία μέσα από την πρό­σφα­τη έρευ­να κοι­νής γνώ­μης, ανα­δει­κνύ­ει τέσ­σε­ρις βα­σι­κούς άξο­νες που -κατά την άποψή του- θα κα­θο­ρί­σουν το μέλ­λον του νη­σιού και εξη­γεί γιατί θε­ω­ρεί ότι η Ρόδος χρειά­ζε­ται λι­γό­τε­ρη αντι­πα­ρά­θε­ση και πε­ρισ­σό­τε­ρη συ­νεν­νό­η­ση.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

Κύριε Χρυ­σο­χο­ΐ­δη, μετά την πα­ρου­σί­α­ση του think tank «Ανοι­χτή Ατζέ­ντα», πολ­λοί πι­στεύ­ουν ότι η πρω­το­βου­λία αυτή απο­τε­λεί πο­λι­τι­κό προ­πο­μπό για μια εν­δε­χό­με­νη διεκ­δί­κη­ση του Δήμου Ρόδου. Πόσο κοντά στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι αυτή η εκτί­μη­ση;

Στη χώρα μας έχου­με συ­νη­θί­σει να συν­δυά­ζου­με σχε­δόν κάθε δη­μό­σια πρω­το­βου­λία με προ­ε­κλο­γι­κό «κου­τσο­μπο­λιό». Όμως η αλή­θεια είναι πιο απλή. Η «Ανοι­χτή Ατζέ­ντα» δη­μιουρ­γή­θη­κε για να κα­λύ­ψει ένα κενό που υπάρ­χει στον δη­μό­σιο διά­λο­γο της Ρόδου. Την ανά­γκη δη­λα­δή για πιο συ­στη­μα­τι­κή, τεκ­μη­ριω­μέ­νη και μα­κρο­πρό­θε­σμη σκέψη για το μέλ­λον του νη­σιού.

Αυτό που θέ­λου­με να κά­νου­με είναι να δη­μιουρ­γή­σου­με έναν χώρο συ­ζή­τη­σης και πα­ρα­γω­γής ιδεών, όπου άν­θρω­ποι από δια­φο­ρε­τι­κούς χώ­ρους μπο­ρούν να συ­να­ντη­θούν, να κα­τα­θέ­σουν εμπει­ρί­ες και να συμ­βά­λουν με προ­τά­σεις. Σε έναν τόπο όπως η Ρόδος, που έχει πολύ με­γά­λη δυ­να­μι­κή αλλά και σύν­θε­τες προ­κλή­σεις, πι­στεύω ότι αυτή η λει­τουρ­γία είναι απα­ραί­τη­τη. Απο­στο­λή μας είναι να συμ­βά­λου­με στη δια­μόρ­φω­ση μιας νέας ατζέ­ντας για το νησί που βα­σί­ζε­ται στη συ­νερ­γα­σία, τη σο­βα­ρό­τη­τα και τη σκλη­ρή δου­λειά. Με λύ­σεις που αλ­λά­ζουν ου­σια­στι­κά την ζωή μας προς το κα­λύ­τε­ρο. Μιας ατζέ­ντας που επι­τρέ­πει να κά­νου­με όλοι μαζί τη Ρόδο, τον τόπο που αξί­ζου­με.

Σκο­πεύ­ε­τε να είστε υπο­ψή­φιος δή­μαρ­χος στις επό­με­νες δη­μο­τι­κές εκλο­γές; Κι αν ναι, γιατί επι­λέ­γε­τε να μην το δη­λώ­σε­τε ξε­κά­θα­ρα από τώρα;

Η συ­ζή­τη­ση για τις επό­με­νες δη­μο­τι­κές εκλο­γές είναι ακόμη πολύ μα­κριά. Δεν θεωρώ εποι­κο­δο­μη­τι­κό να ξε­κι­νά 2 χρό­νια πριν από την ώρα της. Αυτή τη στιγ­μή η προ­τε­ραιό­τη­τά μου είναι να λει­τουρ­γή­σει η «Ανοι­χτή Ατζέ­ντα» ως ένας χώρος σο­βα­ρού δια­λό­γου για τα με­γά­λα ζη­τή­μα­τα της Ρόδου. Αν κα­τα­φέ­ρου­με να δη­μιουρ­γή­σου­με μια κουλ­τού­ρα πιο ώρι­μης συ­ζή­τη­σης, πιο τεκ­μη­ριω­μέ­νων προ­τά­σε­ων και συ­νερ­γα­σί­ας, τότε θα έχου­με ήδη κάνει κάτι ση­μα­ντι­κό για τον τόπο.

Όταν έρθει η ώρα των απο­φά­σε­ων, θα λη­φθούν με σο­βα­ρό­τη­τα και κα­θα­ρό­τη­τα. Αλλά δεν θεωρώ σωστό να με­τα­τρέ­ψου­με από τώρα μια πρω­το­βου­λία ιδεών σε εκλο­γι­κή συ­ζή­τη­ση.

Ιδιαί­τε­ρα θε­τι­κή εντύ­πω­ση προ­κά­λε­σε το τμήμα της έρευ­νας που πα­ρου­σί­α­ζε τις από­ψεις της κοι­νής γνώ­μης. Ποια από τα ευ­ρή­μα­τα σας αιφ­νι­δί­α­σαν πε­ρισ­σό­τε­ρο και ποια θε­ω­ρεί­τε πιο ανη­συ­χη­τι­κά για την πο­ρεία της Ρόδου;

Σε μια εποχή που τα social media και τα μέσα μπο­ρούν εύ­κο­λα να δη­μιουρ­γή­σουν μια στρε­βλή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα για το τι λέει πραγ­μα­τι­κά η κοι­νω­νία, οι πραγ­μα­τι­κές έρευ­νες είναι πάντα χρή­σι­μα ερ­γα­λεία γιατί απο­τυ­πώ­νουν τη φωνή των πο­λι­τών. Κι έχει με­γά­λη αξία να ακού­με τι λέει η κοι­νω­νία, όχι μόνο τι υπο­θέ­του­με ότι λέει. Ένα στοι­χείο που με εντυ­πω­σί­α­σε θε­τι­κά ήταν το πόσο έντο­νο είναι το εν­δια­φέ­ρον των Ρο­δι­τών για το μέλ­λον του τόπου. Υπάρ­χει μια βαθιά επι­θυ­μία να προ­χω­ρή­σει η Ρόδος μπρο­στά, να ορ­γα­νω­θεί κα­λύ­τε­ρα και να αξιο­ποι­ή­σει τις δυ­να­τό­τη­τές της. Ταυ­τό­χρο­να όμως υπήρ­χαν και στοι­χεία που πρέ­πει να μας προ­βλη­μα­τί­σουν. Με πλη­γώ­νει όταν βλέπω ότι πε­ρισ­σό­τε­ροι από επτά στους δέκα συ­μπο­λί­τες μου δεν νιώ­θουν πε­ρή­φα­νοι για τη ση­με­ρι­νή ει­κό­να του νη­σιού. Ότι σχε­δόν 3 στους 10 προ­σπα­θούν να επι­βιώ­σουν μήνα με τον μήνα.

Πρέ­πει όλοι μας να συμ­βά­λου­με θε­τι­κά για να αλ­λά­ξου­με το μέλ­λον του νη­σιού μας. Και ξέ­ρε­τε όταν έχεις πέντε παι­διά όπως εγώ, η έν­νοια του “μέλ­λο­ντος” δεν είναι αφη­ρη­μέ­νη. Είναι συ­γκε­κρι­μέ­νη. Είναι τα πρό­σω­πα που βλέ­πεις κάθε μέρα. Δεν θέλω να με­γα­λώ­σουν σε έναν τόπο που λει­τουρ­γεί μόνο χάρη στη δυ­να­μι­κή του πα­ρελ­θό­ντος. Θέλω να με­γα­λώ­σουν σε έναν τόπο που σχε­διά­ζει το μέλ­λον του. Θέλω να έχουν επι­λο­γές να δη­μιουρ­γή­σουν εδώ στον τόπο μας, αν το επι­θυ­μούν. Όχι να αι­σθά­νο­νται ότι η εξέ­λι­ξη είναι ανα­γκα­στι­κά αλλού. Αυτή η προ­σω­πι­κή διά­στα­ση είναι που με κι­νη­το­ποιεί. Δεν πρό­κει­ται για θε­ω­ρη­τι­κή συ­ζή­τη­ση. Πρό­κει­ται για το πε­ρι­βάλ­λον μέσα στο οποίο θα ζή­σουν οι επό­με­νες γε­νιές.

Οι πα­ρεμ­βά­σεις του think tank θα επι­κε­ντρω­θούν απο­κλει­στι­κά στον Δήμο Ρόδου ή σκο­πεύ­ε­τε να ανα­δει­κνύ­ε­τε και ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν άλ­λους φο­ρείς;

Κα­νείς δεν μπο­ρεί μόνος του. Πε­ρι­φέ­ρεια, Δήμος και πο­λί­τες πρέ­πει να λει­τουρ­γούν συ­μπλη­ρω­μα­τι­κά προς το κοινό καλό. Την προ­κο­πή του τόπου μας. Ο στό­χος μας δεν είναι να “κρί­νου­με” φο­ρείς. Είναι να συμ­βά­λου­με στον εντο­πι­σμό προ­βλη­μά­των και στην πα­ρα­γω­γή προ­τά­σε­ων που μπο­ρούν να βελ­τιώ­σουν τη λει­τουρ­γία του τόπου συ­νο­λι­κά.

Είναι ση­μα­ντι­κό να ξε­χω­ρί­σου­με τη λο­γι­κή της αντι­πο­λί­τευ­σης από τη λο­γι­κή της συμ­βο­λής. Η πρώτη έχει στόχο την αντι­πα­ρά­θε­ση. Η δεύ­τε­ρη έχει στόχο τη βελ­τί­ω­ση. Εμείς θα εί­μα­στε πάντα με την πλευ­ρά της δεύ­τε­ρης. Γιατί όσοι θε­ω­ρού­με ότι η Ρόδος δεν πρέ­πει να συμ­βι­βά­ζε­ται με το “αρ­κε­τό”, πρέ­πει να κά­νου­με κάτι για αυτό.

Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, τα βα­σι­κά προ­βλή­μα­τα της Ρόδου που η ση­με­ρι­νή δη­μο­τι­κή αρχή δεν έχει κα­τα­φέ­ρει μέχρι σή­με­ρα να επι­λύ­σει;

Δεν θεωρώ πα­ρα­γω­γι­κό να με­τα­τρέ­που­με κάθε δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση σε κα­τά­λο­γο ευ­θυ­νών. Θέλω να γί­νου­με κα­λύ­τε­ροι από αυτό. Πα­ρα­γω­γι­κοί. Να συμ­βάλ­λου­με θε­τι­κά και όχι κου­νώ­ντας απλά το δά­χτυ­λο. Άλ­λω­στε η τόσο με­γά­λη προ­σέ­λευ­ση πο­λι­τών στην πα­ρου­σί­α­ση της πρω­το­βου­λί­ας μας, είναι εν­δει­κτι­κή. Ο κό­σμος ζη­τά­ει πα­ρα­γω­γι­κές συ­ζη­τή­σεις και όχι αντι­δι­κί­ες. Σί­γου­ρα υπάρ­χουν ζη­τή­μα­τα που εδώ και χρό­νια απα­σχο­λούν την κοι­νω­νία και χρειά­ζο­νται πιο απο­φα­σι­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση και κυ­ρί­ως σο­βα­ρό σχε­δια­σμό.

Ως επι­χει­ρη­μα­τί­ας, ξέρω ότι τί­πο­τα δεν χτί­ζε­ται χωρίς σχέ­διο. Καμία σο­βα­ρή επέν­δυ­ση δεν γί­νε­ται χωρίς ορί­ζο­ντα χρό­νου. Δεν μπο­ρείς να λει­τουρ­γείς με τη λο­γι­κή «βλέ­που­με και κά­νου­με». Αν δεν ξέ­ρεις πού θέ­λεις να φτά­σεις, δεν ξέ­ρεις τι απο­φά­σεις πρέ­πει να πά­ρεις σή­με­ρα. Ως πα­τέ­ρας πέντε παι­διών, το βλέπω ακόμη πιο κα­θα­ρά. Δεν με εν­δια­φέ­ρει απλώς να πη­γαί­νει καλά η σεζόν. Με εν­δια­φέ­ρει ποια Ρόδο θα πα­ρα­δώ­σου­με σε δέκα, σε δε­κα­πέ­ντε χρό­νια. Θα είναι ένας τόπος που αντέ­χει; Ένας τόπος που εξε­λίσ­σε­ται; Ένας τόπος που σέ­βε­ται τον κά­τοι­κο και τον επι­σκέ­πτη; Και η βελ­τί­ω­ση του τόπου θεωρώ ότι έχει 4 βα­σι­κούς άξο­νες.

Πρώ­τος άξο­νας είναι η αν­θε­κτι­κό­τη­τα. Η Ρόδος πιέ­ζε­ται έντο­να τους θε­ρι­νούς μήνες. Οι υπο­δο­μές, οι με­τα­κι­νή­σεις, η ενέρ­γεια, οι υπη­ρε­σί­ες. Αν δεν σχε­διά­σου­με για αυτή την πίεση με σο­βα­ρό­τη­τα, θα συ­νε­χί­σου­με να κι­νού­μα­στε στα όρια.

Δεύ­τε­ρος άξο­νας είναι το μο­ντέ­λο ανά­πτυ­ξής μας. Η ανά­πτυ­ξη δεν μπο­ρεί να είναι αυ­το­σκο­πός. Πρέ­πει να είναι ισορ­ρο­πη­μέ­νη. Να βελ­τιώ­νει την ποιό­τη­τα ζωής, όχι να τη δυ­σκο­λεύ­ει. Να ενι­σχύ­ει την ει­κό­να του νη­σιού, όχι να τη φθεί­ρει.

Τρί­τος άξο­νας η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας. Αν δεν νιώ­θου­με ότι η πόλη λει­τουρ­γεί για εμάς τους κα­τοί­κους της, τότε η ανά­πτυ­ξη δεν είναι βιώ­σι­μη. Ο κά­τοι­κος πρέ­πει να είναι στο κέ­ντρο του σχε­δια­σμού.

Τέ­ταρ­τος άξο­νας είναι οι νέοι άν­θρω­ποι. Η Ρόδος πρέ­πει να προ­σφέ­ρει προ­ο­πτι­κή. Αν οι νέοι θε­ω­ρούν ότι για να εξε­λι­χθούν πρέ­πει να φύ­γουν, τότε έχου­με χάσει το πιο ση­μα­ντι­κό κε­φά­λαιο.

Δεν είναι ζη­τή­μα­τα που λύ­νο­νται εύ­κο­λα ούτε γρή­γο­ρα. Απαι­τούν συ­νέ­χεια στον σχε­δια­σμό και συ­νερ­γα­σία ανά­με­σα σε πολ­λούς φο­ρείς. Γι’ αυτό πι­στεύω ότι η συ­ζή­τη­ση πρέ­πει να με­τα­κι­νη­θεί από τη λο­γι­κή της αντι­πα­ρά­θε­σης στη λο­γι­κή της σύν­θε­σης.

Στην ομι­λία σας κ. Χρυ­σο­χο­ΐ­δη, δώ­σα­τε ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση στη λέξη «συ­νερ­γα­σία». Θε­ω­ρεί­τε ότι πρό­κει­ται για ένα στοι­χείο που απου­σιά­ζει από τις πο­λι­τι­κές διερ­γα­σί­ες που πα­ρα­κο­λου­θού­με;

Ξέ­ρε­τε και ξέρω ότι η συ­νερ­γα­σία είναι εύ­κο­λη στα λόγια, αλλά δύ­σκο­λη στην πράξη. Δεν έχου­με όμως την πο­λυ­τέ­λεια να μην προ­σπα­θή­σου­με όλοι με ει­λι­κρι­νή πρό­θε­ση. Η επό­με­νη δε­κα­ε­τία δεν θα είναι εύ­κο­λη. Το κλίμα αλ­λά­ζει. Οι διε­θνείς αγο­ρές αλ­λά­ζουν. Οι επι­σκέ­πτες γί­νο­νται πιο απαι­τη­τι­κοί. Οι υπο­δο­μές μας πιέ­ζο­νται όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο. Και οι πό­λεις που δεν ορ­γα­νώ­νο­νται, για αυτό που έρ­χε­ται, θα χά­νουν έδα­φος. Χρειά­ζε­ται να απο­φα­σί­σου­με από τώρα ποια Ρόδο θέ­λου­με. Θέ­λου­με μια πόλη που μας εγκλω­βί­ζει στους δρό­μους της; Ή μια πόλη που έχει προ­βλέ­ψει πώς θα λει­τουρ­γεί με αυ­ξη­μέ­νη πίεση; Θέ­λου­με έναν προ­ο­ρι­σμό που απλώς γε­μί­ζει; Ή έναν προ­ο­ρι­σμό που ξε­χω­ρί­ζει για την ποιό­τη­τα και την ορ­γά­νω­σή του; Θέ­λου­με ανά­πτυ­ξη που εξα­ντλεί τον τόπο; Ή ανά­πτυ­ξη που τον ενι­σχύ­ει; Η συ­νερ­γα­σία δεν ση­μαί­νει ομο­φω­νία.

Ση­μαί­νει ότι, παρά τις δια­φο­ρές, μπο­ρού­με να κα­θί­σου­με στο ίδιο τρα­πέ­ζι και να ανα­ζη­τή­σου­με κοι­νές λύ­σεις. Και πι­στεύω ότι η Ρόδος έχει την ωρι­μό­τη­τα να κι­νη­θεί προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση. Σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση θέ­λου­με να κι­νη­θού­με και ως «Ανοι­χτή Ατζέ­ντα». Να βά­λου­με το λι­θα­ρά­κι μας σε μια κουλ­τού­ρα συ­νεν­νό­η­σης και συ­νερ­γα­σί­ας. Με στόχο να ζή­σου­με κά­ποια στιγ­μή σε μια Ρόδο που επι­τέ­λους λει­τουρ­γεί!