Ιάκωβος Γρύλλης: Για τον Νεκτάριο

Η είδηση για το «φευγιό» του Νεκτά­ριου μού­διασε το μυαλό και την ψυχή μου. Θλίψη ανεί­πωτη. Συνο­δοι­πό­ρος, συνά­δελ­φος, σύντρο­φος, συνερ­γά­της, φίλος ….

Οι ανα­μνή­σεις πολλές. Πάντα χαμο­γε­λα­στός, με συγκρο­τη­μένο λόγο και σκέψη, κάθε συνερ­γα­σία μαζί του, ευχά­ρι­στο ταξίδι.

– Ειση­γή­σεις για το ΤΕΕ που αφο­ρού­σαν ανα­πτυ­ξιακά ζητή­ματα του τόπου, όταν ήταν στο γραφείο προ­γραμ­μα­τι­σμού του Δήμου Ρόδου μαζί με τον Αντώνη Γονι­δάκη. Ήταν ένα «δίδυμο» κατα­πλη­κτικό που η έννοια του ωραρίου δεν υπήρχε, ειδικά όταν είχαν κατα­λη­κτι­κές ημε­ρο­μη­νίες για υποβολή προ­τά­σεων του δήμου. Πολύ­τι­μοι συνερ­γά­τες του τότε δημάρ­χου Γιώργου Γιαν­νό­που­λου.

– Εκλογές στο Τεχνικό Επι­με­λη­τή­ριο, είτε μετείχε στο ψηφο­δέλ­τιο της ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ είτε όχι, πάντα αρωγός στην παρά­ταξη και στον εκλο­γικό αγώνα. Η χαρά, ειδικά για την εκλο­γική επι­τυ­χία του 2010, μεγάλη.

– Περι­φε­ρεια­κές εκλογές με την παρά­ταξη «Πολίτες κόντρα στον καιρό», τότε που τα ποσοστά του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ήταν ακόμη μονο­ψή­φια, «ρε Ιάκωβε εσύ που ξέρεις τι γίνεται με τα νησιά, έλα να δούμε το ψηφο­δέλ­τιο».

Άφησε ανε­ξί­τηλο το προ­σω­πικό πολι­τικό του στίγμα σε σημα­ντι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις και έργα πνοής για τα Δωδε­κά­νησα και τις νησιω­τι­κές περιο­χές της χώρας μας. Ειδικά για τα μικρά νησιά, η ευαι­σθη­σία του μεγάλη

– Μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο, μετου­σί­ωσε το όραμα για ισότιμη αντι­με­τώ­πιση των νησιών σε πράξη

– Ανα­πτυ­ξιακό πρό­γραμμα νησιών Αιγαίου

– Ίδρυση της Ακα­δη­μίας Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού στην Κάλυμνο, έδωσε μία πολύ­τιμη ανάσα στην τότε δοκι­μα­ζό­μενη οικο­νο­μία του νησιού και προ­σέ­φερε επαγ­γελ­μα­τική διέξοδο σε νέους που δεν είχαν την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα για σπουδές εκτός του νησιού.

– Αφα­λα­τώ­σεις στα μικρά νησιά του Αιγαίου, θυμάμαι μου έλεγε με καμάρι «οι υδρο­φό­ρες τέλος», μέσα σε 2,5 χρόνια θα γίνει από­σβεση των χρη­μά­των που δαπα­νή­θη­καν

– Η απόδοση της Ροδια­κής Έπαυλης στο Ροδιακό λαό

Τα παρα­πάνω είναι μερικά μόνο από τα έργα που έμειναν παρα­κα­τα­θήκη για τα νησιά μας. Όλα αυτά και ακόμη περισ­σό­τερα σχε­διά­στη­καν και υλο­ποι­ή­θη­καν εντός μόλις 4,5 χρόνων, και μάλιστα σε χρονική περίοδο χωρίς «ταμεία ανά­καμ­ψης», με τις μνη­μο­νια­κές δεσμεύ­σεις να ασκούν ασφυ­κτι­κές πιέσεις στη χώρα.

Θυμάμαι ένα βράδυ που είμα­σταν στη Νίσυρο για ένα ανα­πτυ­ξιακό συνέ­δριο που διορ­γα­νώ­θηκε από το Δήμο, μιλού­σαμε με το Νεκτά­ριο και τον Σωκράτη το Φάμελλο για το μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο που τότε ακόμη δεν είχε εξαγ­γελ­θεί επίσημα. Εξη­γούσε πως απλά θα δηλώ­νεις το ΜΑΝ στην έκδοση του εισι­τη­ρίου, και τα χρήματα θα εμβά­ζο­νται δίχως άλλη δια­δι­κα­σία στους τρα­πε­ζι­κούς λογα­ρια­σμούς των δικαιού­χων. Μιλούσε για αυτό με ενθου­σια­σμό και τα μάτια του γυά­λι­ζαν από χαρά και ικα­νο­ποί­ηση. Για τα τότε δεδο­μένα ηχούσε πολύ πρω­το­πο­ριακό.

Ο Νεκτά­ριος διέθετε, πολι­τική συγκρό­τηση, τεχνο­κρα­τι­κές γνώσεις, όραμα, ήθος, αξιο­πρέ­πεια, περη­φά­νεια και απέ­ρα­ντη αγάπη για τα νησιά και τους κατοί­κους τους. Τόσα προ­τε­ρή­ματα συν­δυα­στικά, δεν συνα­ντώ­νται εύκολα. Ακόμη και όταν του ανα­τέ­θηκε το υπουρ­γείο, ο χαρα­κτή­ρας του και η καθη­με­ρινή του στάση απέ­να­ντι σε όλους δεν άλλαξε στο παρα­μι­κρό. Ήταν ένας επι­πλέον λόγος που αγα­πή­θηκε

Δανεί­ζο­μαι από κείμενο του Θανάση Καρ­τε­ρού: «Ούτε βου­λευ­τής, ούτε υπουρ­γός, ούτε πολι­τι­κός. Νεκτά­ριος ήταν και θα παρα­μεί­νει. Ο δικός μας Νεκτά­ριος»

Συνεπής μέχρι τέλους, η τελευ­ταία του πολι­τική ανα­κοί­νωση για την ενεργό συμ­με­τοχή στις επι­κεί­με­νες εκλογές παρά τη σοβαρή κατά­σταση της υγείας του, λίγες μόλις μέρες πριν την απώλειά του, συγκλο­νι­στική.

Αύριο Τετάρτη στις 2 η ώρα στον Ευαγ­γε­λι­σμό θα δοθεί το ύστατο αντίο στον Νεκτά­ριο. Η μεγα­λύ­τερη εκκλη­σία του νησιού, θα απο­δει­χθεί μικρή για την προ­σέ­λευση του κόσμου που θα έρθει, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας και τιμώ­ντας την προ­σφορά του.

Τα ειλι­κρινή μου συλ­λυ­πη­τή­ρια στην Ματίνα και την Πόλυ, ευχές να βρουν τη ψυχική δύναμη και το σθένος για να αντι­με­τω­πί­σουν την τερά­στια απώλεια. Για τα δύο μικρά παιδιά του, καθώς θα μεγα­λώ­νουν θα αντι­λη­φθούν την τερά­στια παρα­κα­τα­θήκη που έχει αφήσει ο πατέρας τους και θα νιώθουν περη­φά­νεια για αυτόν.

Το ίδιο θα νιώ­θουμε για πάντα και εμείς, που υπήρ­ξαμε φίλοι και συνο­δοι­πό­ροι.