«Το καινούργιο προέρχεται από την κοινωνία και υπονομεύεται από τους παράγοντες»

Οι επο­χές του λαϊ­κι­σμού, της προ­χει­ρό­τη­τας και των αυ­το­σχε­δια­σμών, έχει πα­ρέλ­θει ορι­στι­κά για τον πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, ο οποί­ος επέ­λε­ξε το βήμα της “δη­μο­κρα­τι­κής” για να εξα­πο­λύ­σει μια άνευ προη­γου­μέ­νου επί­θε­ση, με κα­θα­ρά πο­λι­τι­κό λόγο, σε εκ­προ­σώ­πους του το­πι­κού πα­λαιο­κομ­μα­τι­κού κυ­κλώ­μα­τος δια­πλο­κής.

Ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος, απο­φεύ­γει επί του πα­ρό­ντος να κάνει έναν πρώτο απο­λο­γι­σμό της θη­τεί­ας του, το­νί­ζο­ντας ότι ο μόνος απο­λο­γι­σμός που επι­τρέ­πει στον εαυτό του είναι σε επί­πε­δο συ­νέ­πειας. Πε­ριο­ρί­ζε­ται μόνο να ανα­φερ­θεί στις ενέρ­γειες στις οποί­ες προ­έ­βη η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου για την προ­βο­λή και δια­φή­μι­ση των νη­σιών επι­ση­μαί­νο­ντας ότι δεν πρό­κει­ται να χα­λα­ρώ­σει την προ­σπά­θεια γι ακόμη κα­λύ­τε­ρες επι­δό­σεις.

Ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου ξε­κα­θα­ρί­ζει εξάλ­λου ότι δεν θα πα­ρα­συρ­θεί από εκεί­νους που κι­νού­νται ήδη σε προ­ε­κλο­γι­κούς ρυθ­μούς, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι έχουν ήδη ορι­σμέ­νοι σο­κά­ρει με την πο­λι­τι­κή τους χυ­δαιό­τη­τα, ανη­θι­κό­τη­τα, αδί­στα­κτοι μπρο­στά στην ανά­γκη εξυ­πη­ρέ­τη­σης σκο­πι­μο­τή­των και την ανά­γκη τους να επα­νέλ­θουν πο­λι­τι­κά.

«Δεν είναι δυ­να­τόν πρω­το­βου­λί­ες μας να χαί­ρουν κυ­βερ­νη­τι­κής απο­δο­χής, να υιο­θε­τού­νται από υπουρ­γούς, να εν­σω­μα­τώ­νο­νται σε σχέ­δια νόμου και το κυ­ριό­τε­ρο να αντι­γρά­φο­νται από άλλες πε­ριο­χές της χώρας ως “καλές πρα­κτι­κές” και το το­πι­κό πα­ρα­γο­ντι­κό σύ­στη­μα να προ­σπα­θεί να τις μπλο­κά­ρει και να τις ακυ­ρώ­σει», το­νί­ζει ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι είναι ουκ ολί­γες οι πε­ρι­πτώ­σεις διοι­κη­τι­κών ορ­γά­νων που υπε­ρέ­βη­σαν, ως μη όφει­λαν, τα όρια των αρ­μο­διο­τή­των τους και άσκη­σαν πο­λι­τι­κή, επι­χει­ρώ­ντας έλεγ­χο σκο­πι­μό­τη­τας των απο­φά­σε­ων της Πε­ρι­φέ­ρειας.

Ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος, μιλά για «αν­θρώ­πους που δια­κα­τέ­χο­νται από μένος και εμπά­θεια και με ένα τρόπο από­λυ­τα ανή­θι­κο,  φαύλο και επι­κίν­δυ­νο, δεν δι­στά­ζουν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν και να κα­κο­ποι­ή­σουν ολό­κλη­ρη την το­πι­κή κοι­νω­νία, για να επι­τύ­χουν τους ευ­τε­λείς στό­χους τους» προ­κει­μέ­νου να ικα­νο­ποι­ή­σουν τα πιο τα­πει­νά αν­θρώ­πι­να έν­στι­κτά τους.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γ. Χα­τζη­μάρ­κου

• Κύριε Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, στο μέσον της θη­τεί­ας σας, είστε ευ­χα­ρι­στη­μέ­νος με την πο­ρεία που έχετε δια­νύ­σει ως τώρα;

Ευ­χα­ρι­στη­μέ­νος  είναι με­γά­λη κου­βέ­ντα. Αν αι­σθαν­θεί κα­νείς ευ­χα­ρι­στη­μέ­νος, μοι­ραία οδη­γεί­ται στον εφη­συ­χα­σμό. Δεν ανήκω στους οπα­δούς της ήσ­σο­νος προ­σπά­θειας. Απε­να­ντί­ας. Κάθε βράδυ, κάνω τον απο­λο­γι­σμό της ημέ­ρας και πάντα θα ήθελα ο χρό­νος και οι αντι­κει­με­νι­κές συν­θή­κες να έδι­ναν την δυ­να­τό­τη­τα για ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρα.

Τις δυ­σκο­λί­ες που έχου­με αντι­με­τω­πί­σει τα δύο τε­λευ­ταία χρό­νια, ως πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή, δεν χρειά­ζε­ται να τις απα­ριθ­μή­σω, όλοι τις ζούμε κα­θη­με­ρι­νά. Δια­νύ­ου­με την πιο κρί­σι­μη αλλά και πιο κομ­βι­κή πε­ρί­ο­δο για την χώρα, για τα νησιά μας και το μέλ­λον τους. Οι πα­ρά­γο­ντες που μας επη­ρε­ά­ζουν καί­ρια, είναι κυ­ρί­ως εξω­γε­νείς. Η εσω­τε­ρι­κή αλλά και η διε­θνής πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ρευ­στό­τη­τα δη­μιουρ­γεί το «κάδρο» μέσα στο οποίο εμείς εί­μα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να λει­τουρ­γή­σου­με. Η προ­σφυ­γι­κή – με­τα­να­στευ­τι­κή κρίση απο­τε­λεί τρανό πα­ρά­δειγ­μα αυτού που σας πε­ρι­γρά­φω. Ποτέ δεν ξέ­ρεις τι θα φέρει η μέρα που ξη­με­ρώ­νει. Σχε­διά­ζεις και προ­γραμ­μα­τί­ζεις, με τον κίν­δυ­νο όλα να ακυ­ρω­θούν εν μια νυκτί, από εξε­λί­ξεις απρό­βλε­πτες και πι­στέψ­τε με, αυτό έτυχε σε εμάς πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές ήδη απο οποιον­δή­πο­τε άλλο στο πα­ρελ­θόν. Πρα­κτι­κά, αυτό ση­μαί­νει ότι πρέ­πει να βρι­σκό­μα­στε πάντα σε επα­γρύ­πνη­ση, έτοι­μοι να απα­ντή­σου­με άμεσα στις προ­κλή­σεις, να προ­στα­τεύ­σου­με τα νησιά μας από τις συ­νε­χείς επι­θέ­σεις.

• Μπαί­νο­ντας στην δια­δι­κα­σία του απο­λο­γι­σμού αυτής της διε­τί­ας, που κα­τα­λή­γε­τε;

Ο χρό­νος που η δράση κο­ρυ­φώ­νε­ται  δεν είναι χρό­νος κα­τάλ­λη­λος για απο­λο­γι­σμούς. Ο μόνος απο­λο­γι­σμός που επι­τρέ­πω στον εαυτό μου αυτή  την ώρα, είναι σε επί­πε­δο συ­νέ­πειας. Ελέγ­χω κα­θη­με­ρι­νά τον εαυτό μου αν κα­τα­φέρ­νω, εν μέσω όσων σας πε­ριέ­γρα­ψα, να υπη­ρε­τή­σω τους λό­γους που με οδή­γη­σαν στην κε­φα­λή της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου.

Η ανά­δει­ξη της νη­σιω­τι­κό­τη­τας ως κο­ρυ­φαίο ζή­τη­μα για τα νησιά μας, με το οποίο συ­ναρ­τώ­νται σχε­δόν όλα τα επι­μέ­ρους, η διεκ­δί­κη­ση και επα­να­φο­ρά των πόρων και των ευ­και­ριών  που χά­θη­καν όλα τα προη­γού­με­να χρό­νια αλλά και πρό­σφα­τα , η πλή­ρω­ση των τε­ρά­στιων κενών στα νησιά σε επί­πε­δο υπο­δο­μών, η εμπέ­δω­ση του αι­σθή­μα­τος ασφά­λειας των νη­σιω­τών στον κρί­σι­μο τομέα της υγεί­ας,  η εξέ­λι­ξη του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου σε αυτό που πραγ­μα­τι­κά θα έπρε­πε να είναι, ένας χώρος ίσων ευ­και­ριών, η αγνό­η­ση της συ­νή­θους δι­καιο­λο­γί­ας των αρ­μο­διο­τή­των, η υπε­ρά­σπι­ση της αλή­θειας με κάθε τρόπο, ο πό­λε­μος κατά του εύ­κο­λου λαϊ­κι­σμού, αλλά κυ­ρί­ως η εξω­στρέ­φεια, με όπλα την ισχυ­ρή του­ρι­στι­κή και πο­λι­τι­στι­κή ταυ­τό­τη­τα των νη­σιών μας, είναι οι άξο­νες που χα­ρά­ξα­με και τους οποί­ους υπη­ρε­τού­με με ευ­λά­βεια από την πρώτη μέρα. Πα­ράλ­λη­λα, βέ­βαια, με τον συ­νε­χή αγώνα επι­τυ­χούς δια­χεί­ρι­σης των κρί­σε­ων, με στόχο να ελα­χι­στο­ποι­ή­σου­με τις αρ­νη­τι­κές επι­πτώ­σεις τους στα νησιά μας. Για όλα αυτά και ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρα, εγώ και οι συ­νερ­γά­τες μου, εξα­ντλού­με  κα­θη­με­ρι­νά τις δυ­να­τό­τη­τές μας.

• Στην διάρ­κεια της διε­τί­ας, η αιχμή του δό­ρα­τος της πο­λι­τι­κής σας ήταν ο του­ρι­σμός. Οι δρά­σεις και οι πρω­το­βου­λί­ες σας είχαν το απο­τέ­λε­σμα που προσ­δο­κού­σα­τε;

Σε μια πε­ρί­ο­δο ρευ­στή πο­λι­τι­κά και οι­κο­νο­μι­κά, σε ένα διε­θνές πε­ρι­βάλ­λον που έχει αλ­λά­ξει άρδην υπό τον φόβο της τρο­μο­κρα­τί­ας, ο του­ρι­σμός, ως ο κα­τε­ξο­χήν τρο­φο­δό­της της οι­κο­νο­μί­ας των νη­σιών μας και δεν θα μπο­ρού­σε παρά να είναι η από­λυ­τη προ­τε­ραιό­τη­τά μας, λαμ­βα­νο­μέ­νης υπό­ψιν και την ευαι­σθη­σί­ας του του­ρι­σμού στις διε­θνείς με­τα­βο­λές και εξε­λί­ξεις.  Η φήμη της χώρας πέ­ρα­σε τα τε­λευ­ταία χρό­νια δια πυρός και σι­δή­ρου.

Είτε λόγω των δη­μο­σιο­νο­μι­κών προ­βλη­μά­των, είτε λόγω της προ­σφυ­γι­κής κρί­σης. Η με­γά­λη αγω­νία μας ήταν με ποιο τρόπο θα ελα­χι­στο­ποι­ή­σου­με τις ανα­πό­φευ­κτες επι­πτώ­σεις στον του­ρι­σμό των νη­σιών. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο κεί­νων που βρέ­θη­καν στην δίνη του κυ­κλώ­να και έπρε­πε να προ­στα­τευ­θούν ως του­ρι­στι­κοί προ­ο­ρι­σμοί. Επι­λέ­ξα­με να κι­νη­θού­με σε δύο βα­σι­κούς άξο­νες. Στην προ­σπά­θεια ανά­δει­ξης της καλής ει­κό­νας των νη­σιών μας, ως αντι­στάθ­μι­σμα στην αρ­νη­τι­κή δη­μο­σιό­τη­τα, κυ­ρί­ως στα διε­θνή ΜΜΕ και στον σχε­δια­σμό μιας πολύ πρω­το­πο­ρια­κής ψη­φια­κής κα­μπά­νιας προ­βο­λής,  στο πλαί­σιο του τριε­τούς Στρα­τη­γι­κού Σχε­δί­ου Του­ρι­στι­κής Ανά­πτυ­ξης, που για πρώτη φορά απέ­κτη­σε το Νότιο Αι­γαίο. Βα­σι­κή μας προ­τε­ραιό­τη­τα να εγ­γυ­η­θού­με την προ­βο­λή των νη­σιών μας στο εξω­τε­ρι­κό. Τα πρό­σφα­τα στοι­χεία για το νησί της Ρόδου, που έδει­ξαν με­γά­λη αύ­ξη­ση των αφί­ξε­ων (10,6%),  ιδιαί­τε­ρα θε­α­μα­τι­κή, ακόμη και για τις χρυ­σές επο­χές του Ρο­δια­κού Του­ρι­σμού, δι­καί­ω­σε στο έπα­κρο τις προ­σπά­θειές μας.

• Υπάρ­χουν ωστό­σο ανη­συ­χί­ες από τον του­ρι­στι­κό κλάδο.

Κα­τα­νοώ απο­λύ­τως τις ανη­συ­χί­ες και την ανα­σφά­λεια των συ­μπο­λι­τών μας σε τέ­τοιους δύ­σκο­λους και­ρούς. Όμως θέλω να τους δια­βε­βαιώ­σω ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια πα­ρα­μέ­νει εγ­γυ­η­τής της ομα­λής υλο­ποί­η­σης του του­ρι­στι­κού πλά­νου για το νησί της Ρόδου, όπως  και για όλα τα νησιά του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου. Χάρη στον δικό μας έγκαι­ρο σχε­δια­σμό, η Ρόδος απέ­κτη­σε φέτος για πρώτη φορά ψη­φια­κή κα­μπά­νια, ενώ είχε δια­κρι­τή και πολύ εντυ­πω­σια­κή πα­ρου­σία στις με­γά­λες εκ­θέ­σεις του εξω­τε­ρι­κού. Από πλευ­ράς μας, δεν πρό­κει­ται να χα­λα­ρώ­σου­με την προ­σπά­θεια για ακόμη κα­λύ­τε­ρες επι­δό­σεις.

• Θα ήθελα να αλ­λά­ξου­με κλίμα στην συ­ζή­τη­σή μας και να πα­ρα­τη­ρή­σω ότι στην τε­λευ­ταία σας συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου ανε­βά­σα­τε πολύ τους τό­νους. Μι­λή­σα­τε για το παλιό σύ­στη­μα εξου­σί­ας που επι­χει­ρεί να επα­νέλ­θει στο πο­λι­τι­κό προ­σκή­νιο. Αυτό, επι­τρέψ­τε μου, “μυ­ρί­ζει” εκλο­γές.

Οι πε­ρι­φε­ρεια­κές εκλο­γές αρ­γούν πολύ ακόμη κύριε Αθα­να­σί­ου. Αν κά­ποιοι κι­νού­νται ήδη σε προ­ε­κλο­γι­κούς ρυθ­μούς, αυτοί σί­γου­ρα δεν εί­μα­στε εμείς.  Ούτε έχου­με λό­γους να πα­ρα­συρ­θού­με σε τέ­τοιες λο­γι­κές. Αντι­θέ­τως, έχου­με πολύ δρόμο μπρο­στά μας και ανα­ρίθ­μη­τα ζη­τή­μα­τα ανοι­χτά, για να φέ­ρου­με εις πέρας.  Όντως ανέ­βα­σα τους τό­νους, όχι όμως σε λο­γι­κή προ­ε­κλο­γι­κή. Ανέ­βα­σα τους τό­νους σο­κα­ρι­σμέ­νος από την πο­λι­τι­κή χυ­δαιό­τη­τα, από την ανη­θι­κό­τη­τα κά­ποιων αν­θρώ­πων, αδί­στα­κτων μπρο­στά στην ανά­γκη εξυ­πη­ρέ­τη­σης σκο­πι­μο­τή­των  και προ­φα­νώς της ανά­γκης τους να επα­νέλ­θουν πο­λι­τι­κά. Οι ίδιοι ή εκεί­νοι τους οποί­ους υπο­στη­ρί­ζουν. Ποιο μπο­ρεί να είναι το μέτρο πο­λι­τι­κού αμο­ρα­λι­σμού για εκεί­νους που δεν δι­στά­ζουν να εν­σπεί­ρουν την ανη­συ­χία και τον πα­νι­κό σε μια κοι­νω­νία και μά­λι­στα για ένα ζή­τη­μα τόσο σο­βα­ρό όσο η δη­μό­σια υγεία; Απέ­να­ντι σε τέ­τοια φαι­νό­με­να, δεν σκο­πεύω να δείξω καμία ανοχή. Αδια­φο­ρώ για τα κί­νη­τρά τους. Με εν­δια­φέ­ρει μόνο η αλή­θεια και μόνο αυτήν υπη­ρε­τώ, με όποιο κό­στος. Το να δεί­χνεις στην κοι­νω­νία ποιοι είναι εκεί­νοι που την χρη­σι­μο­ποιούν, ποιοι είναι εκεί­νοι που την προ­σβά­λουν βά­ναυ­σα, εν είδει … κο­πα­διού που το με­τα­κι­νούν ανά­λο­γα με τις δια­θέ­σεις τους, δεν είναι προ­ε­κλο­γι­κός τα­κτι­κι­σμός.  Είναι στάση ευ­θύ­νης, απέ­να­ντι σε μια  κοι­νω­νία, που επί δε­κα­ε­τί­ες κα­κο­ποι­ή­θη­κε από αυτό το ίδιο σύ­στη­μα εξου­σί­ας, που σή­με­ρα προ­σπα­θεί να  επα­να­κάμ­ψει.

• Ανα­φέ­ρε­στε στο το­πι­κό πα­ρα­γο­ντι­κό σύ­στη­μα ή σε κε­ντρι­κό επί­πε­δο;

Στο το­πι­κό ασφα­λώς! Θα σας δώσω ένα πα­ρά­δειγ­μα που δεν είναι και το μο­να­δι­κό. Δεν είναι δυ­να­τόν πρω­το­βου­λί­ες μας να χαί­ρουν κυ­βερ­νη­τι­κής απο­δο­χής, να υιο­θε­τού­νται από υπουρ­γούς, να εν­σω­μα­τώ­νο­νται σε σχέ­δια νόμου και το κυ­ριό­τε­ρο να αντι­γρά­φο­νται από άλλες πε­ριο­χές της χώρας ως “καλές πρα­κτι­κές” και το το­πι­κό πα­ρα­γο­ντι­κό σύ­στη­μα να προ­σπα­θεί να τις μπλο­κά­ρει και να τις ακυ­ρώ­σει. Ουκ ολί­γες πε­ρι­πτώ­σεις διοι­κη­τι­κών ορ­γά­νων που υπε­ρέ­βη­σαν ως μη όφει­λαν τα όρια των αρ­μο­διο­τή­των τους και άσκη­σαν πο­λι­τι­κή, επι­χει­ρώ­ντας έλεγ­χο σκο­πι­μό­τη­τας των απο­φά­σε­ών μας. Το χει­ρό­τε­ρο είναι ότι  αυτό συ­νέ­βη σε ζη­τή­μα­τα μεί­ζο­νος ση­μα­σί­ας για τα νησιά μας. Το κό­στος αυτών των ενερ­γειών σε βάρος του τόπου, είναι εγκλη­μα­τι­κό. Σας ξα­να­λέω: είναι σο­κα­ρι­στι­κό να υπο­νο­μεύ­ε­ται ο τόπος, επει­δή σε κά­ποιους η Πε­ρι­φε­ρεια­κή Αρχή δεν είναι αρε­στή.

• Θε­ω­ρεί­τε ότι ο στό­χος όλων αυτών, που βά­ζουν προ­σκόμ­μα­τα στο έργο της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Αρχής, είστε εσείς προ­σω­πι­κά;

Για κά­ποιους, σί­γου­ρα είμαι εγώ προ­σω­πι­κά. Για κά­ποιους άλ­λους, ολό­κλη­ρη η πα­ρά­τα­ξη. Ο τρό­πος που λει­τουρ­γεί αυτή η πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή, σί­γου­ρα ενο­χλεί, γιατί κα­θη­με­ρι­νά, μέσα από τις πρω­το­βου­λί­ες της, ανα­δει­κνύ­ε­ται η σκό­πι­μη, χρό­νια ρα­στώ­νη του πα­λιού κα­τε­στη­μέ­νου. Εί­χα­με υπο­σχε­θεί μια μη αβλα­βή διέ­λευ­ση για όλους αυ­τούς που συ­ντέ­λε­σαν στην υπο­βάθ­μι­ση και την πα­ρακ­μή. Και αυτό κά­νου­με. Η ενό­χλη­ση και η πο­λε­μι­κή  είναι λοι­πόν ανα­με­νό­με­νη. Αλλά και σε αυτό ακόμη υπάρ­χουν τα όρια του θε­μι­τού. Όπως θε­μι­τή είναι η γό­νι­μη πο­λι­τι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση, με προ­τά­σεις, ιδέες επι­χει­ρή­μα­τα. Γό­νι­μη και επι­βε­βλη­μέ­νη, στο βαθμό που βοη­θά­ει εκεί­νον που έχει στα χέρια του μια μορφή εξου­σί­ας, να γίνει κα­λύ­τε­ρος, προς όφε­λος του τόπου του και των αν­θρώ­πων που τον εμπι­στεύ­τη­καν. Όμως στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση μι­λά­με για κάτι τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κό. Έχου­με αν­θρώ­πους που δια­κα­τέ­χο­νται από μένος και εμπά­θεια και με ένα τρόπο από­λυ­τα ανή­θι­κο,  φαύλο και επι­κίν­δυ­νο, δεν δι­στά­ζουν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν και να κα­κο­ποι­ή­σουν ολό­κλη­ρη την το­πι­κή κοι­νω­νία, για αν επι­τύ­χουν τους ευ­τε­λείς στό­χους τους.

Η πο­λι­τι­κή υπάρ­χει για να υπη­ρε­τεί τον άν­θρω­πο. Οι πρα­κτι­κές αυτών των αν­θρώ­πων, απο­δει­κνύ­ουν για πολ­λο­στή φορά ότι δεν τους εν­δια­φέ­ρει ο άν­θρω­πος, δεν τους εν­δια­φέ­ρει η κοι­νω­νία και το κακό που θα της προ­κα­λέ­σουν, αρκεί να επι­τευ­χθεί ο προ­σω­πι­κός πο­λι­τι­κός στό­χος, να ικα­νο­ποι­η­θούν τα πιο τα­πει­νά αν­θρώ­πι­να έν­στι­κτα.

• Πι­στεύ­ε­τε ότι η το­πι­κή κοι­νω­νία είναι επιρ­ρε­πής σε τέ­τοια φαι­νό­με­να;

Θα σας γυ­ρί­σω πίσω, πριν από δυό­μι­ση χρό­νια. Τότε που με ρω­τή­σα­τε ποιος είναι  ο με­γα­λύ­τε­ρος στό­χος που έχω θέσει ως νέα, τότε, πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή. Σας θυ­μί­ζω την απά­ντη­ση που σας είχα δώσει: “Οι με­γα­λύ­τε­ροι και δυ­σκο­λό­τε­ροι στό­χοι είναι πά­ντο­τε αυτοί που έχουν να κά­νουν με τον άν­θρω­πο και τις δια­μορ­φω­μέ­νες νο­ο­τρο­πί­ες. Με τους συ­μπο­λί­τες μας εθι­σμέ­νους πλέον στο ψέμμα, το να εκ­παι­δεύ­σου­με την κοι­νω­νία στην αλή­θεια είναι το δυ­σκο­λό­τε­ρο στοί­χη­μα της θη­τεί­ας μας”. Σή­με­ρα, βλέ­πο­ντας την θέρμη με την οποία η κοι­νω­νί­ες των νη­σιών μας αγκα­λιά­ζουν κάθε πρω­το­βου­λία μας, που στόχο έχει να βάλει τέλος στην πα­ρακ­μή δε­κα­ε­τιών, παρά την εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λη και δυ­σμε­νή συ­γκυ­ρία, είμαι αι­σιό­δο­ξος! Η κοι­νω­νία αντι­λαμ­βά­νε­ται τον σε­βα­σμό που της δεί­χνεις και τον αντα­πο­δί­δει με τον δικό της άμεσο, αυ­θε­ντι­κό και πη­γαίο τρόπο. Σή­με­ρα, μπορώ πια με σι­γου­ριά να πω ότι το και­νούρ­γιο προ­έρ­χε­ται και πραγ­μα­τώ­νε­ται στην κοι­νω­νία και υπο­νο­μεύ­ε­ται από τους πα­ρά­γο­ντες. Δεν ανα­φέ­ρο­μαι στο “και­νούρ­γιο” κατ’ ανά­γκην ως πρό­σω­πα, αλλά κυ­ρί­ως ως δια­δι­κα­σία ανα-οριο­θέ­τη­σης από πλευ­ράς της κοι­νω­νί­ας των ανα­γκών, των προ­τε­ραιο­τή­των, ακόμη και των αξιών της.

• Η απά­ντη­σή σας αφή­νει να δια­φα­νεί η αι­σιο­δο­ξία σας για το μέλ­λον. Σας ερ­μη­νεύω σωστά;

Αλί­μο­νο αν δεν ήμουν αι­σιό­δο­ξος για το μέλ­λον. Η ελ­πί­δα και η αι­σιο­δο­ξία είναι η κι­νη­τή­ριος δύ­να­μη της δη­μιουρ­γί­ας και της προ­κο­πής. Είναι το “αντί­δο­το” στην συ­νε­χή μας αγω­νία για το αύριο. Όχι όμως μια αι­σιο­δο­ξία έωλη και ανερ­μά­τι­στη, αλλά εκεί­νη που πα­τά­ει γερά στην απο­τύ­πω­ση των προ­βλη­μά­των της κοι­νω­νί­ας, στις ρε­α­λι­στι­κές λύ­σεις, στο καλά με­λε­τη­μέ­νο σχέ­διο. Πι­στεύω ακρά­δα­ντα ότι οι επο­χές του λαϊ­κι­σμού, της προ­χει­ρό­τη­τας και των αυ­το­σχε­δια­σμών, έχει πα­ρέλ­θει ορι­στι­κά. Όσο νω­ρί­τε­ρα γίνει αντι­λη­πτό από εκεί­νους που κρα­τούν στα χέρια τους την τύχη της χώρας, τόσο πιο γρή­γο­ρα θα βγού­με στο ξέ­φω­το.

• Θα αντέ­ξουν τα νησιά μας σε όλες αυτές τις συ­ντο­νι­σμέ­νες επι­θέ­σεις που υφί­στα­νται;

Τα νησιά μας έχουν υπο­στεί ήδη πολλά. Οι νη­σιώ­τες έχου­με δώσει σκλη­ρούς αγώ­νες και θα δώ­σου­με κι άλ­λους.   Αυτός ο λαός πρέ­πει επι­τέ­λους να γίνει απο­δέ­κτης του σε­βα­σμού που του αξί­ζει και όχι των συ­μπλεγ­μά­των δια­φό­ρων πα­ρα­γό­ντων. Έχω εμπι­στο­σύ­νη στις αστεί­ρευ­τες δυ­νά­μεις αυτού του υπέ­ρο­χου λαού , είναι αυτοί που ανοί­γουν δρό­μους και οι άλλοι ακο­λου­θούν. Αρκεί να αφε­θούν ελεύ­θε­ροι να ερ­γα­στούν, να απε­λευ­θε­ρώ­σουν τις δη­μιουρ­γι­κές τους δυ­νά­μεις που τους έκα­ναν πρω­το­πό­ρους, να με­γα­λουρ­γή­σουν ξανά. Αυτός είναι και ο προ­σω­πι­κός μου στό­χος μου, αν πρέ­πει να τον απο­τυ­πώ­σω σε μια μόνο φράση: να συμ­βά­λω στην δια­μόρ­φω­ση του κα­τάλ­λη­λου ανα­πτυ­ξια­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος, που θα δώσει στα νησιά μας την δυ­να­τό­τη­τα για το με­γά­λο άλμα στο μέλ­λον.