“Πρώτη απάντηση Ηλία Γ. Ζωγραφίδη”

Ρόδος, 14.3.2017

 Αγα­πη­τοί συ­μπα­τριώ­τες, φίλες και φίλοι :

 Προς το παρόν, ως προς το ζή­τη­μα της δια­γρα­φής μου από την πα­ρά­τα­ξη της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Αρχής Νο­τί­ου Αι­γαί­ου από τον κ. Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, δη­λώ­νω τα εξής :

 Στο επί­πε­δο της επι­κοι­νω­νί­ας – τη­ρου­μέ­νων των ανα­λο­γιών – το πιο πι­θα­νό είναι να μην κερ­δί­σω ποτέ τις εντυ­πώ­σεις. Δεν με εν­δια­φέ­ρει.

Είμαι εδώ και ανα­πνέω ακόμα. Θα εξα­κο­λου­θώ να πο­ρεύ­ο­μαι ελεύ­θε­ρα. Άλλως τε, τις δια­γρα­φές τις κάνει ο Λαός και κα­νέ­νας άλλος.

Ποιος είναι ποιος, πως ήταν και πως θα είναι ο κα­θέ­νας πριν και μετά που θα βγει από την πο­λι­τι­κή το ξέρει ήδη και θα το ελέγ­ξει και στο τέλος η κοι­νω­νία. Αυτή είναι ο κρι­τής όλων μας.

Όταν ένα πρό­σω­πο απο­πέ­μπε­ται νευ­ρι­κά και αιφ­νι­δια­στι­κά και τα­πει­νώ­νε­ται πο­λι­τι­κά και όχι μόνο, το ου­σια­στι­κό δια­κύ­βευ­μα σε επί­πε­δο κοι­νω­νί­ας δεν είναι το υπο­τι­θέ­με­νο τέλος μιας προ­σω­πι­κής πο­λι­τι­κής δια­δρο­μής, είναι κάτι άλλο που περ­νά­ει υπο­συ­νεί­δη­τα στα μο­νο­πά­τια της σκέ­ψης :

Ένα μή­νυ­μα πα­ρα­δειγ­μα­τι­κής «σταύ­ρω­σης», που προ­κα­λεί εν­στι­κτω­δώς μια ψυ­χο­λο­γία και μια αί­σθη­ση απο­στρο­φής και απο­τρο­πής – αν όχι εκ­φο­βι­σμού – ως προς την ενα­σχό­λη­ση με τα κοινά.

Μη γε­λιέ­στε !  Το θύμα της απο­πο­μπής και της εν εξε­λί­ξει πο­λι­τι­κής και όχι μόνο τα­πεί­νω­σής μου δεν είμαι εγώ. Είναι η ίδια η κοι­νω­νία, η κοι­νω­νία της απο­γο­ή­τευ­σης, η κοι­νω­νία της απο­λι­τι­κο­ποί­η­σης, η κοι­νω­νία του φόβου, ζω­ντα­νό μέρος της οποί­ας απο­τε­λούν όλα τα νέα παι­διά, κο­ρί­τσια και αγό­ρια, που σκέ­πτο­νται να βοη­θή­σουν τον τόπο τους συμ­με­τέ­χο­ντας στα κοινά, όλα τα νέα παι­διά, που μετά από θυ­σί­ες, στε­ρή­σεις και ιδρώ­τα δε­κα­ε­τιών των γο­νιών τους σπού­δα­σαν, επέ­στρε­ψαν στην ιδιαί­τε­ρη πα­τρί­δα τους, στη Ρόδο και στα άλλα νησιά, επι­λέ­γο­ντάς τα ως τόπο που θα ζή­σουν τη ζωή τους, βγή­καν στην κοι­νω­νία και πο­λε­μά­νε κα­θη­με­ρι­νά να τα βγά­λου­νε πέρα και να δη­μιουρ­γή­σουν καλές οι­κο­γέ­νειες. Το μή­νυ­μα έχει ως ου­σια­στι­κό απο­δέ­κτη αυτή την βουβή και φο­βι­σμέ­νη κοι­νω­νία, τα παι­διά της και τα αυ­το­νό­η­τα όνει­ρά τους !

Είναι όμως και­ρός αυτά τα παι­διά και αυτή η φο­βι­σμέ­νη, απο­στα­σιο­ποι­η­μέ­νη, απο­γοη­τευ­μέ­νη κοι­νω­νία να αφή­σουν το πλη­κτρο­λό­γιο και τον κα­να­πέ.

Κα­νέ­νας δεν θα μας δώσει αυτό που μας αξί­ζει, αυτό που μας ανή­κει. Πρέ­πει να το διεκ­δι­κού­με κα­θη­με­ρι­νά.

Μην επι­τρέ­ψε­τε, λοι­πόν, ποτέ και σε κα­νέ­ναν να κρα­τά­ει το τη­λε­χει­ρι­στή­ριο της φωνής σας και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο του μυα­λού σας.

Με τιμή,

Ηλίας Γ. Ζω­γρα­φί­δης