Μεταγραφές με … «υποσχετική»

Μετα­γρα­φές «αερο­δρο­μίου» δεν τις λες, όμως η εντύ­πωση ότι το ΠΑΣΟΚ φυλ­λο­ροεί, πριν ακόμα προ­κη­ρυ­χθούν οι εκλογές αρχίζει να σχη­μα­τί­ζε­ται, ως επι­κοι­νω­νιακό απο­τέ­λε­σμα. Παλιά η τέχνη  των μετα­γρα­φών θα πείτε. Η  εξουσία, είναι γνωστό, πως ελκύει όπως η λάμπα τα έντομα. Και βου­λευ­τές να μην εκλε­γούν, υπάρ­χουν καρέ­κλες σε Νοσο­κο­μεία, Γενικές Γραμ­μα­τείες, Οργα­νι­σμούς, για να επι­βρα­βευ­θούν για το άλμα. Και κάπως έτσι, τόσο απλά και φυσικά, κάποιοι τα προη­γού­μενα χρόνια κατέ­βα­σαν το κάδρο του Ανδρέα και τοπο­θέ­τη­σαν στο ίδιο καρφί τη φωτο­γρα­φία του Τσίπρα. Τώρα κάποιοι άλλοι τη φωτο­γρα­φία του Μητσο­τάκη. Ετσι λει­τουρ­γούν αυτά. Η πολι­τική είναι πρω­τί­στως προ­σω­πική μπίζνα. Για τα υπό­λοιπα υπάρ­χουν και οι…φιλαν­θρω­πι­κές οργα­νώ­σεις. Τα κόμματα πάλι,  με το πρό­σχημα της διεύ­ρυν­σης της πολι­τι­κής τους επιρ­ροής, στρα­το­λο­γούν  πρό­θυ­μους  που προ­έρ­χο­νται από τους παρα­δο­σιακά αντί­πα­λους πολι­τι­κούς τους χώρους. Θεωρούν ότι φέρ­νο­ντας πρόσωπα, θα συμπα­ρα­σύ­ρουν μαζί και υπο­στη­ρι­κτές τους. Αντί να επι­χει­ρή­σουν να διευ­ρύ­νουν τα ακρο­α­τή­ριά τους, με τις θέσεις και τον πολι­τικό τους λόγο, κατα­φεύ­γουν στην ποδο­σφαι­ρική πρα­κτική των μετα­γρα­φών. Οπως έγραφε ο Μανώλης Ανα­γνω­στά­κης σε κείμενό του στις 12 Μαΐου 1985 τρεις εβδο­μά­δες πριν από τις βου­λευ­τι­κές εκλογές της 2 Ιουνίου 1985 για τις τότε μετα­γρα­φές με τίτλο: «Μετα­γρα­φές με … “υπο­σχε­τική”»: (…) Και στο κάτω-κάτω στο ποδό­σφαιρο, μια δουλειά κάνουν όπως όλοι μας, ωραίο θέαμα μας προ­σφέ­ρουν, γιατί να μην έχουν και το κασέ τους – του­λά­χι­στον δεν καμώ­νο­νται τους ιδε­ο­λό­γους. Αλλά ιδε­ο­λό­γοι με μετα­γρα­φές και υπο­σχε­τι­κές επι­πλέον, ε, αυτό νομί­ζουμε είναι το κάτι άλλο. Και καλού­μα­στε να τους επι­βρα­βεύ­σουμε με την ψήφο μας (παρ’ ολίγο θα λέγαμε με το εισι­τή­ριό μας) στο μεθαυ­ριανό μεγάλο τελικό της 2 Ιουνίου. Υ.Γ. Θα πείτε, μα δεν μπορεί κάποιος να το δει αλλιώς στην πορεία; Σαφώς και ναι. Και έχουν υπάρξει μετα­κι­νή­σεις, σε βάθος χρόνου, ώριμες και επι­τυ­χη­μέ­νες. Αλλά εδώ εξορ­γί­ζει το προ­κλη­τικό του πράγ­μα­τος. Πριν 2-3 μήνες να είσαι ανε­βα­σμέ­νος/νη στα κάγκελα  και να εξα­πο­λύ­εις μύδρους, κατά της «κακιάς κυβέρ­νη­σης» του “χει­ρό­τε­ρου πρω­θυ­πουρ­γού” που έχει συσ­σω­ρεύ­σει τα χίλια μύρια δεινά, και ξαφνικά να γίνεσαι βασι­λι­κό­τε­ρος/ρη του βασι­λέως με «ωσαννά» που τα ζηλεύ­ουν και οι από ιδρύ­σεως του κόμ­μα­τος υπο­στη­ρι­κτές .Και βέβαια, εντυ­πω­σιακό είναι και το πέπλο της λήθης που σκε­πά­ζει ξαφνικά τους νέους συνο­δοι­πό­ρους σου, εκεί­νους που δεν έχαναν ευκαι­ρία να σε «χτυ­πή­σουν» όταν βρι­σκό­σουν στην απέ­να­ντι αντί­παλη πλευρά.