Αννα Κορακάκη στην “Κ”: «Δεν μου έδιναν ούτε… εθνόσημο»

Οι λέξεις  «χρυσή ολυ­μπιο­νί­κης» περι­κλεί­ουν λάμψη, χρήματα και άριστες συν­θή­κες προ­ε­τοι­μα­σίας. Τίποτε από αυτά δεν ισχύουν για τη νεότερη Ελλη­νίδα «χρυσή» ολυ­μπιο­νίκη, Αννα Κορα­κάκη. Δεκάδες τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τώ­πισε στα, μόλις, επτά χρόνια που ασχο­λεί­ται με τη σκο­πο­βολή, ενώ παρα­λίγο να μην ταξι­δέ­ψει στο Ρίο εξαι­τίας ενός ατυ­χή­μα­τος που είχε στα ντα­μά­ρια της Δράμας, όπου προ­πο­νού­νταν, μία εβδο­μάδα πριν από την ανα­χώ­ρηση της απο­στο­λής.

«Ηταν 16 Ιουλίου και είχαμε πάει για προ­πό­νηση. Η Αννα μού ζήτησε να οδη­γή­σει το μηχα­νάκι και της είπα να μην το κάνει γιατί σε μία εβδο­μάδα φεύγαμε. Είναι όμως ατίθαση. Μέχρι να μαζέψω τα πράγ­ματα, και πριν προλάβω να τη στα­μα­τήσω, ανέβηκε επάνω. Ανοιξε απότομα το γκάζι και η μηχανή την πήρε από κάτω. Πάγωσα. Μου φώναζε να σηκώσω τη μηχανή κι εγώ έβλεπα τα αίματα να κυλάνε από τα πόδια της. Δεν μπο­ρούσα να κουνηθώ. Οταν τη βοήθησα να σηκωθεί, πόναγε παντού. Το αρι­στερό χέρι δεν κινείτο. Μόνο το δεξί, αυτό που ρίχνει, δεν είχε πάθει ούτε γρα­τζου­νιά. Πήγαμε στο νοσο­κο­μείο και, ευτυχώς, δεν είχε σπάσει τίποτα. Ακόμη όλο το σώμα της είναι γεμάτο μώλωπες», μας απο­κά­λυψε ο πατέρας της αθλή­τριας και μέντο­ράς της, Τάσος Κορα­κά­κης.

Αθλητής της σκο­πο­βο­λής και ο ίδιος – το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά. Τα πρώτα βήματα της Αννας στον αθλη­τι­σμό έγιναν στον στίβο, όμως ένα πρό­βλημα που αντι­με­τώ­πισε με το πόδι της έγινε αιτία να στα­μα­τή­σει. Ο πατέρας της, πάρα τις αντιρ­ρή­σεις της μαμάς, της πρό­τεινε να ασχο­λη­θεί με τη σκο­πο­βολή. Πήγαν μαζί στο νταμάρι της Δράμας και έριξαν τις πρώτες βολές. Ηταν μόλις 12,5 ετών. «Η Αννούλα έχει καλό χέρι», είπε το βράδυ στη γυναίκα του. Οι επι­τυ­χίες ήρθαν γρήγορα. Το νταμάρι και ο χώρος κάτω από τις παλιές κερ­κί­δες του γηπέδου της Δόξας έγιναν το δεύτερο σπίτι της. Οι συν­θή­κες, αντί­ξοες: Το καλο­καίρι, «άναβαν» τα τσι­μέ­ντα, ενώ τον χειμώνα προ­σπα­θούσε να ζεστά­νει τα χέρια της πάνω σε μια ξυλό­σο­μπα, που υπήρχε στο υπο­τυ­πώ­δες προ­πο­νη­τή­ριο. Τα χέρια μάτωναν από το κρύο, αλλά η νεαρή έσφιγγε το πιστόλι και, απέ­να­ντί της, στο στό­χα­στρο, έβλεπε όλα τα προ­βλή­ματα που απο­τε­λού­σαν εμπόδιο στο όνειρό της.

«Από την αρχή υπήρχαν μόνο… αντι­ξο­ό­τη­τες. Στην ομο­σπον­δία δεν ήθελαν τον πατέρα μου και προ­σπα­θού­σαν να απο­μα­κρύ­νουν την Αννα από τον χώρο. Ηθελαν να τη στα­μα­τή­σουν. Σπάνια της έλεγαν συγ­χα­ρη­τή­ρια για κάποια επι­τυ­χία. Ο μπαμπάς, όμως, ήταν δίπλα της και τη θωρά­κιζε. Ελεγαν ότι επειδή ο πατέρας μας δεν έχει δίπλωμα προ­πο­νητή, δεν μπο­ρούσε να πάει μαζί της σε αγώνες. Μάθαμε, όμως, ότι δεν ίσχυε κάτι τέτοιο», δήλωσε στην «Κ» ο 19χρονος αδελφός της και πρω­τα­θλη­τής του χώρου, Διο­νύ­σης.

Σε ηλικία 14 ετών έγινε μέλος της εθνικής ομάδας. Και άρχισε η συλλογή μεταλ­λίων από παγκό­σμια, ευρω­παϊκά και σημα­ντικά μίτινγκ. Τα προ­βλή­ματα, πάντως, δεν μειώ­θη­καν: «Μέχρι να πάρω την πρό­κριση για τους Ολυ­μπια­κούς Νέων (2014) και να μας δώσει ρούχα η Ελλη­νική Ολυ­μπιακή Επι­τροπή, αγόραζα μπλού­ζες και τύπωνα την ελλη­νική σημαία, ώστε να φοράω τα χρώματα της χώρας μου στον αγώνα», μας είχε πει η πρω­τα­θλή­τρια.

Και φτά­νουμε στην προ­ε­τοι­μα­σία για τους Ολυ­μπια­κούς του Ρίο. Οι συν­θή­κες στο νταμάρι δεν άλλαξαν. «Πολλές φορές έσπαγε το παγκό­σμιο ρεκόρ. Ηταν σε άριστη κατά­σταση και στα δύο όπλα», μας είπε, μετά τις επι­τυ­χίες, ο πατέρας της.

Το πρώτο μετάλ­λιο (χάλκινο) ήρθε γρήγορα, αλλά η ίδια έμεινε ψύχραιμη διότι θα αγω­νι­ζό­ταν και σε δεύτερο όπλο. Και την ημέρα του αγώνα; «Ηταν σαν να πηγαίνω σε αγώνα Α΄ κατη­γο­ρίας στην Ελλάδα. Δεν είχα άγχος», μας είπε. Στις βολές ακρι­βείας προ­κρί­θηκε ως πρώτη και κάπου εκεί το άγχος βάρυνε το χέρι. Στον στόχο ταχείας βολής δεν άρχισε καλά. «Νιώθω αδυ­να­μία, σαν να μη μπορώ να πατήσω τη σκαν­δάλη», εξο­μο­λο­γή­θηκε στον πατέρα της, όταν την έβγαλε έξω για να της μιλήσει. «Είπα στον εαυτό μου “συγκε­ντρώ­σου, δεν έχεις περι­θώ­ρια για λάθη”» θυμάται η αθλή­τρια.

Στον τελικό, απέ­να­ντι στη Γερ­μα­νίδα Μόνικα Καρς, η Αννα άρχισε ιδανικά. Συγκέ­ντρωσε έξι πόντους και ήθελε έναν για το χρυσό μετάλ­λιο. Κάπου εκεί άρχισε να συνει­δη­το­ποιεί το μέγεθος του άθλου της. Η Γερ­μα­νίδα την πλη­σί­ασε και την έφτασε. Για πρώτη φορά το άγχος φάνηκε στο όμορφο πρόσωπό της. Στις καθο­ρι­στι­κές βολές, μπροστά από τα μάτια της πέρασαν το κρύο και η ζέστη στο νταμάρι της Δράμας, τα ποντί­κια που έβλεπε στο προ­πο­νη­τή­ριο της Δόξας, τα ματω­μένα από το κρύο χέρια της, οι άνθρω­ποι της ομο­σπον­δίας που της στε­ρού­σαν ακόμα και τις σφαίρες. Και στό­χευσε για όλα αυτά… Και, φυσικά, βρήκε στόχο από χρυσάφι.

Στην αρχαία Ελλάδα, οι πόλεις γκρέ­μι­ζαν τα τείχη για τους ολυ­μπιο­νί­κες τους. Στη Δράμα, η δημο­τική αρχή γκρέ­μισε, πριν από λίγες ημέρες, το προ­πο­νη­τή­ριο στα ντα­μά­ρια για να φτιάξει ένα και­νούρ­γιο. Μόνο που για να γίνει αυτό έπρεπε, πρώτα, να έρθουν τα μετάλ­λια…