Ηρακλής: Συγκινητικό αντίο στον δικό του Νίκο Μαλιαράκη

Υπέ­ρο­χες ανα­μνή­σεις και μία σπου­δαία κλη­ρο­νο­μιά άφησε στα Μα­ρι­τσά ο αεί­μνη­στος Νίκος Μα­λια­ρά­κης, μία με­γά­λη μορφή του ρο­δια­κού πο­δο­σφαί­ρου που «έφυγε» πριν από λίγες μέρες από τη ζωή.

Η απώ­λειά του συ­γκί­νη­σε τους πά­ντες, με τον πρό­ε­δρο του Πο­λι­τι­στι­κού Συλ­λό­γου «ο Κε­ρω­νιά­της» Λά­ζα­ρο Κα­σέ­κα, να κα­τα­θέ­τει στους αν­θρώ­πους του Ηρα­κλή τα βιώ­μα­τά του από τα παλιά του και όλοι μαζί να απο­χαι­ρε­τούν τον Νίκο Μα­λια­ρά­κη μέσα από την πα­ρα­κά­τω, συ­γκι­νη­τι­κή επι­στο­λή:

«Πέ­θα­νε χθες ο θρύ­λος του ρο­δια­κού πο­δο­σφαί­ρου Νίκος Μα­λια­ρά­κης.

Η κα­ριέ­ρα του στον Ρο­δια­κό και τα πο­δο­σφαι­ρι­κά του ¨κα­τορ­θώ­μα­τα» έχουν μεί­νει βαθιά στις μνή­μες και στις καρ­διές όλων όσων έζη­σαν εκεί­νη την εποχή.

Ο με­γά­λος τυ­χε­ρός από την ατυ­χία του Νίκου, να εγκα­τα­λεί­ψει το πο­δό­σφαι­ρο στην μικρή ηλι­κία των 36 από τον Ρο­δια­κό λόγω υγεί­ας, ήταν ο πο­δο­σφαι­ρι­κός σύλ­λο­γος Ηρα­κλής Μα­ρι­τσών, τον οποί­ον και υπη­ρέ­τη­σε πιστά και ανελ­λι­πώς σχε­δόν για πάνω από 15 χρό­νια.

“Προ­σγειώ­θη­κε” στα Μα­ρι­τσά στα μέσα της δε­κα­ε­τί­ας του 60’ επί Προ­ε­δρί­ας Γιώρ­γου Πα­πα­δη­μή­τρη. Ανέ­λα­βε αμέ­σως τα ηνία ως προ­πο­νη­τής και αλώ­νι­ζε τα γή­πε­δα ταυ­τό­χρο­να και ως παί­κτης με μο­να­δι­κό και πα­ρα­δειγ­μα­τι­κό σθέ­νος.

Η δια­φο­ρά στο πε­ρι­φε­ρεια­κό πο­δό­σφαι­ρο ήταν άμεση και απο­τε­λε­σμα­τι­κή. Τα νέα παι­διά των Μα­ρι­τσών βρή­καν επι­τέ­λους το εί­δω­λό τους και το κί­νη­τρο ταυ­τό­χρο­να να γε­μί­σουν την άδεια κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα στο χωριό τους. Ο Μα­λια­ρά­κης ενέ­πνευ­σε κυ­ριο­λε­κτι­κά τους με­γα­λύ­τε­ρους και τους αρ­μό­διους φο­ρείς να ξε­κι­νή­σουν άμεσα τις δια­δι­κα­σί­ες για την από­κτη­ση του πρώ­του γη­πέ­δου αφού μέχρι το 1968 παί­ζα­με μπάλα στα χω­ρά­φια του ση­με­ρι­νού Προ­φή­τη Ηλία.

Κυ­ριο­λε­κτι­κά, κο­σμο­γο­νία στα Μα­ρι­τσά. Λόγω των φι­λι­κών σχέ­σε­ων του Νίκου με τα με­γά­λα τα­λέ­ντα του ρο­δια­κού πο­δο­σφαί­ρου και της τε­ρά­στιας ανα­γνω­ρι­ση­μό­τη­τάς του και απο­δο­χής, τα Μα­ρι­τσά έγι­ναν για πολύ καιρό το κέ­ντρο προ­πό­νη­σης και φι­λι­κής πα­ρέ­λα­σης όλων των με­γά­λων ονο­μά­των, πάντα σε φι­λι­κά παι­χνί­δια με τον Νίκο και τις ομά­δες του των Μα­ρι­τσών.

Όλοι πα­ρέ­λα­σαν. Ορέ­στης Παυ­λί­δης του Ολυ­μπια­κού, Γιάν­νης Παυ­λί­δης, Ξύπας, Πα­πα­κα­λο­δού­κας, Κά­τρης, Κα­ρα­ντά­νη­δες, Σα­μπά­νης, Ντά­λιας από όσους μπο­ρού­με να θυ­μη­θού­με. Μά­λι­στα θυ­μά­μαι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά όταν προ­πο­νού­σε φι­λι­κά τον Ορέ­στη Παυ­λί­δη ως τερ­μα­το­φύ­λα­κα αν και ήταν αμυ­ντι­κός στον Ολυ­μπια­κό. Αυτές οι προ­πο­νή­σεις, βο­ή­θη­σαν πάρα πολύ τον Παυ­λί­δη όταν αγω­νι­ζό­με­νος σε ένα αγώνα του Ολυ­μπια­κού ως αμυ­ντι­κός, κλή­θη­κε να αντι­κα­τα­στή­σει τον τραυ­μα­τι­σμέ­νο τερ­μα­το­φύ­λα­κα της ομά­δας διότι δεν είχαν άλλο δι­καί­ω­μα αλ­λα­γής και αντι­κα­τά­στα­σης.

Γιό­μι­ζε το γή­πε­δο τον Μα­ρι­τσών από φα­να­τι­κούς οπα­δούς. Νέοι, γέροι, γυ­ναί­κες, παι­διά, όλοι ήταν εκεί, να χει­ρο­κρο­τή­σουν την ομάδα και τον Μα­λια­ρά­κη και να “βρί­σουν” τον Διαι­τη­τή όταν το απο­τέ­λε­σμα δεν μας βό­λευε. Φυ­σι­κά, ποτέ δεν έλει­ψαν και τα ευ­τρά­πε­λα. Μετά την ανα­γέν­νη­ση του πο­δο­σφαί­ρου στα Μα­ρι­τσά, αρ­κε­τοί μα­θη­τές του γυ­μνα­σί­ου και λυ­κεί­ου, πα­ρα­συ­ρό­με­νοι από την αίγλη και τον ίστρο της πο­δο­σφαι­ρι­κής δόξας, επι­δι­δό­με­νοι στις προ­πο­νή­σεις προ­κει­μέ­νου να εξα­σφα­λί­σουν μια θέση στην 11κάδα, πα­ρα­με­λού­σαν τα μα­θή­μα­τά τους. Ε, αυτό, ιδιαί­τε­ρα οι μα­νά­δες, δεν το συγ­χω­ρού­σαν στον Μα­λια­ρά­κη τον οποί­ον θε­ω­ρού­σαν υπεύ­θυ­νο για τους χα­μη­λούς βαθ­μούς του σχο­λεί­ου. Πε­ρί­με­ναν λοιπό έξω από γή­πε­δο, ακόμα και κατά την διάρ­κεια των προ­πο­νή­σε­ων και έψελ­ναν τον εξά­ψαλ­μο στον Νίκο. Και αυτός πάντα χα­μο­γε­λα­στός “διέ­φευ­γε” από την πίσω πόρτα του γη­πέ­δου. Άστε τις “θρυ­λι­κές επι­θέ­σεις” των γυ­ναι­κών κατά των διαι­τη­τών όταν κά­ποιος από αυ­τούς είχε το θρά­σος να απο­βά­λει τον Νίκο από αγώνα.

Αυτός ήταν ο Νίκος Ο Μα­λια­ρά­κης. Τα Μα­ρι­τσά, δεν θα τον ξε­χά­σουν ποτέ.

Στρά­τα καλή φίλε μας!!!!!».