Α-τυπος και υπογραμμός: Αυταπάτες

Το ότι η ανα­κή­ρυ­ξη του 2017 ως έτους Δω­δε­κα­νή­σου ήταν προ­σχη­μα­τι­κή -πα­ρό­λο που έγινε με τιμές, χαρές και πα­νη­γύ­ρια- δεν πέ­ρα­σαν παρά μόνον λίγες ημέ­ρες για να πει­σθούν και οι πλέον αι­θε­ρο­βά­μο­νες.

Λίγες μέρες μετά την ανα­κή­ρυ­ξη, δεν βρέ­θη­κε ούτε ένας (!) να εκ­προ­σω­πή­σει την κυ­βέρ­νη­ση στις επε­τεια­κές εκ­δη­λώ­σεις για τα 70 χρό­νια από την Εν­σω­μά­τω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου με την Ελ­λά­δα.

Δεν βρέ­θη­κε ούτε ένας από την κυ­βέρ­νη­ση να ψελ­λί­σει μια δι­καιο­λο­γία για αυτή την απα­ρά­δε­κτη και προ­σβλη­τι­κή απου­σία.

Δεν πε­ρι­μέ­να­με βέ­βαια αυτό το ατό­πη­μα της κυ­βέρ­νη­σης για να εμπε­δώ­σου­με ότι μας έχουν γραμ­μέ­νους στα παλιά τους τα πα­πού­τσια και οπωσ­δή­πο­τε δεν θε­ω­ρή­σα­με ότι η ανα­κή­ρυ­ξη του 2017 θα έλυνε τα προ­βλή­μα­τά μας, ως δια μα­γεί­ας.

Είναι όμως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι δεν πέ­ρα­σαν παρά μόνο λίγες ημέ­ρες, για να αναι­ρέ­σουν τις υπο­σχέ­σεις τους… Όχι ασυ­νή­θι­στο πράγ­μα πά­ντως, για αυτή την κυ­βέρ­νη­ση.

Πα­ρό­λα αυτά, ο πα­νη­γυ­ρι­κός χα­ρα­κτή­ρας της εκ­δή­λω­σης με ομό­φω­νη από­φα­ση της Ολο­μέ­λειας της Βου­λής για την ανα­κή­ρυ­ξη, οι βα­ρύ­γδου­πες εκ­φρά­σεις, τα παχιά λόγια και τα χα­μό­γε­λα που πε­ρίσ­σευαν από τους πα­ρι­στά­με­νους, μας έκα­ναν προς στιγ­μήν να ανα­θαρ­ρή­σου­με… Φευ! Μοί­ρα­σαν κα­θρε­φτά­κια και κα­ρα­με­λί­τσες και θε­ώ­ρη­σαν ότι κάτι σπου­δαίο έκα­ναν για τους «ιθα­γε­νείς». Αυ­το­δια­ψεύ­στη­καν και αυ­το­α­ναι­ρέ­θη­καν με την ηχηρή τους απου­σία. Και κάπως έτσι προ­σγειω­θή­κα­με ξανά στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Αν δεν θε­ώ­ρη­σαν σπου­δαίο οι κύ­ριοι της κυ­βέρ­νη­σης να τι­μή­σουν δια της πα­ρου­σί­ας τους την επέ­τειο της Εν­σω­μά­τω­σης της Δω­δε­κα­νή­σου με την Ελ­λά­δα –στο έτος Δω­δε­κα­νή­σου, μην ξε­χνιό­μα­στε- τότε πολύ φο­βού­μαι ότι δεν έχου­με να πε­ρι­μέ­νου­με και πολλά σπου­δαία πράγ­μα­τα.

Σε μια πε­ρί­ο­δο τε­τα­μέ­νη, που ο Ερ­ντο­γάν διεκ­δι­κεί το μισό Αι­γαίο και βάζει χρω­μα­τι­στές πι­νέ­ζες πάνω στον χάρτη «μαρ­κά­ρο­ντας» ακόμα και κα­τοι­κη­μέ­να νησιά της Δω­δε­κα­νή­σου, δεν βρέ­θη­κε ένας από την κυ­βέρ­νη­ση να πα­τή­σει το πόδι του στη Ρόδο και να υψώ­σει το ανά­στη­μά του απέ­να­ντι στις πα­ρά­λο­γες απαι­τή­σεις της γεί­το­νος, από εδώ, από την άκρη του Αι­γαί­ου. Αν δεν έγινε επί τού­του και απλώς μας αγνό­η­σαν, τότε αυτό κάνει τα πράγ­μα­τα ακόμα χει­ρό­τε­ρα.

Δεν υπήρ­χε με­γα­λύ­τε­ρη ευ­και­ρία για την κυ­βέρ­νη­ση, να στεί­λει από τα Δω­δε­κά­νη­σα το μή­νυ­μά της στους γεί­το­νες που κλι­μα­κώ­νουν κα­θη­με­ρι­νά τις προ­κλή­σεις  στο Αι­γαίο, εκ­με­ταλ­λευό­με­νη την συ­γκυ­ρία της Επε­τεί­ου. Ψιλά γράμ­μα­τα…

Για μια κυ­βέρ­νη­ση, που πο­ρεύ­ε­ται με αυ­τα­πά­τες, δεν θα μπο­ρού­σε να πε­ρι­μέ­νει κα­νείς κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο από μια συ­μπε­ρι­φο­ρά, κα­τώ­τε­ρη των πε­ρι­στά­σε­ων, κα­τώ­τε­ρη των προσ­δο­κιών. Ουτε καν ο Δω­δε­κα­νή­σιος Πάνος Καμ­μέ­νος, δεν φι­λο­τι­μή­θη­κε να πα­ρα­στεί- με ή χωρίς στολή πα­ραλ­λα­γής.

Η απου­σία της κυ­βέρ­νη­σης από τις επε­τεια­κές εκ­δη­λώ­σεις συ­νι­στά προ­σβο­λή σε κάθε Δω­δε­κα­νή­σιο ξε­χω­ρι­στά, προ­σβο­λή στην ιστο­ρία, προ­σβο­λή σε όσους αγω­νί­στη­καν για ελεύ­θε­ρα Δω­δε­κά­νη­σα… Αλλά πολύ αμ­φι­βάλ­λω, αν κα­τά­λα­βαν το μέ­γε­θος του ατο­πή­μα­τος ή ακόμα χει­ρό­τε­ρα αν αντι­λή­φθη­καν καν ότι διέ­πρα­ξαν ατό­πη­μα.