A-τυπος και υπογραμμός: Ο φασισμός ήταν πάντα εδώ

Ο φα­σι­σμός ήταν πάντα μπρο­στά μας, δίπλα μας…

Η κα­τα­δί­κη της Χρυ­σής Αυγής και η ανα­γνώ­ρι­σή της ως εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση δεν ση­μαί­νει και το τέλος του φα­σι­σμού. Ο φα­σι­σμός υπήρ­χε και πριν το να­ζι­στι­κό μόρ­φω­μα να μπει στη Βουλή και στην Ευ­ρω­βου­λή, και θα συ­νε­χί­σει να υπάρ­χει και μετά την κα­τα­δί­κη των μελών του διευ­θυ­ντη­ρί­ου. Αυτή είναι η πικρή αλή­θεια.

Οσοι ψή­φι­σαν Χρυσή Αυγή δεν όλοι είναι φα­σί­στες. Όπως και όλοι οι φα­σί­στες δεν ψή­φι­σαν Χρυσή Αυγή.

Ως κοι­νω­νία έχου­με από καιρό εξοι­κειω­θεί με τη βία, την ανε­χθή­κα­με, την τρο­φο­δο­τή­σα­με, της αφή­σα­με χώρο, δί­νο­ντας άλ­λο­θι στους υπο­κι­νη­τές και τους «φα­σί­στες της δι­πλα­νής πόρ­τας».

Η πα­ρου­σία της Χρυ­σής Αυγής στο Κοι­νο­βού­λιο ήταν απόρ­ροια μιας τε­τα­μέ­νης πε­ριό­δου. Κι αυτό δεν απο­τε­λεί δι­καιο­λο­γία αλλά πα­ρα­δο­χή.

Από την τα­ραγ­μέ­νη πε­ρί­ο­δο των μνη­μο­νί­ων, τις γε­μά­τες από αγα­να­κτι­σμέ­νους πλα­τεί­ες, τις κρε­μά­λες που στή­νο­νταν στο Σύ­νταγ­μα, τις επι­θέ­σεις και τις βιαιο­πρα­γί­ες ενα­ντί­ον πο­λι­τι­κών προ­σώ­πων μέχρι και τις δια­δη­λώ­σεις για το δη­μο­ψή­φι­σμα, κύ­λη­σε πολύ νερό στο αυ­λά­κι.

Η ιστο­ρία δι­δά­σκει, πως κα­νέ­να αντι­φα­σι­στι­κό κί­νη­μα δεν είναι ικανό να ξε­ρι­ζώ­σει τον πυ­ρή­να του φα­σι­σμού, τους σπό­ρους του από την κοι­νω­νία, αλλά και τον φα­σι­σμό ως στάση ζωής και ως δο­μι­κό στοι­χείο της αν­θρώ­πι­νης ψυ­χο­σύν­θε­σης.

Πιο επι­κίν­δυ­νος από τον δη­λω­μέ­νο και υπε­ρή­φα­νο Χρυ­σαυ­γί­τη, είναι ο κρυ­φός φα­σί­στας. Εκεί­νος ο βαθιά συ­ντη­ρη­τι­κός που φορά τον μαν­δύα του φι­λε­λεύ­θε­ρου και ως δήθεν προ­ο­δευ­τι­κός που φο­βά­ται για τη μί­ζε­ρη βο­λε­μέ­νη ζω­ού­λα του, δεν εκ­δη­λώ­νε­ται αλλά σι­γο­ντά­ρει τον φα­νε­ρό φα­σί­στα με τα “ναι μεν αλλά…” και δη­λη­τη­ριά­ζει την κοι­νω­νία.

Ο κρυ­φο­φα­σί­στας δεν θα πάρει μέρος σε ξυ­λο­δαρ­μούς, τρα­μπου­κι­σμούς και επει­σό­δια, θα τα δι­καιο­λο­γή­σει όμως, θα τα υπο­κι­νή­σει, θα τα υπο­δαυ­λί­σει και ως άλλος Πό­ντιος Πι­λά­τος θα νίψει τας χεί­ρας του δεί­χνο­ντας με το δά­χτυ­λο τους άλ­λους…

Ο κρυ­φο­φα­σί­στας μπο­ρεί να ψη­φί­ζει ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ΚΙΝΑΛ και να κι­νεί­ται από την άκρα αρι­στε­ρά μέχρι την άκρα δεξιά, να αντι­δρά κάθε φορά που η δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα «σκο­ντά­φτει» στον συ­ντη­ρη­τι­σμό του και στον πε­ριο­ρι­σμέ­νο τρόπο σκέ­ψης του.

Εί­μα­στε μια κοι­νω­νία υπερ­φί­α­λων, με πολύ έντο­να συ­μπλέγ­μα­τα αυ­το­δι­καί­ω­σης σε όλο το κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κό φάσμα. Και μπο­ρεί ως κοι­νω­νία να ξε­φορ­τω­θή­κα­με τη Χρυσή Αυγή αλλά το αυγό του φι­διού πάντα θα βγά­ζει φα­σί­στες.

Ο Γιάν­νης Αγ­γε­λά­κας, σε μια συ­ναυ­λία του στο Θέ­α­τρο Βρά­χων, λίγο μετά τη δο­λο­φο­νία του Παύ­λου Φύσσα, όταν το κοινό άρ­χι­σε να φω­νά­ζει «φα­σί­στες, κου­φά­λες, έρ­χο­νται κρε­μά­λες», απά­ντη­σε πολύ ψύ­χραι­μα λέ­γο­ντας: «Ξέ­ρε­τε ότι δεν συμ­φω­νώ με το συ­γκε­κρι­μέ­νο σύν­θη­μα. Η απά­ντη­ση στο φα­σι­σμό δεν είναι αυτή. Είναι η παι­δεία, ο λόγος, η ορθή σκέψη και, στο τέλος, η αγάπη. Αυτή είναι η λύση. Και η αδια­φο­ρία. Ας τους αγνο­ή­σου­με και λίγο. Και μην ξε­χνά­τε. Να προ­σέ­χου­με τον φα­σί­στα που κρύ­βου­με μέσα μας…»