Στο ψήφισμα του Ροταριανου Ομίλου για τον θάνατο του Αθανασίόυ Δηλανά ανφέρονται τα εξής:
Με βαθύτατη θλίψη πληροφορηθήκαμε την απώλεια του αγαπητού προ Προέδρου και εν ενεργεία μέλους του Ομίλου μας, Ροταριανού Αθανασίου Δηλανά.
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ροταριανού Ομίλου Ρόδου, συνήλθε εκτάκτως και, θέλοντας να αποτίσει φόρο τιμής στη μνήμη του εκλιπόντος, ο οποίος υπηρέτησε με αφοσίωση τις αρχές και το έργο του Rotary, αποφάσισε ομόφωνα:
• Να εκφράσει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια προς την οικογένεια και τους οικείους του εκλιπόντος.
• Να καταθέσει χρηματικό ποσό εις μνήμην του εκλιπόντος, για την ενίσχυση των προγραμμάτων και των δράσεων του Ομίλου.
• Να παραστεί σύσσωμο το Διοικητικό Συμβούλιο καθώς και μέλη του Ομίλου στη νεκρώσιμη ακολουθία.
• Να δημοσιευθεί το παρόν ψήφισμα στον τοπικό τύπο.
Λίγα λόγια για τον Αθανάσιο Δηλανά του Θρασυβούλου,
Προ Πρόεδρο του Ροταριανού Ομίλου Ρόδου
Σήμερα αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο που άφησε το αποτύπωμά του με το έργο, το ήθος και την προσφορά του.
Γεννημένος το 1936 στον Μαραθόκαμπο της Σάμου, ξεκίνησε τη ζωή του με αξίες που τον συνόδευσαν σε όλη του την πορεία: εργατικότητα, επιμονή και αγάπη για τη γνώση. Μετά τις σπουδές του στο Γυμνάσιο Μαραθοκάμπου, αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο της επιστήμης. Παρά τις δυσκολίες της εποχής, έφυγε για τη Γερμανία και σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Καρλσρούης, αποφοιτώντας το 1963 με λίαν καλώς, έπειτα από χρόνια σκληρής προσπάθειας, εργαζόμενος παράλληλα για να στηρίξει τις σπουδές του.
Εκείνη την περίοδο είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει και τα πρώτα μαθήματα Πυρηνικής Τεχνολογίας σε ένα από τα σημαντικότερα τότε Κέντρα Έρευνας της Γερμανίας, αποκτώντας πολύτιμες γνώσεις σε έναν νέο και απαιτητικό επιστημονικό τομέα.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, υπηρέτησε την πατρίδα του στο Πολεμικό Ναυτικό ως έφεδρος Σημαιοφόρος. Στη συνέχεια εντάχθηκε στη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, όπου αφιέρωσε μεγάλο μέρος της επαγγελματικής του ζωής. Εργάστηκε αρχικά στον Ατμοηλεκτρικό Σταθμό Πτολεμαΐδας και αργότερα στον υπό κατασκευή Σταθμό Καρδιάς, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη και λειτουργία σημαντικών ενεργειακών υποδομών της χώρας.
Το 1975 ήρθε στη Ρόδο, όπου ανέλαβε τη διεύθυνση του Σταθμού Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας στη Σορωνή. Από τη θέση αυτή υπηρέτησε με υπευθυνότητα και αφοσίωση μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1992. Υπήρξε επίσης υπεύθυνος για το Δίκτυο Υψηλής Τάσης του νησιού, συμβάλλοντας ουσιαστικά στον εκσυγχρονισμό και την ενεργειακή ανάπτυξη της Ρόδου.
Ακόμη και μετά τη συνταξιοδότησή του δεν έπαψε να προσφέρει. Ασχολήθηκε ενεργά με θέματα περιβάλλοντος και ενέργειας, γράφοντας άρθρα και εκδίδοντας το 1999 το βιβλίο «21ος Αιώνας – Προβληματισμοί για τη Ρύπανση του Περιβάλλοντος». Συμμετείχε επίσης σε επιτροπές και ομάδες του Τεχνικού Επιμελητηρίου, συμβάλλοντας με τις γνώσεις και την εμπειρία του σε σημαντικές μελέτες για το περιβάλλον των Δωδεκανήσων.
Η προσφορά του όμως δεν περιορίστηκε μόνο στον επιστημονικό και επαγγελματικό τομέα. Από το 1977 υπηρέτησε ως Επίτιμος Πρόξενος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στη Ρόδο, μια θέση τιμής και εμπιστοσύνης που κράτησε μέχρι το 2007.
Υπήρξε επίσης δραστήριο μέλος της κοινωνίας της Ρόδου. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Σαμίων Ρόδου «Πυθαγόρας» καθώς και του Ελληνογερμανικού Συλλόγου ΕΛΓΕΣΕΜ, στους οποίους διετέλεσε πρόεδρος.
Μέχρι το τέλος της ζωής του υπήρξε ενεργό μέλος του Ροταριανού Ομίλου Ρόδου, υπηρετώντας με συνέπεια τις αρχές της προσφοράς και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Διετέλεσε πρόεδρος του Ομίλου κατά τη Ροταριανή χρονιά 1982–1983.
Πέρα όμως από τίτλους και αξιώματα, πάνω απ’ όλα ήταν ένας άνθρωπος με αρχές, αξιοπρέπεια και αγάπη για την οικογένειά του. Ήταν σύζυγος της αείμνηστης Άννας Λάιμπαχ και πατέρας δύο παιδιών, της Εύης και του Γιώργου, για τους οποίους ήταν πάντα στήριγμα, παράδειγμα και πηγή υπερηφάνιας.
Υπήρξε ένας ευσυνείδητος Ροταριανός, ένας ακέραιος ευπατρίδης, ένας εξαιρετικός άνθρωπος και επιστήμονας. Με το ήθος, την προσφορά και το παράδειγμά του τίμησε την οικογένειά του, την κοινωνία και τον τόπο που υπηρέτησε.
Σήμερα τον αποχαιρετούμε με σεβασμό και ευγνωμοσύνη για όσα πρόσφερε στην κοινωνία, στον τόπο και στους ανθρώπους του.
Η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή μέσα από το έργο του, αλλά κυρίως μέσα από τους ανθρώπους που τον γνώρισαν και τον αγάπησαν.
Ο Ροταριανός Όμιλος Ρόδου δεν θα τον ξεχάσει ποτέ.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Ροδίτικης γης που θα τον σκεπάσει. Αιωνία του η μνήμη.
