Η Ημέρα της Γυναίκας είπατε;

Ladies nights, κόκκινα τρια­ντά­φυλλα και ευχές… Η παγκό­σμια ημέρα της Γυναί­κας γιορ­τά­στηκε χθες με τιμές δια­φο­ρε­τι­κές από εκείνες που αρμό­ζουν στη διεθνή ημέρα των δικαιω­μά­των των γυναι­κών, που θεσμο­θε­τή­θηκε το 1977 από τον Ο.Η.Ε.

Το πολι­τικό νόημα που έχει χάσει η 8η Μαρτίου, με έκανε να ανα­ρω­τηθώ κατά πόσο έχει σήμερα εξα­σφα­λι­στεί η ισότητα των γυναι­κών και η ενδυ­νά­μωση της κοι­νω­νι­κής τους θέσης.

Ας το λέμε ισο­νο­μία καλύ­τερα, γιατί ο όρος “ισότητα” έχει άκρως παρα­ποι­η­θεί από τις ψευ­το­φε­μι­νί­στριες, οι οποίες θεωρούν πως ισότητα, είναι να μάθουν οι άντρες να καθα­ρί­ζουν φασο­λά­κια και να αλλά­ζουν πάνες στα μωρά.

Θα ήταν αφελές, ίσως και ειρω­νικό, να αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την Παγκό­σμια Ημέρα της Γυναί­κας σαν μία ευκαι­ρία να προ­σφέ­ρουμε λου­λού­δια και ευκαι­ρία για γυναι­κο­συ­νά­ξεις σε μπα­ρά­κια, όταν σε όλο τον κόσμο συμ­βαί­νουν καθη­με­ρινά εγκλή­ματα σε βάρος των γυναι­κών.

Όταν δεκα­τρία εκα­τομ­μύ­ρια γυναί­κες μόνο στην Ευρώπη, υπέ­στη­σαν σωμα­τική βία μέσα σε ένα χρόνο και 3.700.000 έπεσαν θύματα σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης.

Όταν, μία στις τρεις γυναί­κες, κάποια στιγμή στη ζωή της θα αντι­με­τω­πί­σει σωμα­τική, ψυχο­λο­γική ή σεξουα­λική βία από τον σύντροφό της.

Όταν, μία στις πέντε γυναί­κες, θα πέσει θύμα βιασμού ή από­πει­ρας βιασμού.

Οταν, σε 27 χώρες, οι γυναί­κες δεν έχουν τα ίδια δικαιώ­ματα με τους άντρες.

Οταν, 3.500 γυναί­κες δολο­φο­νού­νται κάθε χρόνο από τους άντρες τους στην ενωμένη Ευρώπη,

Οταν, η ανεργία θριαμ­βεύει στο γυναι­κείο φύλο.

Η βία σε όλες της τις εκφάν­σεις κατά των γυναι­κών είναι εδώ, πιο απο­κρου­στική από ποτέ, με την οικο­νο­μική κρίση να κάνει τα πράγ­ματα ακόμη χει­ρό­τερα.

Η βία κατά των γυναι­κών είναι εδώ.

Απο­τυ­πω­μένη φέτος και στο πρόσωπο των γυναι­κών προ­σφύ­γων.

Όσο λοιπόν τέτοια εγκλή­ματα συνε­χί­ζουν να συμ­βαί­νουν, ο θεσμός της Παγκό­σμιας Ημέρας της Γυναί­κας, αποκτά στα μάτια μας σκοπό και νόημα μόνο εάν θα μπο­ρέ­σει, με κάποιο τρόπο, να τα εξα­λεί­ψει.

Οσο τέτοια εγκλή­ματα συνε­χί­ζο­νται, δεν βλέπω λόγο για γιορτές και λου­λού­δια, παρά μόνον για περι­συλ­λογή.

Το παρόν είναι πολύ πιο απαι­τη­τικό. Κάνει τις «νοι­κο­κυ­ρές σε από­γνωση» να ανήκουν ορι­στικά στον 20ό αιώνα. Η περι­θω­ριο­ποί­ηση είναι αμεί­λι­κτη, είτε είναι κοι­νω­νική είτε εργα­σιακή, και δεν αφορά κυρίως γυναί­κες.

Απλώ­νε­ται πάνω από ανα­πτυσ­σό­με­νες και ανε­πτυγ­μέ­νες χώρες χωρίς δια­κρί­σεις, ούτε καν ταξικές. Εκτός από αδυ­σώ­πητη, είναι και άφυλη.

Αν αυτή η εξου­θέ­νωση και περι­θω­ριο­ποί­ηση της Γυναί­κας συνε­χι­σθεί, και μάλιστα επι­δει­νού­μενη, αυτό θα σημάνει, σχεδόν νομο­τε­λειακά, την παρακ­μιακή πορεία της ανθρώ­πι­νης δημιουρ­γίας.

Οι γυναί­κες, ως μάνες, κόρες, αδερφές κι ως συντρό­φισ­σες, ως πηγές ζωής, αγάπης και δημιουρ­γίας πολι­τι­σμού, γνω­ρί­ζουν πως η πραγ­μα­τική ημέρα της γυναί­κας θα γιορ­τα­στεί όταν θεμε­λιω­θεί η κοι­νω­νική ισότητα. Oταν επι­τέ­λους όλες οι ημέρες θα είναι ίδιες και για όλους, θα είναι ημέρες ελεύ­θε­ρων ανθρώ­πων.