“Αδιέξοδος στο αδιέξοδο”

Γράφει ο Γιάννης Παρα­σκευάς

Το μόνο βέβαιο στη ζωή μας, από την άποψη της συμ­βα­τι­κής ονο­μα­το­λο­γίας του χρόνου, είναι το «παρελ­θόν» μας, το παρόν είναι άχρονο, χωρίς διάρ­κεια, με την εμφά­νιση του γίνεται άμεσα παρελ­θόν και το επι­κα­λού­μενο μέλλον έχει την ίδια τύχη, στιγ­μιαία περνά από το παρόν και ενα­πο­θη­κεύ­ε­ται στη μνήμη ως παρελ­θόν.

Γιατί αυτή η εισα­γωγή, την επέλεξα γιατί η κατα­νό­ηση της και οι απο­δο­χές των αλη­θειών που κουβαλά μαζί της, θα μας βοη­θή­σει να κατα­νο­ή­σουμε το πώς και γιατί, το σωστό ή λαθε­μένο των ενερ­γειών μας στην λεγό­μενη «Ελληνο-τουρκική διένεξη» ή ορθό­τερα στην αντι­με­τώ­πιση «των μαξι­μα­λι­στι­κών και ανι­στό­ρη­των Τουρ­κι­κών αξιώ­σεων».

Η από την μεριά της Τουρ­κίας και των Συμ­μά­χων μας ασκού­μενη πολι­τική και συμπε­ρι­φορά δεν είναι σημε­ρινό φαι­νό­μενο, θα είναι και αυριανό, ανε­ξάρ­τητα του πως και με ποιο τρόπο επι­τευ­χθεί κάποια απο­κλι­μά­κωση της έντασης.

Οι δυό μεγάλες συν­θή­κες που καθό­ρι­σαν τα όρια του τότε νεο­σύ­στα­του κράτους «της Τουρ­κι­κής Δημο­κρα­τίας», όπως και των υπο­λοί­πων όμορων Κρατών, ήταν συν­θή­κες δια­μορ­φω­μέ­νες υπό το βάρος των επί μέρους συμ­φε­ρό­ντων και με την δεύτερη σκέψη των τότε και τώρα συμ­μά­χων μας, του τι οφέλη έχουν οι ίδιοι από την παρου­σία στην περιοχή μιας ισχυρής Τουρ­κι­κής Δημο­κρα­τίας.

Η άποψη αυτή και θέση ισχυ­ρο­ποιεί­ται ακόμα πιο πολύ μετά τον Δεύτερο μεγάλο πόλεμο και την παγίωση του «ψυχρο­πο­λε­μι­κού κλί­μα­τος».

Το παρελ­θόν διδά­σκει, στην δεκα­ε­τία 20-30 εξα­φα­νί­ζε­ται ο Ελλη­νι­κός πλη­θυ­σμός από την Ανατολή, στην δεκα­ε­τία 50-60 βιώ­νουμε το προ­γκρόμ της Πόλης και την διεκ­δί­κηση από το Τουρ­κικό Κράτος των Ελλη­νι­κών περιου­σιών, στην δεκα­ε­τία 70-80 την κατά­κτηση και κατοχή της μισής Κύπρου, την κατάρ­γηση της μερικής αυτο­νο­μίας Ίμβρου και Τενέδου, το κλεί­σιμο της Σχολής της Χάλκης, στην δεκα­ε­τία 80-90 την αμφι­σβή­τηση των Ελλη­νι­κών Οικο­νο­μι­κών Ζωνών, στην δεκα­ε­τία 90-2000 την παγίωση της πολι­τι­κής των γκρίζων ζωνών (Ίμια) και στα επόμενα χρόνια την αμφι­σβή­τηση των κυριαρ­χι­κών μας δικαιω­μά­των σε στεριά (νησιά) και θάλασσα.

Και τότε και τώρα είχαμε και έχουμε τους ίδιους συμ­μά­χους (τους ίδιους είχαμε και στην Μικρα­σια­τική κατα­στροφή, υπάρχει και ο αντί­λο­γος των δικών μας λαθών, αλλά αυτό είναι μια άλλη κου­βέ­ντα), η των τότε περιό­δων αντί­δραση τους, ίσως σχετικά αβίαστα μας οδηγεί σε ένα και μόνο συμπέ­ρα­σμα, ίδια θα είναι και η στάση τους σήμερα, πίεση και επιμονή να τα βρούμε με τους Τούρ­κους, εκόντες άκοντες να οδη­γη­θούμε σε ένα Τούρ­κικο παζάρι του τι θα τους παρα­χω­ρή­σουμε σήμερα, μέχρι την επόμενη παρα­χώ­ρηση.

Τα μεγέθη και τα Οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρο­ντα είναι εις βάρος μας, ακόμα και αν δεχθεί κάποιος, ότι οι δυό χώρες έχουν για τους Συμ­μά­χους και υπο­λοί­πους την ίδια γεω­στρα­τη­γική σημασία.

Το Ηθικό και ίσως νομικό δίκαιο που έχουμε, δεν αξιο­ποι­ή­θηκε στον βαθμό και με τον τρόπο που έπρεπε, ούτως ώστε σήμερα να απο­τε­λεί πράγ­ματι πλε­ο­νέ­κτημα.

Συρ­θή­καμε και συρό­μεθα να παί­ζουμε στο γήπεδο που επέ­λε­ξαν οι αντί­πα­λοι, ένα γήπεδο που ται­ριά­ζει και στους Συμ­μά­χους μας, γιατί όποιο και αν είναι το απο­τε­λε­σμα του αγώνα, (των συζη­τή­σεων) αυτοί θα είναι ωφε­λη­μέ­νοι.

Δεν θα δια­φω­νή­σει κανείς στη διεύ­ρυνση των Συμ­μα­χιών μας, οι όποιες όμως Συμ­μα­χίες γίνο­νται ενεργές μόνο και επω­φε­λείς αν θίγο­νται ή εξυ­πη­ρε­τού­νται και δικά τους συμ­φέ­ρο­ντα, κάτι που σήμερα, ούτε δια­φαί­νε­ται ούτε ισχύει.

Εκτός από την λεγό­μενη πολι­τική Διπλω­μα­τία χάνουμε, χρόνο, δυνά­μεις και κύρος προ­βάλ­λο­ντας ως θέσεις και απαι­τή­σεις με την μορφή προ­τά­σεων στους διά­φο­ρους διπλω­μα­τι­κούς οργα­νι­σμούς, προ­τά­σεις όμως που αντι­στρα­τεύ­ο­νται τα δικά τους οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρο­ντα.

Τι οικο­νο­μικά ανταλ­λάγ­ματα έχουμε εμείς να προ­σφέ­ρουμε στην Γερ­μα­νία (αυτή είναι η μητέρα του Τουρ­κι­κού Κράτους), στην Ισπανία, στην Ιταλία ακόμα και στην όψιμη σύμμαχο Γαλλία;

Η στάση της Ουγ­γα­ρίας και της Πολω­νίας ίσως κάτι θα έπρεπε διπλω­μα­τικά να μας διδάξει (σίγουρα δεν συμφωνώ με αυτά που κάνουν στο εσω­τε­ρικό τους), η στάση τους όμως, μια στάση που θίγει ένα μεγάλο πλέγμα ευρω­παϊ­κών συμ­φε­ρό­ντων, ανα­γκά­ζει τους φίλους μας Ευρω­παί­ους στην ανα­ζή­τηση συμ­βι­βα­στι­κών προ­τά­σεων.

Η συμ­με­τοχή μας στα όργανα της Κοι­νό­τη­τας, δεν είναι λογικό να εξα­ντλεί­ται στην πίεση της οικο­νο­μι­κής τιμω­ρίας της Τουρ­κίας, μιας τιμω­ρίας που δήθεν θα την οδη­γή­σει εξ ανάγκης σε μια συμ­μόρ­φωση με τις διε­θνείς πρα­κτι­κές.

Αυτό που θα ανά­γκαζε τους Ευρω­παί­ους φίλους μας να δούνε το πρό­βλημα της Τουρ­κι­κής συμπε­ρι­φο­ράς με άλλη οπτική γωνία, θα ήταν η απορ­ρύθ­μιση των γρα­φειο­κρα­τι­κών τους λει­τουρ­γιών και η αμφι­σβή­τηση των δήθεν Προ­τε­στα­ντι­κών τους αρχών.

Οι απαι­τή­σεις και οι παρεμ­βά­σεις μας θα έπρεπε να έχουν πολι­τικό χαρα­κτήρα που η μη αποδοχή τους εκ μέρους τους θα ακύρωνε τον πυρήνα των αρχών της ΕΕ και θα ύψωνε εμπόδια στην εύρυθμη λει­τουρ­γία της.

-Επιτακτική απαί­τηση από το σύνολο των χωρών της ΕΕ, της ανα­γνώ­ρι­σης από το Τουρ­κικό Κράτος της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας.

-Αναγνώριση και κατα­δίκη δια πράξεων και όχι ευχο­λο­γίων από την ΕΕ, ότι η κατοχή της μισής Κύπρου είναι «παρά­νομη εισβολή και κατοχή»

-Απόσυρση των Τουρ­κι­κών στρα­τευ­μά­των από την Κύπρο.

-Σεβασμός από την Τουρκία των μειο­νο­τή­των, εθνικών και θρη­σκευ­τι­κών και σεβα­σμός των χώρων λατρείας.

-Σεβασμός των μνη­μείων

-Επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης.

-Αποδοχή της Οικου­με­νι­κό­τη­τας του Πατριαρ­χείου Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως .

-Αποδοχή όλων των διεθνών συν­θη­κών που διέπουν τις σχέσεις καλής γει­το­νίας.

Όλων αυτών η αποδοχή και τήρηση θα έπρεπε να είναι οι όροι και οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την όποια πολι­τική ή οικο­νο­μική σχέση της Τουρ­κίας με τα μέλη της ΕΕ και την ίδια την ΕΕ.

Τα οφέλη της Τελω­νεια­κής Ένωσης έστω και με την μορφή που ισχύει σήμερα είναι αυτό που πονά την Τουρκία.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 8/12/2020