Γκερνίκα του Αιγαίου

Ανα­τρι­χια­στι­κές είναι οι περι­γρα­φές αλλά και οι εικόνες από την επι­χεί­ρηση διά­σω­σης των μετα­να­στών στα δύο ναυάγια. 18 νεκροί, 15 αγνο­ού­με­νοι, σοροί να επι­πλέ­ουν στη θάλασσα δύο ημέρες μετά, καθώς  οι  λιμε­νι­κές αρχές  αδυ­να­τούν να τις ανα­σύ­ρουν από τη φουρ­του­νια­σμένη θάλασσα. Δεν είναι πρό­σφυ­γες, μετα­νά­στες, Αφγανοί, Πακι­στα­νοί ή Σύροι. Είναι άνθρω­ποι που πνί­γη­καν στο Αιγαίο. Είναι γυναί­κες, μικρά παιδιά, άνδρες που θέλησαν μια καλύ­τερη ζωή. Μακριά από πολέ­μους, κακου­χίες, πείνα, βασα­νι­σμούς, βια­σμούς. Από μια ζωή κόλαση θέλησαν να ξεφύ­γουν. Πόσους ακόμη πνιγ­μέ­νους ανθρώ­πους, μικρά παιδιά, πρέπει να μετρή­σουμε για να συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει στον τρόπο που βλέ­πουμε το προ­σφυ­γικό; Ανθρω­ποι θύματα ανάλ­γη­των πολι­τι­κών της Ευρώπης. Ανθρω­ποι θύματα που εργα­λειο­ποιεί ο Ερντο­γάν για πιέσει τους Ευρω­παί­ους. Πόσο τυχαίο είναι ότι Τούρκοι δια­κι­νη­τές απο­φά­σι­σαν να ρίξουν βάρκες – καρυ­δό­τσου­φλα στο φουρ­του­νια­σμένο Αιγαίο, γεμάτες με γυναί­κες κατά κύριο λόγο; Και πόσο τυχαίο είναι ότι η Ευρώπη κλείνει τα μάτια της σε τέτοιες τρα­γω­δίες. Λες και δεν μιλάμε για ανθρώ­πους. Δεν μιλάμε για ψυχές. Όμως, η κατά­σταση αυτή δεν μπορεί να συνε­χι­στεί. Και η απλή επίρ­ριψη ευθυνών δεν λύνει το πρό­βλημα. Δεν μειώνει το κακό. Χρειά­ζε­ται να αλλά­ξουμε τον τρόπο που συζη­τάμε το προ­σφυ­γικό. Να επα­να­φέ­ρουμε βασικές αρχές όπως είναι η ασφαλής διέ­λευση και η εξα­σφά­λιση ότι κάποιος μπορεί να πάει και να ζητήσει άσυλο στη χώρα που επι­θυ­μεί χωρίς αυτό να είναι ταξίδι θανάτου. Να δούμε πώς μπο­ρούμε να φτιά­ξουμε ένα κόσμο όπου και λιγό­τε­ροι άνθρω­ποι θα ανα­γκά­ζο­νται να εγκα­τα­λεί­ψουν τις εστίες τους. Οι άνθρω­ποι ξεσπι­τώ­νο­νται από ανάγκη, όχι από επιλογή.

(Η “Γκερ­νίκα του Αιγαίου” σκίτσο του Βούλ­γα­ρου σκι­τσο­γρά­φου Γιόφτσο Σαβόφ)