«Lifestyle: Βαθιά στην επιφάνεια των πραγμάτων»

Η άκρως αντιαι­σθη­τι­κή-κι­τσα­ριό κο­ζε­ρί στο Μα­ξί­μου , η πα­ρου­σία με άμεσο ή έμ­με­σο τρόπο ενός επι­χει­ρη­μα­τία και ενός στε­λέ­χους της κυ­βέρ­νη­σης σε με­ση­με­ρια­νά­δι­κο προ­κει­μέ­νου να το­πο­θε­τη­θούν για ένα άκρως σο­βα­ρό θέμα αλλά και η πα­ρου­σία του κ. Καλ­λιά­νου στα κοινά (πρώην της Ενώ­σε­ως Κέ­ντρου νυν της ΝΔ) ο οποί­ος ανή­κει σε μια γενιά που γοη­τεύ­θη­κε με την τη­λε­ό­ρα­ση και τη δη­μο­σιό­τη­τα που φέρ­νει- εξ ου η συμ­με­το­χή σε talent show, η δου­λειά στην τη­λε­ό­ρα­ση ως πα­ρου­σια­στής δελ­τί­ου και­ρού, καθώς και το σύ­ντο­μο πέ­ρα­σμα από τη λαϊκή πίστα- ( έλαμ­ψαν τα τε­λευ­ταία χρό­νια από γκλα­μου­ριά “επω­νύ­μων” τα ψη­φο­δέλ­τια) στά­θη­καν αφορ­μή να θυ­μη­θώ ένα άρθρο που διά­βα­σα πρό­σφα­τα με τίτλο «Lifestyle: Βαθιά στην επι­φά­νεια των πραγ­μά­των». Αυτό που στην ουσία μας έφαγε το κε­φά­λι, αδειά­ζο­ντας πι­στω­τι­κές και «καί­γο­ντας» εγκε­φα­λι­κά κύτ­τα­ρα…

«Δυο ορι­σμοί για το στυλ: Ο ένας: Στυλ είναι ο τρό­πος με τον οποίο λέ­γε­ται ή γί­νε­ται κάτι, ανε­ξαρ­τή­τως της αξίας και της ου­σί­ας που μπο­ρεί να έχει. Και ο άλλος: Στυλ είναι ο τρό­πος να λέμε ή να κά­νου­με κάτι, δια­φο­ρο­ποι­η­μέ­νοι από την ουσία του πράγ­μα­τος.Κλει­δί και στους δυο ορι­σμούς η λέξη ουσία και, εν προ­κει­μέ­νω, η απου­σία της. Ας το κρα­τή­σου­με αυτό.

Συ­στη­μι­κό δη­μιούρ­γη­μα Κύριο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό των θυ­μά­των του Lifestyle είναι η ομοιό­τη­τα με­τα­ξύ τους: Το γε­γο­νός ότι όλοι σχε­δόν είναι ίδιοι, ακόμα και εξω­τε­ρι­κά- εν­δυ­μα­το­λο­γι­κά, επι­κοι­νω­νια­κά, κα­τα­να­λω­τι­κά- μάς οδη­γεί στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι, σαν ομάδα-αγέλη κα­λυ­τέ­ρα-, είναι ένα συ­στη­μι­κό δη­μιούρ­γη­μα μιας κουλ­τού­ρας, που τους έπλα­σε, δίκην κλώ­νου, και τους κα­τηύ­θυ­νε, βήμα βήμα, εξ’ απα­λών ονύ­χων. Πρό­κει­ται, αυ­τό­χρη­μα, για μια γε­λοιο­γρα­φι­κή και ταυ­τό­χρο­να τρα­γι­κή, μορφή λε­η­λα­τη­μέ­νου αν­θρώ­που.Πως εξη­γεί­ται, λο­γι­κά πλά­σμα­τα εμείς, κο­ρω­νί­δα της φύ­σε­ως όπως αυ­το­θαυ­μα­ζό­μα­στε, να κα­τα­ντά­με όντα αγρί­ως μι­μη­τι­κά, σαν τους προ­γό­νους μας τους πι­θή­κους, πλην με φωνή πα­πα­γά­λου και επι­πλέ­ον με χα­μαι­λε­ό­ντειο γνώ­ρι­σμα χρω­μα­τι­κής εναλ­λα­γής, ώστε να προ­σαρ­μο­ζό­μα­στε στο εκά­στο­τε ρεύμα; Υπάρ­χει μια απά­ντη­ση: Κάτω από τη νέα τάξη πραγ­μά­των, η νέα Πο­λι­τι­κή, βο­λι­κό­τα­τα, βά­πτι­σε την αδια­φο­ρία της για τον μέσο άν­θρω­πο ως ελευ­θε­ρία των ατό­μων ή των ομά­δων και τους εγκα­τέ­λει­ψε, έρ­μαιο στις δό­λιες προ­τά­σεις και δια­θέ­σεις της σα­γη­νευ­τι­κής αγο­ράς. Στα νύχια των μι­σθο­φό­ρων-δια­μορ­φω­τών της κοι­νής γνώ­μης, οι οποί­οι ανή­γα­γαν την ατο­μι­κή, μέσω της κα­τα­νά­λω­σης, διά­κρι­ση, ως κύριο στοι­χείο ταυ­τό­τη­τας του κα­τα­να­λω­τή. Ταυ­τί­ζο­ντας, εν προ­κει­μέ­νω, την ευ­πρέ­πεια με την κα­λο­πέ­ρα­ση… “Ρώ­τη­σαν το λίγο: ‘που πάς’ και αυτό απά­ντη­σε ‘κοντά στο πολύ’”, λέει μια πα­ροι­μία. Αυτό οι επι­κοι­νω­νιο­λό­γοι και οι δια­φη­μι­στές το πα­ρέ­λα­βαν, το εκ­με­ταλ­λεύ­θη­καν και το ανή­γα­γαν σε ση­μαία του κα­τα­να­λω­τι­σμού: “στην εξύ­ψω­ση των ιδιο­τρο­πιών κά­ποιων σε ανά­γκες για όλους”(…) Kαι δεν ανα­φε­ρό­μα­στε, βέ­βαια, μόνο στους νε­ό­πλου­τους, αρ­χο­ντο­χω­ριά­τες, ιε­ρο­φά­ντες της δια­πλο­κής, που συ­να­γε­λά­ζο­νται μαϊ­μου­δί­ζο­ντας μα­ζι­κά στη Μύ­κο­νο. Αλλά και στους, από κοντά, εξοι­κειω­μέ­νους και μο­λυ­σμέ­νους μι­μη­τές, με­σο­α­στούς μας, για τους οποί­ους το δί­πτυ­χο μι­μη­τι­κή – αντα­γω­νι­στι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά κα­θο­ρί­ζει το κοι­νω­νι­κό τους φέ­ρε­σθαι. Βυ­θί­ζο­ντας εαυ­τούς όλο και πιο βαθιά στην επι­φά­νεια των πραγ­μά­των.

Μια διά­κρι­ση από τον Τ.Σ.Έλιοτ Μια ου­σιώ­δης διά­κρι­ση ανά­με­σα στον επαρ­χιω­τι­σμό του τόπου και στον επαρ­χιω­τι­σμό του χρό­νου, από τον Τ.Σ.Έλιοτ, έχει εδώ τη θέση της: Ο πρώ­τος καλά ρι­ζω­μέ­νος, μπο­ρεί να δώσει πλού­σιους πο­λι­τι­σμι­κούς καρ­πούς. Ο δεύ­τε­ρος, από γεν­νη­σι­μιού του ανι­στό­ρη­τος και ξε­ρί­ζω­τος, γί­νε­ται απλώς μι­μη­τι­κός, του­τέ­στιν άγο­νος. Η διά­κρι­ση αυτή είναι ιδιαί­τε­ρα χρή­σι­μη στην Ελ­λά­δα των τε­λευ­ταί­ων ετών, όπου όλοι, λίγο-πολύ, εί­μα­στε επαρ­χιώ­τες που θέ­λουν να φι­γου­ρά­ρουν ως πρω­τευου­σιά­νοι ή, εσχά­τως, ως Ευ­ρω­παί­οι. Ιδιό­τη­τα που μπο­ρεί να συν­δέ­ει ή να χω­ρί­ζει τις δυο κα­τη­γο­ρί­ες: η ευ­πρέ­πεια. Μια ιδιό­τη­τα που ενώ ορί­ζε­ται δύ­σκο­λα ανα­γνω­ρί­ζε­ται εύ­κο­λα. Ο,τι ακρι­βώς, κατ’ ανα­λο­γία, ισχύ­ει για τον καλ­λιερ­γη­μέ­νο άν­θρω­πο, αυτόν που δεν δια­κρί­νου­με ότι έχει σπου­δά­σει όταν έκανε σπου­δές και που δεν δια­κρί­νου­με ότι δεν έχει σπου­δά­σει όταν δεν έχει κάνει σπου­δές. (Γιώρ­γου Κω­στού­λα)