Μια κοινωνιολογική και πολιτική ανάλυση των εκλογών της 7ης Ιουλίου από την “δημοκρατική”

Τη Δευτέρα, η χώρα μπήκε σε έναν νέο κύκλο. “Γύρισε σελίδα”, όπως θέλει το δημο­σιο­γρα­φικό κλισέ. Εγράφη πραγ­μα­τική ιστορία στις κάλπες. Και στο βάθος, όπως λέγεται σε τέτοιες περι­πτώ­σεις, ξεπρο­βάλ­λει η Νέα Ελλάδα. Μια νέα Πατρίδα. Βεβαίως, όλα αυτά έχουν ξανα­συμ­βεί. Η εναλ­λαγή των κομ­μά­των στην εξουσία είναι μια κατά­κτηση της μετα­χου­ντι­κής Ελλάδας, μια κατά­κτηση, την οποίαν η νέα γενιά θεωρεί αυτο­νό­ητη. Αλλά, δεν ήταν πάντα έτσι.

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρ­νηση που απήλθε είχε μονα­δικά χαρα­κτη­ρι­στικά: δύο κόμματα, τα οποία γιγα­ντώ­θη­καν μέσα στην μεγα­λύ­τερη οικο­νο­μική κρίση που χτύπησε τη μετα­πο­λε­μική Ελλάδα, συγκυ­βέρ­νη­σαν για 4,5 χρόνια.

Το δίδυμο Τσίπρα – Καμ­μέ­νου, έμελλε να απο­λαύ­σει τη μεγα­λύ­τε­ρης χρο­νι­κής διάρ­κειας δια­κυ­βέρ­νηση των χρόνων του μνη­μο­νίου. Τα απο­τε­λέ­σματά της κρί­θη­καν στις ευρω­ε­κλο­γές και κρί­θη­καν τελε­σι­δί­κως στην κάλπη της 7ης Ιουλίου. Μιας μέρας, με τον υδράρ­γυρο στους 40 και πλέον βαθμούς. Όπως και το πολι­τικό θερ­μό­με­τρο.

Ο Αλέξης Τσίπρας επαί­ρετο και μάλιστα χωρίς ανα­στο­λές, ότι ήταν εκείνος που έβγαλε τη χώρα από την εποχή των μνη­μο­νίων και την οδήγησε σε μια νέα… κανο­νι­κό­τητα. Η οποία, ωστόσο, απο­δεί­χθηκε η πλέον αντι­κα­νο­νική από τις αντι­κα­νο­νι­κές και πολι­τικά και θεσμικά και κοι­νω­νικά.

Γιατί στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, η μόνη κανο­νι­κό­τητα στην οποίαν επέ­μεινε η ελλη­νική κοι­νω­νία ήταν εκείνη της εναλ­λα­γής των κυβερ­νή­σεων στην εξουσία. Παρ’ όλα αυτά, ο Αλέξης Τσίπρας θεώρησε κάποια στιγμή ότι δεν τον αφο­ρούσε η φθορά της εξου­σίας. Ότι είχε ανα­κα­λύ­ψει έναν κρυφό δίαυλο επι­κοι­νω­νίας με την λαϊκή πλειο­ψη­φία, που θα του επέ­τρεπε να βγαίνει πάντοτε νικητής στην κάλπη. Τώρα πια βιώνει και ο ίδιος όσα έζησαν και οι προη­γού­με­νοι: δεν υπάρ­χουν εξαι­ρέ­σεις στην κυβερ­νη­τική φθορά. Ό,τι ανε­βαί­νει, κατε­βαί­νει…

Αυτό που θα κληθεί να μάθει τώρα η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι πως, ό,τι πέσει, δύσκολα ξανα­ση­κώ­νε­ται. Μπορεί να υπάρ­χουν ενίοτε και εξαι­ρέ­σεις, αλλά για τον ΣΥΡΙΖΑ απο­τε­λεί κανόνα. Θερίζει και θα θερίζει για μεγάλο διά­στημα ό,τι και όσα ακριβώς έσπειρε. Θαύματα στην περί­πτωσή του, δεν πρέπει να ανα­μέ­νο­νται. Γιατί υπήρξε ό,τι πιο νοσηρό ανέ­δειξε ποτέ, όχι μόνον η ελλη­νική αλλά και η διεθνής πραγ­μα­τι­κό­τητα. Μετά από 4,5 χρόνια η ελπίδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει πια και το χει­ρό­τερο είναι ότι αρνού­νται ακόμα να το κατα­λά­βουν.

ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΤΗΚΕ

Ο ΣΥΡΙΖΑ

Πολλοί είναι οι λόγοι για τους οποίους κατα­ψη­φί­στηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, κέρδισε η Νέα Δημο­κρα­τία κι έγινε Πρω­θυ­πουρ­γός ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης. Πιστεύ­ουμε, ωστόσο, ότι σε δύο σημεία η υπελ­θούσα κυβέρ­νηση του Αλέξη Τσίπρα υπο­νό­μευσε με σοβαρές συνέ­πειες την εθνική ταυ­τό­τητα του λαού μας και την αξιο­πρέ­πεια του Ελλη­νι­σμού: Στα Εθνικά Θέματα και στην Παιδεία.

Και μόνον για τη Συμ­φω­νία των Πρεσπών, η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ κατα­γρά­φε­ται ως μια από τις χει­ρό­τε­ρες κυβερ­νή­σεις όλων των εποχών. Παρα­χώ­ρησε όνομα, ιστορία, εθνό­τητα, ταυ­τό­τητα και γλώσσα σε ένα μικρό και αδύναμο γει­το­νικό κράτος, προ­σβάλ­λο­ντας όλους τους Έλληνες και πολύ περισ­σό­τερο τους Μακε­δό­νες.

Ήδη τα απο­τε­λέ­σματα φαί­νο­νται εδώ και καιρό διότι τα Σκόπια τείνουν να αχρη­στεύ­σουν τον γεω­γρα­φικό όρο “Βόρεια” και χρη­σι­μο­ποιούν μόνο τον όρο “Μακε­δο­νία”. Το Σύνταγμά τους δεν μας το έχουν απο­στεί­λει ακόμα επι­σή­μως για να δια­πι­στώ­σουμε αν έχουν επι­φέ­ρει τις απα­ραί­τη­τες μετα­βο­λές. Τα σχολικά τους βιβλία βρίθουν αλυ­τρω­τι­κών ανα­φο­ρών, αλλά με τη Συμ­φω­νία των Πρεσπών έχουν τη δυνα­τό­τητα να ζητούν να αφαι­ρέ­σουμε εμείς από τα βιβλία μας τον Κύριλλο και τον Μεθόδιο και τον Παύλο Μελά.

Τα μακε­δο­νικά προ­ϊ­ό­ντα μας κιν­δυ­νεύ­ουν να χάσουν την επω­νυ­μία που τα συνδέει με την πανάρ­χαια ελλη­νική πατρίδα, τη Μακε­δο­νία. Δώσαμε πολλά, δεν πήραμε τίποτα και όλα αυτά χωρίς καμία σοβαρή δια­πραγ­μά­τευση.

Φυσικά, δεν λησμο­νή­σαμε μπροστά στην κάλπη τις δηλώ­σεις του απελ­θό­ντος πρω­θυ­πουρ­γού ότι στη θάλασσα δεν υπάρ­χουν σύνορα, τις δηλώ­σεις των κυβερ­νη­τι­κών στε­λε­χών ότι το Καστε­λό­ριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο ή ότι δεν πει­ρά­ζει να χάσουμε και μερικά νησιά!

Δεν λησμο­νή­σαμε επίσης τη δήλωση στε­λέ­χους του ΣΥΡΙΖΑ ότι πρέπει να μειω­θούν οι αμυ­ντι­κές δαπάνες και «θα το ρισκά­ρουμε με την επι­θε­τι­κό­τητα της Τουρ­κίας», όπως, βεβαίως δεν ξεχά­σαμε τη δήλωση πρώην υπουρ­γού του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι Πόντιοι δεν υπέ­στη­σαν γενο­κτο­νία, αλλά μια… απλή εθνο­κά­θαρση!

Δεν ξεχά­σαμε ακόμα, απε­να­ντίας, ότι αν δεν απο­χω­ρούσε ο Κοτζιάς από την κυβέρ­νηση μετά τις Πρέσπες, θα είχε υποστεί δεινή προ­σβολή και ο Βορειοη­πει­ρω­τι­κός Ελλη­νι­σμός. Ήταν έτοιμες οι Πρέσπες Νο 2, που θα αφο­ρού­σαν όχι μόνο τις ελλη­νο­αλ­βα­νι­κές σχέσεις αλλά και τις ελλη­νο­τουρ­κι­κές, αφού στα σχέδια του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και μια συμ­φω­νία με την Τουρκία “Τύπου Πρεσπών”, όπως δια­κή­ρυσσε και ο “δικός μας” βου­λευ­τής, ο εκ Κω ορμώ­με­νος Ηλίας Καμα­τε­ρός χωρίς να αισθαν­θεί την παρα­μι­κρή ντροπή και χωρίς να ζητήσει ποτέ του, έστω και μια συγ­γνώμη.

Στην Παιδεία κατε­βλήθη μεγάλη προ­σπά­θεια να κατα­πο­λε­μη­θούν η αρι­στεία και η άμιλλα, αφού από υπουρ­γικά χείλη ακού­στηκε ότι η αρι­στεία είναι ρετσι­νιά. Υπο­βαθ­μί­στη­καν τα Πρότυπα και τα Πει­ρα­μα­τικά Σχολεία.

Έγιναν ανε­πι­τυ­χείς πει­ρα­μα­τι­σμοί στο μάθημα των Θρη­σκευ­τι­κών και πολε­μή­θηκε η κλασική και ανθρω­πι­στική παιδεία με τη συρ­ρί­κνωση των Αρχαίων Ελλη­νι­κών, που σε πείσμα του ΣΥΡΙΖΑ εξα­κο­λου­θούν να διδά­σκο­νται σε πολλές ξένες χώρες. Επι­χεί­ρη­σαν, αλλά δεν πρό­λα­βαν, κι ευτυχώς, να αφελ­λη­νί­σουν και όλη την ύλη της Ιστο­ρίας.

Μας προ­σέ­βα­λαν και μάλιστα υπέρ το δέον, και πλή­ρω­σαν. Τους απορ­ρί­ψαμε, όπως τους άξιζε.

Και μόνο ύστερα απ’ αυτά, είναι κατα­νοητή η οργή και αγα­νά­κτηση των Ελλήνων και δεν χρειά­ζε­ται -νομίζουμε- να υπει­σέλ­θουμε σε θέματα οικο­νο­μίας και κοι­νω­νι­κής πολι­τι­κής γιατί μόνο τυφλοί τα τ’ ώτα, τον δε νουν, τα τ’ όμματα δεν αντε­λή­φθη­σαν ότι επί ημερών του ΣΥΡΙΖΑ φτω­χο­ποι­ή­θη­καν όλοι σχεδόν οι Έλληνες (πλην ενίων “ημε­τέ­ρων”) και η ίδια η χώρα και ότι πάνω από 3 εκα­τομ­μύ­ρια συμπα­τριώ­τες μας ζουν κάτω από τα όρια της φτώ­χειας, ότι η μεσαία τάξη εξα­φα­νί­στηκε ότι η υπο­γεν­νη­τι­κό­τητα προ­σέ­λαβε τερά­στιες δια­στά­σεις και η φυγή στην ξενιτιά και μάλιστα της πιο δυνα­μι­κής γενιάς, θύμιζε εποχές μετά τους παγκο­σμί­ους πολέ­μους.

Φαί­νε­ται, όμως, ότι ο Θεός εξα­κο­λου­θεί να αγαπά και να προ­στα­τεύει την Ελλάδα γι’ αυτό και την κατάλ­ληλη στιγμή φώτισε τους Έλληνες να αλλά­ξουν σελίδα για να βρουν τον πραγ­μα­τικό δρόμο των πεπρω­μέ­νων τους.

Θα πρέπει, όμως, και όλοι μας να κάνουμε την αυτο­κρι­τική μας και να διδα­χθούμε από τα λάθη μας, μικρά ή μεγάλα.

Και τα μεγα­λύ­τερα διδάγ­ματα είναι του­λά­χι­στον δύο: Ου δις εκ τον αυτόν ποταμόν, και ότι αυτή ήταν η πρώτη και τελευ­ταία φορά αρι­στερά. Άλλωστε, το δις εξα­μαρ­τείν ουκ ανδρών σοφών.

Η “δημο­κρα­τική”