Μήνυμα της ΟΤΟΕ στην κυβέρνηση και την τρόικα

Για όρο πραγ­μα­τι­κής “κόκ­κι­νης γραμ­μής” κάνει λόγο η ΟΤΟΕ όσον αφορά τις κλα­δι­κές συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις και επι­ση­μαί­νει ότι “θε­ω­ρεί αδια­νό­η­τη την υπο­νό­μευ­ση των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων με κα­τάρ­γη­ση ου­σια­στι­κά των Κλα­δι­κών Σ.Σ.Ε. ένα­ντι των Επι­χει­ρη­σια­κών”.

Ει­δι­κό­τε­ρα, σε ανα­κοί­νω­σή της η ΟΤΟΕ ανα­φέ­ρει ότι:

“Θα υπε­ρα­σπί­σει με όλες της τις δυ­νά­μεις το θεσμό των Κλα­δι­κών Συλ­λο­γι­κών Συμ­βά­σε­ων Ερ­γα­σί­ας και θε­ω­ρεί αδια­νό­η­τη την υπο­νό­μευ­ση των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων με κα­τάρ­γη­ση ου­σια­στι­κά των Κλα­δι­κών Σ.Σ.Ε. ένα­ντι των Επι­χει­ρη­σια­κών.

Όπως είναι γνω­στό, στο πλαί­σιο των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων της Κυ­βέρ­νη­σης με τους θε­σμούς – τρόι­κα για την ολο­κλή­ρω­ση της 2ης αξιο­λό­γη­σης, πολύς λόγος γί­νε­ται για την ανα­γκαία “απο­κα­τά­στα­ση” ή “επα­να­φο­ρά” των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων.

Παρ’ ότι η “επα­να­φο­ρά των Συλ­λο­γι­κών Δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων” τί­θε­ται συ­νή­θως γε­νι­κά και αό­ρι­στα, προ­τε­ραιό­τη­τα οφεί­λουν να απο­τε­λούν οι κλα­δι­κές ΣΣΕ, που προ­βλέ­πο­νται από την ερ­γα­τι­κή νο­μο­θε­σία.

* Τι θα συμ­βεί εάν εκλεί­ψει η κλα­δι­κή ΣΣΕ και το κάθε επι­χει­ρη­σια­κό συν­δι­κά­το ανα­γκα­στεί να δια­πραγ­μα­τευ­θεί μόνο του και για το χώρο του μι­σθο­λό­γιο, άδειες, πα­ρο­χές για την οι­κο­γέ­νεια κλπ, ξε­κι­νώ­ντας κυ­ριο­λε­κτι­κά από το μηδέν;

Σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση, όπως δεί­χνει και η διε­θνής εμπει­ρία, τα συν­δι­κά­τα  απο­μο­νώ­νο­νται, δια­σπώ­νται και απο­δυ­να­μώ­νο­νται, και προ­ο­πτι­κά αυτό το μο­ντέ­λο οδη­γεί στην εξά­λει­ψη κάθε εί­δους κοι­νω­νι­κού δια­λό­γου και  στην επι­κρά­τη­ση εν τέλει των ατο­μι­κών συμ­βά­σε­ων ερ­γα­σί­ας.

Υπάρ­χουν πολ­λοί και σο­βα­ροί λόγοι που επι­βάλ­λουν την ου­σια­στι­κή στή­ρι­ξη των Κλα­δι­κών Συλ­λο­γι­κών Συμ­βά­σε­ων Ερ­γα­σί­ας.

Ορι­σμέ­νοι από τους λό­γους αυ­τούς είναι:

–  Η δι­καιό­τε­ρη ει­σο­δη­μα­τι­κή κα­τα­νο­μή, η κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή, ο πε­ριο­ρι­σμός των ανι­σο­τή­των, η προ­στα­σία των ευαί­σθη­των ομά­δων του πλη­θυ­σμού.

– Με την ύπαρ­ξη ξε­κά­θα­ρων ερ­γα­σια­κών κα­νό­νων στον κάθε κλάδο, οι ερ­γο­δό­τες  έχουν κί­νη­τρο να επι­κε­ντρω­θούν σε ποιο­τι­κές επεν­δύ­σεις για σύγ­χρο­νη αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα και και­νο­το­μία.

– Η απο­τρο­πή του αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού, με­τα­ξύ επι­χει­ρή­σε­ων με όπλο την αξιο­ποί­η­ση αδύ­να­μων επι­χει­ρη­σια­κών σω­μα­τεί­ων/ενώ­σε­ων προ­σώ­πων.

– Οι κλα­δι­κές Συλ­λο­γι­κές Δια­πραγ­μα­τεύ­σεις απο­τε­λούν πεδίο ου­σια­στι­κής συ­νεν­νό­η­σης των μερών για συ­ντο­νι­σμέ­νη αντι­με­τώ­πι­ση προ­βλη­μά­των.

– Τα κλα­δι­κά μι­σθο­λο­γι­κά-ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα απο­τε­λούν ασφα­λή και κα­λύ­τε­ρη βάση εκ­κί­νη­σης για τις Επι­χει­ρη­σια­κές ΣΣΕ.

Με βάση τα πα­ρα­πά­νω, οι Κλα­δι­κές Συμ­βά­σεις προ­ά­γουν έναν αντα­γω­νι­σμό υγιή, ποιο­τι­κό και και­νο­τό­μο και όχι έναν αντα­γω­νι­σμό βα­σι­σμέ­νο στην ασυ­δο­σία και στην κοι­νω­νι­κή υπο­βάθ­μι­ση.

Για το λόγο αυτό η Κυ­βέρ­νη­ση οφεί­λει να μην υπο­κύ­ψει στις πιέ­σεις των δα­νει­στών και να απο­κα­τα­στή­σει:

α) τον ενιαίο ρυθ­μι­στι­κό ρόλο των κλα­δι­κών ΣΣΕ, επα­να­φέ­ρο­ντας και διευ­κο­λύ­νο­ντας την επέ­κτα­σή τους στο σύ­νο­λο του αντί­στοι­χου κλά­δου και

β)     την αρχή της ευ­νοϊ­κό­τε­ρης ρύθ­μι­σης στη σύ­γκρι­σή τους με τις επι­χει­ρη­σια­κές ώστε να μην νο­θεύ­ο­νται τα κλα­δι­κά δι­καιώ­μα­τα ανά­λο­γα με τις δια­θέ­σεις με­μο­νω­μέ­νων και κα­κό­πι­στων ερ­γο­δο­τών.

Η ΟΤΟΕ και ο κλά­δος των τρα­πε­ζο­ϋ­παλ­λή­λων, έχουν μακρά ιστο­ρία προ­σφο­ράς στις κα­τα­κτή­σεις των ερ­γα­ζο­μέ­νων στη χώρα μας, ανοί­γο­ντας δρό­μους με κο­ρυ­φαί­ες κλα­δι­κές συμ­φω­νί­ες, που αφο­ρού­σαν στο 5νθή­με­ρο, στο Ωρά­ριο, στο Ενιαίο Μι­σθο­λό­γιο και πολλά άλλα που συ­νέ­βα­λαν ου­σια­στι­κά όχι μόνο σε όφε­λος των ερ­γα­ζο­μέ­νων στις Τρά­πε­ζες αλλά και σε όφε­λος της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας και της οι­κο­νο­μί­ας της χώρας.

Για μας οι Συλ­λο­γι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις στα πλαί­σια στή­ρι­ξης και ου­σια­στι­κής απο­κα­τά­στα­σης του θε­σμού και του ρόλου των Κλα­δι­κών Συλ­λο­γι­κών Δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων, είναι όρος πραγ­μα­τι­κής “κόκ­κι­νης γραμ­μής” στην οποία οφεί­λου­με ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ να πα­ρα­μεί­νου­με αμε­τα­κί­νη­τοι”.