Η κατά το δοκούν ερμηνεία του διεθνούς δικαίου και οι απειλές της Αγκυρας

Η πα­ρέμ­βα­ση -πριν λίγες ώρες- του υπουρ­γεί­ου Εξω­τε­ρι­κών της Τουρ­κί­ας προς τον Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας κ. Προ­κό­πη Παυ­λό­που­λο στον οποίο, μά­λι­στα, απο­δί­δε­ται «σο­βα­ρή έλ­λει­ψη γνώ­σε­ων του Διε­θνούς Δι­καί­ου» δεν είναι παρά η πλέον εν­δει­κτι­κή από­δει­ξη της τουρ­κι­κής τα­κτι­κής δια­χω­ρι­σμού και κατά το δο­κούν ερ­μη­νεί­ας των δι­με­ρών θε­μά­των που χω­ρί­ζουν τις δύο χώρες.

Επί της ου­σί­ας, η Τουρ­κία ερ­μη­νεύ­ει τη Συν­θή­κη της Λω­ζάν­νης επι­λέ­γο­ντας να αγνο­ή­σει τις εξε­λί­ξεις που με­σο­λά­βη­σαν από το 1923 και βρί­σκο­νται σε πλήρη σύ­γκρου­ση με όσα ανα­φέ­ρει το τουρ­κι­κό ΥΠΕΞ. Η ει­σβο­λή που έγινε το 1974 στην Κύπρο προ­φα­νώς δίνει στην Ελ­λά­δα το δι­καί­ω­μα να ενερ­γο­ποι­ή­σει τη ρήτρα περί νό­μι­μης άμυ­νας που προ­βλέ­πε­ται από το άρθρο 51 του Χάρτη του Ορ­γα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών και να δια­τη­ρεί εκεί δυ­νά­μεις Εθνο­φυ­λα­κής.

Επί­σης, η τουρ­κι­κή απει­λή πο­λέ­μου (casus belli), εάν η Ελ­λά­δα προ­χω­ρή­σει σε αύ­ξη­ση του ορίου των χω­ρι­κών υδά­των της από 6 σε 12 ναυ­τι­κά μίλια είναι μια επαρ­κής από­δει­ξη για την επι­θε­τι­κό­τη­τα της Τουρ­κί­ας. Επι­πλέ­ον, στα πάγια νο­μι­κά όπλα της Ελ­λά­δας πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και οι ισχυ­ρές στρα­τιω­τι­κές και απο­βα­τι­κές, αε­ρο­πο­ρι­κές και ναυ­τι­κές δυ­νά­μεις τις οποί­ες η Τουρ­κία δια­τη­ρεί σε όλο το μήκος των πα­ρα­λί­ων της Μι­κράς Ασίας, απέ­να­ντι από τα ελ­λη­νι­κά νησιά. Η νο­μι­κή συ­ζή­τη­ση μπο­ρεί να είναι δίχως τέλος και, σί­γου­ρα, όταν ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας προ­χω­ρού­σε σε αυτή την ομι­λία στη Ρόδο την πε­ρα­σμέ­νη Δευ­τέ­ρα, γνώ­ρι­ζε ως έγκρι­τος συ­νταγ­μα­το­λό­γος, πολύ καλά κάθε πτυχή του συ­γκε­κρι­μέ­νου ζη­τή­μα­τος.

Η πλέον ανη­συ­χη­τι­κή απο­στρο­φή στο ανα­κοι­νω­θέν του τουρ­κι­κού ΥΠΕΞ είναι εκεί­νη που πε­ρι­γρά­φει ως «θε­με­λιώ­δες δι­καί­ω­μα» της Τουρ­κί­ας να αντι­δρά­σει «στη στρα­τιω­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα της Ελ­λά­δας στο Αι­γαίο».

Ου­σια­στι­κά η Άγκυ­ρα επα­να­φέ­ρει με ευ­θύ­τα­το τρόπο μια στρα­τιω­τι­κή απει­λή. Άσχε­τα από την συ­ζή­τη­ση η οποία διε­ξά­γε­ται και συν­δέ­ει την τουρ­κι­κή προ­κλη­τι­κό­τη­τα στο Αι­γαίο με τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις στο εσω­τε­ρι­κό της Τουρ­κί­ας ενό­ψει του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος της 16ης Απρι­λί­ου, η επι­λε­κτι­κή ερ­μη­νεία που κάνει η Άγκυ­ρα στη Συν­θή­κη της Λω­ζάν­νης οφεί­λει να προ­κα­λέ­σει ανη­συ­χία και στην ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση.

Πολύ συ­νει­δη­τά, η Άγκυ­ρα ου­σια­στι­κά θίγει τον πυ­ρή­να κυ­ριαρ­χι­κών δι­καιω­μά­των της Ελ­λά­δας, σε μια πε­ριο­χή, η οποία νο­μί­μως εν­σω­μα­τώ­θη­κε στην εθνι­κή επι­κρά­τεια το 1947. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι η Τουρ­κία έχει ερ­γα­λειο­ποι­ή­σει τη Συν­θή­κη και στο πλαί­σιο των διεκ­δι­κή­σε­ων της στη Συρία και το Ιράκ κατά το προη­γού­με­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα.

Κα­θη­με­ρι­νή