Η διοίκηση του Ροταριανού Ομίλου Ρόδου αποχαιρετά τον Νίκο Αρβανίτιδη, φωτίζοντας την προσφορά και την πορεία του

Έναν άνθρωπο που έδωσε πολλά, που αγάπησε αληθινά και  που πρό­σφερε απλό­χερα, απο­χαι­ρετά με μεγάλη θλίψη η διοί­κηση του Ροτα­ρια­νού Ομίλου Ρόδου. Είναι ο τελευ­ταίος απο­χαι­ρε­τι­σμός στον Νίκο Αρβα­νι­τίδη σε έναν άνθρωπο που ήταν ο ίδιος υπό­δειγμα και φως.

«Ήταν από εκεί­νους τους ανθρώ­πους που όπου κι αν βρεθούν, αφήνουν πίσω τους ζεστα­σιά, καλο­σύνη και κανέναν, μα κανέναν εχθρό. Είχε μόνο συμπά­θειες, κι αυτό όχι τυχαία. Η ακε­ραιό­τητά του, η ευγέ­νειά του και η αυθε­ντική του διάθεση να προ­σφέ­ρει, τον έκαναν έναν άνθρωπο που όλοι αγα­πού­σαν και σέβο­νταν. Ως Ροτα­ρια­νός, ο Νίκος ήταν υπό­δειγμα. Υπη­ρέ­τησε το Rotary με αφο­σί­ωση, συνέ­πεια και όραμα. Δεν έβλεπε το Rotary απλώς ως έναν θεσμό, αλλά ως έναν τρόπο ζωής, ως μια καθη­με­ρινή υπό­σχεση προ­σφο­ράς. Ήταν παρών σε κάθε δράση, σε κάθε προ­σπά­θεια, σε κάθε ανάγκη. Η ενέρ­γειά του ήταν ανε­ξά­ντλητη και η διάθεσή του για δημιουρ­γία πάντα παρούσα, φωτί­ζο­ντας κάθε του εγχεί­ρημα», επι­ση­μαί­νε­ται.

Ολό­κληρη η ανα­κοί­νωση είναι η ακό­λουθη:

Σήμερα στε­κό­μα­στε όλοι εδώ με βαθιά θλίψη, για να απο­χαι­ρε­τή­σουμε έναν άνθρωπο που άφησε ανε­ξί­τηλο το απο­τύ­πωμά του στις καρδιές μας και στον Όμιλό μας: τον αγα­πη­μένο μας προ πρόεδρο και εν ενερ­γεία Ροτα­ριανό Νίκο Αρβα­νι­τίδη.

Ο Νίκος υπήρξε ένας άνθρω­πος καλό­ψυ­χος, δημιουρ­γι­κός και αει­κί­νη­τος. Ήταν από εκεί­νους τους ανθρώ­πους που όπου κι αν βρεθούν, αφήνουν πίσω τους ζεστα­σιά, καλο­σύνη και κανέναν, μα κανέναν εχθρό. Είχε μόνο συμπά­θειες, κι αυτό όχι τυχαία. Η ακε­ραιό­τητά του, η ευγέ­νειά του και η αυθε­ντική του διάθεση να προ­σφέ­ρει, τον έκαναν έναν άνθρωπο που όλοι αγα­πού­σαν και σέβο­νταν.

Ως Ροτα­ρια­νός, ο Νίκος ήταν υπό­δειγμα. Υπη­ρέ­τησε το Rotary με αφο­σί­ωση, συνέ­πεια και όραμα. Δεν έβλεπε το Rotary απλώς ως έναν θεσμό, αλλά ως έναν τρόπο ζωής, ως μια καθη­με­ρινή υπό­σχεση προ­σφο­ράς. Ήταν παρών σε κάθε δράση, σε κάθε προ­σπά­θεια, σε κάθε ανάγκη. Η ενέρ­γειά του ήταν ανε­ξά­ντλητη και η διάθεσή του για δημιουρ­γία πάντα παρούσα, φωτί­ζο­ντας κάθε του εγχεί­ρημα.

Σήμερα, μοι­ρα­ζό­μα­στε τη βαθιά λύπη της οικο­γέ­νειάς του. Της κόρης του Laurance, του γιου του Κων­στα­ντί­νου, της νύφης του Κων­στα­ντί­νας και της αγα­πη­μέ­νης του εγγονής Salome, για την οποία μιλούσε πάντα με υπε­ρη­φά­νεια και τρυ­φε­ρό­τητα. Η αγάπη του για την οικο­γέ­νειά του ήταν πάντοτε φανερή σε κάθε κου­βέ­ντα, σε κάθε του πράξη.

Αντί να εστιά­σουμε όμως στο κενό που αφήνει, ας θυμη­θούμε τι μας χάρισε: το παρά­δειγμα ενός ανθρώ­που που έζησε με ευγέ­νεια, δούλεψε με πάθος και πρό­σφερε με καρδιά. Το χαμό­γελό του, η θετική του αύρα, η δημιουρ­γι­κό­τητά του, η καλ­λι­τε­χνική του δει­νό­τητα και η ανθρω­πιά του θα μείνουν για πάντα μέσα μας.

Όμως αυτό που μένει, και θα μείνει πάντα, είναι το φως του.

Ένας άνθρω­πος που έδωσε πολλά, που αγάπησε αληθινά, που πρό­σφερε απλό­χερα.

Νίκο, σε ευχα­ρι­στούμε. Για όσα πρό­σφε­ρες, για όσα μας δίδαξες, για όσα μοι­ρά­στη­κες. Για τη φιλία, την προ­σφορά, την ανθρω­πιά σου.

Ο Ροτα­ρια­νός Όμιλος Ρόδου δεν θα σε ξεχάσει ποτέ.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Ροδί­τι­κης γης που θα σε σκε­πά­σει. Αιωνία σου η μνήμη.