Ως «πολυτέλεια»

Κά­ποια στιγ­μή θα πρέ­πει, εάν θέ­λου­με να εί­μα­στε μια κοι­νω­νία που προ­ο­δεύ­ει, πλάι στους δεί­κτες που έχου­με για το ΑΕΠ και τις εξα­γω­γές να θε­ω­ρού­με ση­μα­ντι­κούς και τους δεί­κτες για το πόσες πα­ρα­στά­σεις ανέ­βη­καν, πόσες συ­ναυ­λί­ες έγι­ναν, πόσα βι­βλία γρά­φτη­καν, πόσες πρω­τό­τυ­πες δου­λειές πα­ρου­σιά­στη­καν, σε πόσες πα­ρα­στά­σεις, συ­ναυ­λί­ες, εκ­θέ­σεις τέ­χνης πη­γαί­νει κατά μέσο όρο ένας κά­τοι­κος αυτής της χώρας, πόσα βι­βλία δια­βά­ζει. Γι’ αυτό τον λόγο το χει­ρό­τε­ρο που μπο­ρεί να κάνει μια κυ­βέρ­νη­ση,είναι να δίνει την αί­σθη­ση ότι απα­ξιώ­νει τους αν­θρώ­πους του πο­λι­τι­σμού. Κάθε κυ­βέρ­νη­ση, γιατί όλες οι κυ­βερ­νή­σεις τον αντι­με­τω­πί­ζουν  ως «πο­λυ­τέ­λεια» και δεν είναι προ­τε­ραιό­τη­τά τους.