“Κινδυνεύει η Δημοκρατία;”- Γράφει η Ελευθερία Φτακλάκη

Μετά την «ει­σβο­λή» των φα­να­τι­σμέ­νων οπα­δών του απερ­χό­με­νου Προ­έ­δρου των Η.Π.Α, Ντό­ναλντ Τραμπ στο Κα­πι­τώ­λιο, ναι, η δη­μο­κρα­τία βρί­σκε­ται σε κίν­δυ­νο. Τί­πο­τα δεν είναι πια δε­δο­μέ­νο και κα­νείς δεν μπο­ρεί να προ­οιω­νί­σει το Μέλ­λον. Ένα μέλ­λον που απο­κτά πλέον άλλα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά και δε­δο­μέ­να και από αυτά που ξέ­ρα­με…

Την Τε­τάρ­τη, στις 6 Ια­νουα­ρί­ου 2021, την Άγια Ημέρα των Θε­ο­φα­νεί­ων για την Ελ­λη­νι­κή Ορ­θο­δο­ξία, η Αμε­ρι­κή έζησε μια απο­φρά­δα ημέρα. Η δη­μο­κρα­τία πλη­γώ­θη­κε ανε­πα­νόρ­θω­τα και οι σκη­νές βίας έως και γρα­φι­κό­τη­τας που είδε όλος ο πλα­νή­της, σί­γου­ρα δεν αρ­μό­ζουν σε μια υπερ­δύ­να­μη, όπως είναι οι Η.Π.Α. Ει­κό­νες που συ­νειρ­μι­κά αλλά και ου­σια­στι­κά, πα­ρα­πέ­μπουν σε μια «μα­τω­μέ­νη» αμε­ρι­κα­νι­κή δη­μο­κρα­τία, στο θά­να­το της ελευ­θε­ρί­ας της και στην πτώση των αξιών που οι Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες ως προ­με­τω­πί­δα προ­ά­γουν στην πα­γκό­σμια κοι­νό­τη­τα.

Ο σύγ­χρο­νος δυ­τι­κός πο­λι­τι­σμός θα επι­τρέ­ψει να απε­μπο­λή­σει ένα τόσο σπου­δαίο δώρο, όπως είναι η Δη­μο­κρα­τία, όπου με την αρι­στο­τε­λι­κή έν­νοια του όρου, η δη­μιουρ­γία και δια­χεί­ρι­ση της ανή­κει στους πο­λί­τες της. Η δη­μο­κρα­τία και το κρά­τος δι­καί­ου είναι τα πιο αγα­πη­μέ­να επι­τεύγ­μα­τα του δυ­τι­κού πο­λι­τι­σμού. Ολό­κλη­ρο το οι­κο­δό­μη­μα της δη­μο­κρα­τί­ας στη­ρί­ζε­ται στην κοινή γνώμη ( με την έν­νοια της res publica- που αφορά στο δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον, στα πο­λι­τι­κά δρώ­με­να), δηλ. στην άποψη που γεν­νιέ­ται και εκ­φρά­ζε­ται από το ίδιο το κοινό..

Τα «λαϊκά» στρώ­μα­τα είναι αυτά πάνω στα οποία στη­ρί­ζε­ται η δη­μιουρ­γία και η εξέ­λι­ξη της δη­μο­κρα­τί­ας και όλες οι πο­λι­τι­κές κοι­νω­νι­κής ευ­η­με­ρί­ας και πο­λι­τι­στι­κής ανέ­λι­ξης. Όμως, είναι ταυ­το­χρό­νως και τα «πιό­νια» των πο­λι­τι­κών αρ­χη­γί­σκων που θέ­λουν να αντλούν δύ­να­μη από αυ­τούς και να τους δια­χει­ρί­ζο­νται με βάση την προ­σω­πι­κή τους ατζέ­ντα. Στην πε­ρί­πτω­ση του Τραμπ, συ­νέ­βη ακρι­βώς αυτό: Η αμ­φι­σβή­τη­ση μιας δη­μο­κρα­τι­κά εκλεγ­μέ­νης κυ­βέρ­νη­σης, ου­σια­στι­κά έρ­χε­ται να επι­βε­βαιώ­σει το ρήγμα που δη­μιουρ­γή­θη­κε τα τε­λευ­ταία τέσ­σε­ρα χρό­νια στην αμε­ρι­κα­νι­κή κοι­νω­νία, με τις φωνές μι­σαλ­λο­δο­ξί­ας , λαϊ­κι­σμού και δι­χα­σμού που καλ­λιερ­γού­σε εντέ­χνως ο Ντό­ναλντ Τραμπ.

Ο Τραμπ, σφρά­γι­σε με την «ναρ­κισ­σι­στι­κή» και εν τέλει, επι­κίν­δυ­νη προ­σω­πι­κό­τη­τά του την αμε­ρι­κα­νι­κή Προ­ε­δρία, υιο­θε­τώ­ντας ένα νέο, για τα αμε­ρι­κα­νι­κά δε­δο­μέ­να μο­ντέ­λο δια­κυ­βέρ­νη­σης: Οι­κειο­ποι­ή­θη­κε το ίδιο το πο­λί­τευ­μα, εκ­με­ταλ­λευό­με­νος το συλ­λο­γι­κό θυ­μι­κό, «πα­τώ­ντας» επάνω σε εθνι­κι­στι­κά στοι­χεία.

Το «δόγμα» Τραμπ, «Πρώτα η Αμε­ρι­κή» (America first), ήταν βαθιά εθνι­κι­στι­κό και όλη η πο­λι­τι­κή του δράση κι­νή­θη­κε σε μια «λο­γι­κή» υιο­θέ­τη­σης ανορ­θό­δο­ξων πο­λι­τι­κών που οδη­γού­σαν την Αμε­ρι­κή σε μια ιδιό­τυ­πη απο­μό­νω­ση. Για αυτό, άλ­λω­στε, και τα θε­σμι­κά αντί­βα­ρα στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα των ΗΠΑ προ­σπα­θού­σαν από την αρχή να πε­ριο­ρί­σουν τις ανορ­θό­δο­ξες επι­λο­γές της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής του Τραμπ. Τα αμε­ρι­κα­νι­κά δι­κα­στή­ρια,

το Κο­γκρέ­σο και υπη­ρε­σί­ες όπως το FBI, η CIA και το Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών, λει­τουρ­γού­σαν ως τρο­χο­πέ­δη στις επι­διώ­ξεις του Τραμπ.

Για τους έμπει­ρους ανα­λυ­τές, ήταν εξαρ­χής δε­δο­μέ­νο, πως η προ­ε­δρία του Τραμπ αναμ­φι­σβή­τη­τα θα δη­μιουρ­γού­σε δύ­σκο­λες συν­θή­κες δια­κυ­βέρ­νη­σης, σύγ­χυ­ση και αβε­βαιό­τη­τα. Άλ­λω­στε, ας μην ξε­χνά­με πως ο Τραμπ ξε­κί­νη­σε την προ­ε­δρία του με τη ρήση «σοκ και το δέος» καθώς ήθελα να αλ­λά­ξει άρδην την εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή των ΗΠΑ. Και εν τέλει με «σοκ και δέος» θέ­λη­σε να κλεί­σει τη θη­τεία του: Για την ακρί­βεια, με αίμα τρόμο και δι­χα­σμό στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας.

Ας μην ξε­χνά­με πως το πλήγ­μα στην αμε­ρι­κα­νι­κή δη­μο­κρα­τία, πέραν της πο­λι­τι­κής ση­μειο­λο­γί­ας, άφησε πίσω της και τέσ­σε­ρις (4) νε­κρούς. Σαφώς, το θέμα της ποι­νι­κής ευ­θύ­νης για τα θύ­μα­τα στο Κα­πι­τώ­λιο, θα απο­σα­φη­νι­στεί από τους ει­σαγ­γε­λείς, αλλά η ηθική ευ­θύ­νη φαί­νε­ται αρ­κε­τά σαφής καθώς είναι ηλίου φα­ει­νό­τε­ρων πως οι «αλ­λό­φρο­νες» , μιας άλλης επο­χής οπα­δοί ήταν υπο­κι­νού­με­νοι.

Μια ελεύ­θε­ρη και ενω­μέ­νη Αμε­ρι­κή, είναι η απά­ντη­ση στις εθνι­κι­στι­κές – φα­σι­στι­κές τά­σεις που ανα­δύ­ο­νται ολο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο σε πε­ριό­δους κρί­σε­ων, όπως αυτή που ζούμε σή­με­ρα, και υπο­κι­νού­νται από μι­σαλ­λό­δο­ξους «ηγε­τί­σκους», προ­κα­λώ­ντας ρήγ­μα­τα στην συ­νο­χή της αμε­ρι­κα­νι­κής κοι­νω­νί­ας. Η Αμε­ρι­κή πρέ­πει πολύ γρή­γο­ρα να απε­μπλα­κεί από τη δίνη των εσω­τε­ρι­κών της αδιέ­ξο­δων καθώς απο­τε­λεί μια υπερ­δύ­να­μη που προ­ά­γει τις δη­μο­κρα­τι­κές της αξίες, το κρά­τος δι­καί­ου , το σε­βα­σμό των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των και την ει­ρή­νη.

Απο­τε­λεί ένα πα­γκό­σμιο σύμ­βο­λο της σύγ­χρο­νης δη­μο­κρα­τί­ας και το δια­κύ­βευ­μα για τον νέο Πρό­ε­δρο είναι πολύ δύ­σκο­λο. Το μόνο σί­γου­ρο είναι πως η κρίση που έχει δη­μιουρ­γη­θεί, πρέ­πει να απο­σο­βη­θεί με τόλμη και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα. Η Αμε­ρι­κή πρέ­πει να βγει από την εντα­τι­κή, ενω­μέ­νη και δυ­να­τή.

Έγκει­ται στην πο­λι­τι­κή οξυ­δέρ­κεια και σύ­νε­ση του Joe Biden να «επου­λώ­σει» τα τραύ­μα­τα που φέρει η αμε­ρι­κα­νι­κή δη­μο­κρα­τία, με όρους πο­λι­τι­κού πο­λι­τι­σμού, δη­μο­κρα­τί­ας και ενό­τη­τας! Αλλά και στον Τραμπ να αντι­λη­φθεί, έστω και στη δύση της πο­λι­τι­κής του κα­ριέ­ρας, πως η ει­ρη­νι­κή με­τα­βί­βα­ση της εξου­σί­ας απο­τε­λεί ακρο­γω­νιαίο λίθο κάθε δη­μο­κρα­τί­ας…