Α-τυπος και υπογραμμός: Χείρα βοηθείας…

Επι­σκε­πτό­με­νη προ ημε­ρών το Κέ­ντρο Θε­ρα­πεί­ας Εξαρ­τη­μέ­νων Ατό­μων (ΚΕΘΕΑ), που ξε­κί­νη­σε να λει­τουρ­γεί στο νησί μας πριν από πε­ρί­που ενά­μι­ση μήνα, ήρθα αντι­μέ­τω­πη με την άλλη Ρόδο. Ηρθα αντι­μέ­τω­πη με αλή­θειες που δεν γνώ­ρι­ζα, με την απο­λυ­τό­τη­τα των αριθ­μών και με τις ανά­γκες μιας κοι­νω­νί­ας που φω­νά­ζει για βο­ή­θεια…

Η δή­λω­ση του υπεύ­θυ­νου συμ­βου­λευ­τι­κής του ΚΕΘΕΑ κ. Από­στο­λου Πε­τρί­δη ότι οι χρή­στες της Ρόδου είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο επι­βα­ρυ­μέ­νοι από εκεί­νους της υπό­λοι­πης χώρας, με άφησε άφωνη. Οι το­ξι­κο­μα­νείς της Αθή­νας, απο­κα­λούν, σύμ­φω­να με τον κ. Πε­τρί­δη, τους χρή­στες της Ρόδου «επαγ­γελ­μα­τί­ες»..! Όταν τον ρώ­τη­σα γιατί, μου θύ­μι­σε την πε­ρι­βό­η­τη υπό­θε­ση με τα τσι­ρό­τα durogesic αλλά και το πώς βρή­καν τρόπο στη Ρόδο, να χρη­σι­μο­ποιούν την βου­πρε­νορ­φί­νη ενέ­σι­μα.

Στο ΚΕΘΕΑ, συ­νο­μί­λη­σα με μη­τέ­ρες εξαρ­τη­μέ­νων ατό­μων, δυ­να­μι­κές και απο­φα­σι­σμέ­νες να στη­ρί­ξουν τα παι­διά τους βήμα-βήμα, όπως κά­νουν χρό­νια τώρα, χωρίς να κρύ­βο­νται πίσω από το δά­χτυ­λό τους και χωρίς να κρύ­βουν το πρό­βλη­μα κάτω από το χαλί, με τη βο­ή­θεια της κ. Ευ­δο­κί­ας Ζάχου, της κοι­νω­νι­κής αν­θρω­πο­λό­γου που τις έχει αγκα­λιά­σει και έγι­ναν, μέσα σε σύ­ντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα, κάτι πα­ρα­πά­νω από φίλοι· έγι­ναν οι­κο­γέ­νεια. Μοι­ρά­ζο­νται τις ίδιες αγω­νί­ες, τις ίδιες ανη­συ­χί­ες, τα ίδια όνει­ρα και τις ίδιες ελ­πί­δες. Εχουν κοινό στόχο. Την απε­ξάρ­τη­ση.

Είδα γο­νείς ήρωες, αξιο­πρε­πείς και απο­φα­σι­σμέ­νους που στέ­κο­νται απέ­να­ντι στο πρό­βλη­μα πα­λι­κα­ρί­σια, να χαί­ρο­νται για όποιο παιδί κάνει το βήμα προς την απε­ξάρ­τη­ση, σαν είναι το δικό τους παιδί… Και προ­σπα­θούν και πα­λεύ­ουν το ίδιο, όλοι για έναν και ένας για όλους.

Το ΚΕΘΕΑ της Ρόδου, δίνει μία δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία σε εξαρ­τη­μέ­νους συ­μπο­λί­τες μας από νό­μι­μες ή πα­ρά­νο­μες ου­σί­ες και εμείς ως κοι­νω­νία, οφεί­λου­με να στη­ρί­ξου­με τη δομή αυτή που στη­ρί­ζει αν­θρώ­πους να μα­ζέ­ψουν τα κομ­μά­τια τους και τους δίνει πίσω τη ζωή τους…

Τους δίνει την ευ­και­ρία να διεκ­δι­κή­σουν από τη ζωή όλα όσα δι­καιού­νται και όλα όσα στε­ρή­θη­καν εξαι­τί­ας της εξάρ­τη­σης, της όποιας εξάρ­τη­σης.

Οι άν­θρω­ποι του ΚΕΘΕΑ της Ρόδου, οι εξαρ­τη­μέ­νοι και οι συγ­γε­νείς τους πε­ρι­μέ­νουν από τους το­πι­κούς φο­ρείς την πα­ρα­χώ­ρη­ση ενός, έστω και εγκα­τα­λειμ­μέ­νου κτη­ρί­ου, για να στε­γά­σουν τις δομές, τα όνει­ρα και τις ελ­πί­δες τους.

Ο χώρος που στε­γά­ζε­ται σή­με­ρα είναι μόλις 30 τμ, εξυ­πη­ρε­τεί με το ζόρι τους 21 εξαρ­τη­μέ­νους (από 25 έως 40 ετών) και τους 35 γο­νείς που θέ­λουν να στη­ρί­ξουν τον αγώνα των παι­διών τους. Το εν­δια­φέ­ρον για συμ­με­το­χή στο πρό­γραμ­μα είναι με­γά­λο και εκτι­μά­ται ότι πολύ σύ­ντο­μα οι θε­ρα­πευό­με­νοι θα πολ­λα­πλα­σια­στούν.

Ως κοι­νω­νία, οφεί­λου­με να στη­ρί­ξου­με τον τι­τά­νιο αγώνα τους. Η πα­ρα­χώ­ρη­ση ενός, από τα πολλά εγκα­τα­λειμ­μέ­να κτή­ρια της Ρόδου, είναι το ελά­χι­στο που μπο­ρού­με να κά­νου­με για να δώ­σου­με ξανά την ελ­πί­δα και την δύ­να­μη σε συ­μπο­λί­τες μας, σε δι­κούς μας αν­θρώ­πους, στον φίλο μας, στον γεί­το­νά μας, στον συγ­γε­νή μας να πάρει τη ζωή του στα χέρια του.

Είναι ανά­γκη να βρε­θεί άμεσα ένας χώρος να στε­γά­σουν τα όνει­ρα και τις ελ­πί­δες τους. Κοι­νω­νία και φο­ρείς να τεί­νου­με χείρα βοη­θεί­ας… Αξί­ζει!