ΓΣΕΒΕΕ: Κίνδυνος για 250.000 θέσεις εργασίας

Ο κίν­δυ­νος να χα­θούν 250.000 θέ­σεις ερ­γα­σί­ας λόγω των οι­κο­νο­μι­κών συ­νε­πειών του κο­ρο­νοϊ­ού επι­ση­μαί­νε­ται στο 2ο μέρος Έκτα­κτης Έρευ­νας του ΙΜΕ ΓΣΕ­ΒΕΕ για τις επι­πτώ­σεις της υγειο­νο­μι­κής κρί­σης στις μι­κρές και πολύ μι­κρές επι­χει­ρή­σεις.

Η πα­ρού­σα δη­μο­σί­ευ­ση εστιά­ζει στις συ­νέ­πειες που προ­κα­λεί η αντι­με­τώ­πι­ση της παν­δη­μί­ας στην αγορά ερ­γα­σί­ας και απο­τε­λεί κομ­μά­τι της έκτα­κτης έρευ­νας που πραγ­μα­το­ποί­η­σε το ΙΜΕ ΓΣΕ­ΒΕΕ σε συ­νερ­γα­σία με την εται­ρεία MARC, το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της οποί­ας πα­ρου­σιά­στη­κε στις 15 Απρι­λί­ου 2020.

Τα κυ­ριό­τε­ρα ευ­ρή­μα­τα της έρευ­νας, σύμ­φω­να με το ΙΜΕ της ΓΣΕ­ΒΕΕ είναι τα εξής:

– “8 στις 10 (77,7%) επι­χει­ρή­σεις που ανέ­στει­λαν με­ρι­κώς ή πλή­ρως την δρα­στη­ριό­τη­τα τους προ­χώ­ρη­σαν σε ανα­στο­λή συμ­βά­σε­ων ερ­γα­σί­ας

– 1 στις 8 (13,3%) επι­χει­ρή­σεις υιο­θέ­τη­σαν κα­θε­στώς τη­λερ­γα­σί­ας για το προ­σω­πι­κό τους.

– 2 στις 10 (19,9%) επι­χει­ρή­σεις που δεν ανέ­στει­λαν την λει­τουρ­γία τους μεί­ω­σαν το προ­σω­πι­κό τους ενώ μόλις 3 στις 100 (3,2%) το αύ­ξη­σαν.

– 1 στις 8 (12,7%) του συ­νό­λου των μι­κρών και πολύ μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων εν­δέ­χε­ται να μειώ­σουν το προ­σω­πι­κό τους μετά την άρση των πε­ριο­ρι­στι­κών μέ­τρων, ενώ μόλις 3 στις 100 (3,4%) δη­λώ­νουν ότι θα προ­χω­ρή­σουν σε προ­σλή­ψεις.

– Με βάση τα στοι­χεία αυτά εκτι­μά­ται ότι κιν­δυ­νεύ­ουν να χα­θούν 150.000 θέ­σεις μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας, ενώ εάν συ­νυ­πο­λο­γί­σου­με και το εύ­ρη­μα ότι 1 στις 7 επι­χει­ρή­σεις δη­λώ­νουν πως εν­δέ­χε­ται να δια­κό­ψουν την επι­χει­ρη­μα­τι­κή τους δρα­στη­ριό­τη­τα, τότε ο κίν­δυ­νος απώ­λειας των συ­νο­λι­κών θέ­σε­ων απα­σχό­λη­σης (αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νοι, ερ­γο­δό­τες και ερ­γα­ζό­με­νοι) εκτι­μά­ται στις 250.000.

Το πρώτο μέρος της έρευ­νας που δη­μο­σιεύ­τη­κε στις 15/4/2020 εστί­α­ζε στις επι­πτώ­σεις της παν­δη­μί­ας στην βιω­σι­μό­τη­τα των μι­κρών και πολύ μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων.

Δυο στοι­χεία επι­ση­μάν­θη­καν ως πιο ση­μα­ντι­κά σχε­τι­κά με την λει­τουρ­γία των μι­κρών και πολύ μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων μετά την άρση των πε­ριο­ρι­στι­κών μέ­τρων. Το πρώτο ανα­δεί­κνυε την έλ­λει­ψη ρευ­στό­τη­τας ως το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο πρό­βλη­μα που θα κλη­θούν να αντι­με­τω­πί­σουν οι 8 στις 10 μι­κρές και πολύ μι­κρές επι­χει­ρή­σεις. Το δεύ­τε­ρο ζή­τη­μα, που συν­δέ­ε­ται σε ένα βαθμό με την απο­τε­λε­σμα­τι­κή αντι­με­τώ­πι­ση του προ­βλή­μα­τος ρευ­στό­τη­τας, αφο­ρού­σε στην βιω­σι­μό­τη­τα των επι­χει­ρή­σε­ων. Από τα ευ­ρή­μα­τα της έρευ­νας προ­έ­κυ­ψε πως 1 στις 7 επι­χει­ρή­σεις εν­δέ­χε­ται να δια­κό­ψουν την δρα­στη­ριό­τη­τα τους το επό­με­νο διά­στη­μα.

Τα δυο αυτά στοι­χεία κα­τα­δει­κνύ­ουν τις σο­βα­ρές συ­νέ­πειες της υγειο­νο­μι­κής κρί­σης στις μι­κρές και πολύ μι­κρές επι­χει­ρή­σεις και όπως είναι επό­με­νο επη­ρε­ά­ζουν και την αγορά ερ­γα­σί­ας, που φαί­νε­ται πως αλ­λά­ζει δρα­μα­τι­κά.

Με βάση τα ευ­ρή­μα­τα της έρευ­νας η κα­τά­στα­ση που έχει δια­μορ­φω­θεί στην αγορά ερ­γα­σί­ας κατά το πρώτο στά­διο αντι­με­τώ­πι­σης της παν­δη­μί­ας είναι η εξής :

– Ανα­στο­λή σε συ­ντρι­πτι­κό πο­σο­στό των συμ­βά­σε­ων ερ­γα­σί­ας των ερ­γα­ζο­μέ­νων στις επι­χει­ρή­σεις που ανέ­στει­λαν εν όλω ή εν μέρει την λει­τουρ­γιάς τους.

– Πά­γω­μα προ­σλή­ψε­ων ερ­γα­ζο­μέ­νων από τις επι­χει­ρή­σεις που συ­νέ­χι­σαν την δρα­στη­ριό­τη­τα τους και πα­ράλ­λη­λα ση­μα­ντι­κή μεί­ω­ση των θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας.

– Ρα­γδαία αύ­ξη­ση των ευ­έ­λι­κτων μορ­φών απα­σχό­λη­σης ως απο­τέ­λε­σμα της εκ­θε­τι­κής αύ­ξη­σης της τη­λερ­γα­σί­ας, που ωστό­σο δεν μπο­ρεί να υιο­θε­τη­θεί ευ­ρέ­ως από τις πολύ μι­κρές επι­χει­ρή­σεις και ση­μα­ντι­κούς κλά­δους της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας.

Καθώς δια­νύ­ου­με τις πρώ­τες μέρες της στα­δια­κής επα­νεκ­κί­νη­σης της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας ση­μα­ντι­κοί πε­ριο­ρι­σμοί έχουν τεθεί στον τρόπο άσκη­σης της δρα­στη­ριό­τη­τας των επι­χει­ρή­σε­ων για την δια­σφά­λι­ση της δη­μό­σιας υγεί­ας.

Οι επι­χει­ρή­σεις κα­λού­νται να προ­σαρ­μο­στούν μέσα σε ένα έκτα­κτο αλλά σε κάθε πε­ρί­πτω­ση νέο ρυθ­μι­στι­κό πλαί­σιο λει­τουρ­γί­ας και σε μια αγορά στην οποία η υγειο­νο­μι­κή κρίση έχει ήδη αφή­σει το απο­τύ­πω­μα της με την εκτε­τα­μέ­νη μεί­ω­ση των ει­σο­δη­μά­των, τα προ­βλή­μα­τα ρευ­στό­τη­τας και τη με­τα­φο­ρά υπο­χρε­ώ­σε­ων για το μέλ­λον.

Με βάση αυτά η επό­με­νη μέρα για την απα­σχό­λη­ση στις μι­κρές και πολύ μι­κρές επι­χει­ρή­σεις φαί­νε­ται πως θα συ­νε­χί­σει να δια­τη­ρεί τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά που έχουν ήδη δια­μορ­φω­θεί.

Στο πλαί­σιο αυτό 1 στις 8 (12,7%) μι­κρές και πολύ μι­κρές επι­χει­ρή­σεις δη­λώ­νει πως το επό­με­νο διά­στη­μα θα προ­χω­ρή­σει σε μεί­ω­ση προ­σω­πι­κού. Εκτι­μά­ται ότι κιν­δυ­νεύ­ουν να χα­θούν 150.000 θέ­σεις μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας, ενώ εάν συ­νυ­πο­λο­γί­σου­με και το εύ­ρη­μα ότι 1 στις 7 επι­χει­ρή­σεις δη­λώ­νουν πως εν­δέ­χε­ται να δια­κό­ψουν την επι­χει­ρη­μα­τι­κή τους δρα­στη­ριό­τη­τα, τότε ο κίν­δυ­νος απώ­λειας των συ­νο­λι­κών θέ­σε­ων απα­σχό­λη­σης (αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νοι, ερ­γο­δό­τες και ερ­γα­ζό­με­νοι) εκτι­μά­ται στις 250.000.

Μια επι­πλέ­ον αρ­νη­τι­κή διά­στα­ση είναι ο πε­ριο­ρι­σμός δη­μιουρ­γί­ας θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας. Με βάση τα στοι­χεία της έρευ­νας μόλις το 3,4% των μι­κρών και πολύ μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων δή­λω­σαν ότι θα προ­χω­ρή­σουν σε προ­σλή­ψεις προ­σω­πι­κού το επό­με­νο διά­στη­μα. Το στοι­χείο αυτό, που ακο­λου­θεί την συ­μπε­ρι­φο­ρά που έχει ήδη εκ­δη­λω­θεί, δη­μιουρ­γεί υπαρ­κτό κίν­δυ­νο πε­ραι­τέ­ρω αύ­ξη­σης της ανερ­γί­ας εάν ανα­λο­γι­στού­με ότι το χρο­νι­κό διά­στη­μα Μαρ­τί­ου – Αυ­γού­στου κατά τα τε­λευ­ταία τρία του­λά­χι­στον χρό­νια είναι το κα­λύ­τε­ρο για την απα­σχό­λη­ση. Κατά μέσο όρο το διά­στη­μα αυτό δη­μιουρ­γού­νται επι­πλέ­ον 270.000 θέ­σεις ερ­γα­σί­ας κυ­ρί­ως λόγω του του­ρι­σμού.

Το εν­δε­χό­με­νο εκτί­να­ξης της ανερ­γί­ας σε πο­σο­στά αντί­στοι­χα με εκεί­να που είχαν κα­τα­γρα­φεί κατά την πιο βαθιά πε­ρί­ο­δο της πρό­σφα­της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης και μά­λι­στα σε πολύ σύ­ντο­μο χρόνο είναι πολύ πι­θα­νό.

Δη­μιουρ­γού­νται προ­ϋ­πο­θέ­σεις για εκτε­τα­μέ­νη φτω­χο­ποί­η­ση του ερ­γα­τι­κού δυ­να­μι­κού της χώρας και διεύ­ρυν­σης των ανι­σο­τή­των.

Η εξέ­λι­ξη αυτή θα λάβει σο­βα­ρές δια­στά­σεις με ανυ­πο­λό­γι­στες συ­νέ­πειες εάν δεν υιο­θε­τη­θούν πο­λι­τι­κές που από την μια μεριά θα πε­ριο­ρί­σουν το “ψη­φια­κό χάσμα[3]” με­τα­ξύ των επι­χει­ρή­σε­ων και από την άλλη θα κα­τα­νεί­μουν δι­καία τα βάρη για την αντι­με­τώ­πι­ση της υγειο­νο­μι­κής κρί­σης.

Με βάση αυτά – εκτός από την διεύ­ρυν­ση των μέ­τρων ενί­σχυ­σης ρευ­στό­τη­τας των επι­χει­ρή­σε­ων και κά­λυ­ψης της απώ­λειας των ει­σο­δη­μά­των – πρέ­πει να διε­ρευ­νη­θεί μια συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή δέσμη μέ­τρων με στόχο την ανά­σχε­ση των δυ­σμε­νέ­στε­ρων επι­πτώ­σε­ων από την υγειο­νο­μι­κή κρίση. Σε αυτό το πλαί­σιο απαι­τεί­ται η υλο­ποί­η­ση πο­λι­τι­κών όπου το Κρά­τος θα δια­δρα­μα­τί­σει τον ρόλο του ερ­γο­δό­τη ύστα­της κα­τα­φυ­γής, ώστε να ανα­πλη­ρω­θούν, στο μέτρο που είναι δυ­να­τό, ορι­ζό­ντιες επι­δο­μα­τι­κές πο­λι­τι­κές και να δια­τη­ρη­θεί ενερ­γό το ανα­ξιο­ποί­η­το ερ­γα­τι­κό δυ­να­μι­κό της χώρας”.

Πηγή: capital.gr