Μητσοτάκης: Οι νέοι να μην αφήσουν άλλους να αποφασίσουν για το μέλλον τους

Μια συ­νέ­ντευ­ξη για θέ­μα­τα επι­και­ρό­τη­τας, αλλά και ει­δι­κό­τε­ρα για ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν τη νέα γενιά, πα­ρα­χώ­ρη­σε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης στη youtuber Νε­φέ­λη Μεγκ.

Μια συ­νέ­ντευ­ξη για θέ­μα­τα επι­και­ρό­τη­τας, αλλά και ει­δι­κό­τε­ρα για ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν τη νέα γενιά, πα­ρα­χώ­ρη­σε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης στη youtuber Νε­φέ­λη Μεγκ.

Στη διάρ­κεια της συ­ζή­τη­σης, ο πρω­θυ­πουρ­γός ρω­τή­θη­κε για την τρα­γω­δία στα Τέμπη, για τις πο­λι­τι­κές ευ­θύ­νες του δυ­στυ­χή­μα­τος, για το αν θα είναι υπο­ψή­φιος στις επι­κεί­με­νες εθνι­κές εκλο­γές ο Κων­στα­ντί­νος Αχ. Κα­ρα­μαν­λής, καθώς και για την κα­τά­στα­ση των Με­τα­φο­ρών στη χώρα.

Ει­δι­κό­τε­ρα, για το θέμα Κα­ρα­μαν­λή ο πρω­θυ­πουρ­γός ση­μεί­ω­σε: «θεωρώ ότι ανέ­λα­βε πλή­ρως την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη πα­ραι­τού­με­νος από Υπουρ­γός και ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι, έχο­ντας την επο­πτεία ενός ορ­γα­νι­σμού ο οποί­ος ήταν, θα έλεγα, ο υπεύ­θυ­νος, και ανα­φέ­ρο­μαι στον ΟΣΕ, για ένα τρα­γι­κό δυ­στύ­χη­μα, ανέ­λα­βε το με­ρί­διο της ευ­θύ­νης που του ανα­λο­γεί πα­ραι­τού­με­νος. Από εκεί και πέρα τα υπό­λοι­πα θα τα κρί­νουν οι πο­λί­τες».

Οσον αφορά το δυ­στύ­χη­μα στα Τέμπη και την «επό­με­νη μέρα», ο κ. Μη­τσο­τά­κης τό­νι­σε ότι «ο δικός μου ρόλος είναι να με­τα­τρέ­ψω αυτόν τον θυμό, τη στε­νο­χώ­ρια, την όποια αί­σθη­ση ευ­θύ­νης αι­σθά­νο­μαι, σε μία δη­μιουρ­γι­κή, θα έλεγα, πράξη διόρ­θω­σης αυτών που οδή­γη­σαν σε αυτό το ατύ­χη­μα».

Ως προς την επό­με­νη μέρα των εκλο­γών της 21ης Μαΐου που θα διε­ξα­χθούν με το σύ­στη­μα της απλής ανα­λο­γι­κής, ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης ξε­κα­θά­ρι­σε ότι θα ακο­λου­θή­σει τις επι­τα­γές του Συ­ντάγ­μα­τος. «Το Σύ­νταγ­μα ορί­ζει ότι το πρώτο κόμμα παίρ­νει εντο­λή σχη­μα­τι­σμού κυ­βέρ­νη­σης. Δεν είμαι σε θέση να σου πω ακόμα τώρα τι θα κάνω με αυτή την εντο­λή γιατί δεν γνω­ρί­ζω ποιο θα είναι το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα. Αυτό το οποίο μπορώ να σου πω, όμως, είναι ότι θα σε­βα­στώ από­λυ­τα τις συ­νταγ­μα­τι­κές προ­βλέ­ψεις», ήταν τα λόγια του.

Σε ερώ­τη­ση ανα­φο­ρι­κά με την πι­θα­νό­τη­τα σχη­μα­τι­σμού κυ­βέρ­νη­σης συ­νερ­γα­σί­ας μετά τις εκλο­γές, ο πρω­θυ­πουρ­γός ξε­κα­θά­ρι­σε πως τάσ­σε­ται υπέρ των αυ­το­δύ­να­μων κυ­βερ­νή­σε­ων, «διότι θεωρώ ότι είναι πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κές, πιο γρή­γο­ρες, πιο τολ­μη­ρές στη λήψη απο­φά­σε­ων από τη στιγ­μή που έχουν μία ισχυ­ρή λαϊκή εξου­σιο­δό­τη­ση να προ­χω­ρή­σουν σε ένα τολ­μη­ρό πρό­γραμ­μα». «Το αν η χώρα θα κυ­βερ­νη­θεί από ένα κόμμα ή από μία κυ­βέρ­νη­ση συ­νερ­γα­σί­ας θα το επι­λέ­ξει τε­λι­κά ο ελ­λη­νι­κός λαός» πρό­σθε­σε.

Ενώ σε σχέση με την κα­τά­στα­ση στα πα­νε­πι­στή­μια, έκανε λόγο για «κα­κο­ποιά στοι­χεία τα οποία συχνά δεν είχαν τί­πο­τα να κά­νουν με το πα­νε­πι­στή­μιο, τα οποία ου­σια­στι­κά κα­τα­λάμ­βα­ναν χώ­ρους εντός του πα­νε­πι­στη­μί­ου και ασκού­σαν βία εις βάρος φοι­τη­τών, κα­θη­γη­τών και άλλων», το­νί­ζο­ντας πως αυτή είναι μια κα­τά­στα­ση που δεν μπο­ρεί να γίνει απο­δε­κτή.

«Η πα­νε­πι­στη­μια­κή αστυ­νο­μία έτσι όπως δρο­μο­λο­γή­θη­κε ήταν ου­σια­στι­κά μία ήπια μορφή πα­ρέμ­βα­σης εντός του πα­νε­πι­στη­μί­ου, έτσι ώστε να πε­ριο­ρί­σου­με, στο μέτρο του εφι­κτού, τέ­τοια φαι­νό­με­να» τό­νι­σε ο πρω­θυ­πουρ­γός.

Το βί­ντεο στο κα­νά­λι της Νε­φέ­λης Μεγκ

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη στην Νε­φέ­λη Μεγκ

Νε­φέ­λη Μεγκ: Κα­λη­σπέ­ρα, κύριε Πρω­θυ­πουρ­γέ.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Γεια σου, Νε­φέ­λη. Μου επι­τρέ­πεις τον ενικό.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ναι, αλλά εγώ θα κρα­τή­σω τον πλη­θυ­ντι­κό που είναι και το σωστό. Να πω ότι εξε­πλά­γην όταν δε­χθή­κα­τε να μι­λή­σε­τε σε μένα. Δεν το συ­νη­θί­ζε­τε να μι­λά­τε σε νέους, η αλή­θεια είναι, και ήταν πολύ ευ­χά­ρι­στη έκ­πλη­ξη και ευ­χα­ρι­στώ γι’ αυτό.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Η αλή­θεια είναι ότι δεν έχω και πολ­λές ευ­και­ρί­ες να μιλώ σε νέους για ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν τη νε­ο­λαία, οπότε απο­δέ­χτη­κα με πολύ με­γά­λη χαρά την πρό­τα­σή σου, πα­ρα­κο­λου­θώ τη δου­λειά σου, τη θεωρώ πολύ εν­δια­φέ­ρου­σα. Και είμαι σί­γου­ρος ότι θα κά­νου­με μία ζω­ντα­νή και ωραία συ­ζή­τη­ση.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ναι, έχω πολ­λές απο­ρί­ες και τις κρα­τάω εδώ και καιρό που θέλω να τις ρω­τή­σω, δεν θα μου δί­νε­ται ξανά η ευ­και­ρία να ρω­τή­σω έναν Πρω­θυ­πουρ­γό.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ρώτα τα όλα, λοι­πόν, να δούμε τι απα­ντή­σεις θα πά­ρεις.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ωραία, αυτό είναι πολύ ση­μα­ντι­κό για μένα, η αλή­θεια είναι. Εμένα μού αρέ­σει πολύ η πο­λι­τι­κή και δεν προ­έρ­χο­μαι από κα­νέ­να «τζάκι» που λένε, ούτε είχα πα­τέ­ρα πο­λι­τι­κό, ούτε αυτά. Θε­ω­ρεί­τε ότι το επί­θε­το παί­ζει ρόλο στην πο­λι­τι­κή αν θέλει να ασχο­λη­θεί κά­ποιος;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Κα­ταρ­χάς θα έλεγα ότι οι πε­ρισ­σό­τε­ροι δεν προ­έρ­χο­νται από «τζάκι» καθώς ο αριθ­μός των πο­λι­τι­κών οι­κο­γε­νειών εκ των πραγ­μά­των είναι πολύ μι­κρός σε σχέση με αυ­τούς οι οποί­οι εν­δε­χο­μέ­νως να θέ­λουν να ασχο­λη­θούν με την πο­λι­τι­κή.

Όμως, η αλή­θεια είναι ότι όταν προ­έρ­χε­σαι από μία πο­λι­τι­κή οι­κο­γέ­νεια ξε­κι­νάς από μία θέση πλε­ο­νε­κτή­μα­τος αν θέ­λεις να μπεις στην πο­λι­τι­κή, γιατί έχεις με­γά­λη ανα­γνω­ρι­σι­μό­τη­τα ονό­μα­τος και αυτό σε μία πρώτη εκλο­γή σί­γου­ρα παί­ζει τον ρόλο του.

Εμένα με βο­ή­θη­σε πολύ όταν πρω­το­πο­λι­τεύ­τη­κα, το 2004, είχα εκλε­γεί πρώ­τος τότε στη Β’ Αθη­νών και πι­στεύω ότι το όνομά μου σί­γου­ρα έπαι­ξε κά­ποιο ση­μα­ντι­κό ρόλο. Από εκεί και πέρα, βέ­βαια, τα πράγ­μα­τα αρ­χί­ζουν και αλ­λά­ζουν.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Γιατί; Αφού βοη­θά­ει. Εγώ τώρα θα το πάω πολύ με παι­δι­κές ερω­τή­σεις. Δη­λα­δή η οι­κο­γε­νειο­κρα­τία δεν είναι θέμα στην πο­λι­τι­κή;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Είναι θέμα στον βαθμό που μπο­ρεί να κλεί­νει την πόρτα σε κά­ποιους άλ­λους οι οποί­οι δεν έχουν αυτό το πλε­ο­νέ­κτη­μα και να μην τους δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα να ασχο­λη­θούν με την πο­λι­τι­κή. Αν δη­λα­δή όλοι οι βου­λευ­τές προ­έρ­χο­νταν από πο­λι­τι­κές οι­κο­γέ­νειες θα εί­χα­με ένα πραγ­μα­τι­κό θέμα.

Πα­ντού, στο εξω­τε­ρι­κό, υπάρ­χει γε­νι­κά αυτή η τάση, σε άλλες χώρες πε­ρισ­σό­τε­ρο, σε άλλες χώρες λι­γό­τε­ρο. Αλλά θα ήθελα να συ­νε­χί­σω απα­ντώ­ντας στην ερώ­τη­σή σου λέ­γο­ντάς σου ότι το πλε­ο­νέ­κτη­μα μπο­ρεί πολύ εύ­κο­λα να γίνει μειο­νέ­κτη­μα, διότι από εκεί και πέρα, άπαξ και μπεις στην πο­λι­τι­κή, πρέ­πει να απο­δεί­ξεις ότι πραγ­μα­τι­κά αξί­ζει να πα­ρα­μεί­νεις και στην πο­λι­τι­κή.

Επει­δή κάθε φορά εκλε­γό­μα­στε και επα­νε­κλε­γό­μα­στε και τί­πο­τα δεν είναι δε­δο­μέ­νο, θα έλεγα ότι ο πήχης των απαι­τή­σε­ων από κά­ποιον ο οποί­ος έχει μπει στην πο­λι­τι­κή, έχο­ντας αυτό το πλε­ο­νέ­κτη­μα, μπαί­νει κατά κα­νό­να πιο ψηλά.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ωραία, εί­πα­τε αξί­ζει να πα­ρα­μεί­νεις στην πο­λι­τι­κή. Εγώ τώρα, με όλα αυτά που έχουν συμ­βεί, έγινε αυτό με τα Τέμπη, εγώ έχω ανα­φερ­θεί πολ­λές φορές στα δικά μου podcast, δη­λα­δή πι­στεύ­ε­τε ότι ο κ.  Κα­ρα­μαν­λής αξί­ζει να πα­ρα­μεί­νει στην πο­λι­τι­κή;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Κα­ταρ­χάς, να κά­νου­με έναν δια­χω­ρι­σμό με­τα­ξύ της θέσης που έχει να κάνει με την εκτε­λε­στι­κή εξου­σία, της θέσης του Υπουρ­γού για να το πω έτσι πολύ απλά, και του βου­λευ­τή.

Ο βου­λευ­τής εκλέ­γε­ται, άρα δεν διο­ρί­ζε­ται, εκλέ­γε­ται από τους πο­λί­τες, οι πο­λί­τες ανά πάσα στιγ­μή έχουν τη δυ­να­τό­τη­τα να επι­λέ­ξουν ανά­με­σα σε πολ­λούς υπο­ψη­φί­ους και τε­λι­κά εκλέ­γο­νται αυτοί οι οποί­οι συ­γκε­ντρώ­νουν τον με­γα­λύ­τε­ρο αριθ­μό ψήφων. Άρα ο βου­λευ­τής δεν διο­ρί­ζε­ται, εκλέ­γε­ται. Θα μου πεις, μπαί­νει στο ψη­φο­δέλ­τιο από κά­ποιο κόμμα…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Εσείς τον επι­λέ­γε­τε.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Τον επι­λέ­γει το κόμμα, ναι, και η τε­λι­κή επι­λο­γή είναι δική μου. Όμως κάνω μία με­γά­λη διά­κρι­ση με­τα­ξύ της υπουρ­γι­κής θέσης, η οποία είναι απο­κλει­στι­κή δική μου αρ­μο­διό­τη­τα γιατί εγώ διο­ρί­ζω και απο­λύω, και της εκλο­γής κά­ποιου στο κοι­νο­βού­λιο, που τε­λι­κά εγώ μπο­ρεί μεν να επι­λέ­γω το ψη­φο­δέλ­τιο, αλλά αν οι πο­λί­τες δεν τον επι­λέ­ξουν ή δεν επι­λέ­ξουν κά­ποιον στη δια­δι­κα­σία της εκλο­γής δεν θα είναι στην επό­με­νη Βουλή. Άρα, τε­λι­κά η κρίση περνά στους πο­λί­τες. Και οι πο­λί­τες πάντα έχουν την επι­λο­γή αν δεν θέ­λουν κά­ποιον ή κά­ποια να ψη­φί­σουν κά­ποιον άλλον.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Εσείς γιατί τον θέ­λε­τε στο ψη­φο­δέλ­τιο όμως;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Γιατί θεωρώ ότι ανέ­λα­βε πλή­ρως την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη πα­ραι­τού­με­νος από Υπουρ­γός και ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι, έχο­ντας την επο­πτεία ενός ορ­γα­νι­σμού ο οποί­ος ήταν, θα έλεγα, ο υπεύ­θυ­νος, και ανα­φέ­ρο­μαι στον ΟΣΕ, για ένα τρα­γι­κό δυ­στύ­χη­μα, ανέ­λα­βε το με­ρί­διο της ευ­θύ­νης που του ανα­λο­γεί πα­ραι­τού­με­νος. Από εκεί και πέρα τα υπό­λοι­πα θα τα κρί­νουν οι πο­λί­τες.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Το ότι πα­ραι­τού­μαι από κάπου ση­μαί­νει ανα­λαμ­βά­νω την ευ­θύ­νη. Αυτό πρέ­πει να…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Εγώ θέλω να σε ρω­τή­σω: θυ­μά­σαι πολ­λές άλλες πε­ρι­πτώ­σεις Υπουρ­γών που να έχουν πα­ραι­τη­θεί ανα­λαμ­βά­νο­ντας την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη όταν κάτι πήγε στρα­βά; Για να δούμε και την άλλη πλευ­ρά.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Εντά­ξει, δεν θα του στή­σου­με και αν­δριά­ντα όμως που πα­ραι­τή­θη­κε.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι, αλλά αυτό το οποίο εσύ θε­ω­ρείς -και απο­λύ­τως λο­γι­κό- να είναι αυ­το­νό­η­το στην Ελ­λά­δα δεν συ­νέ­βαι­νε πάντα. Άρα εγώ θεωρώ ότι το αυ­το­νό­η­το με­ρι­κές φορές, δεν λέω ότι πρέ­πει να το χει­ρο­κρο­τού­με, αλλά ας ανα­γνω­ρί­ζου­με του­λά­χι­στον ότι δεν γί­νε­ται πάντα.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Εγώ λίγο θα επα­νέλ­θω και θέλω να το το­νί­σω αυτό, ότι όταν πα­ραι­τεί­ται κά­ποιος παίρ­νει την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη, τέ­λεια. Αλλά αυτό δεν πρέ­πει να έχει και συ­νέ­πειες; Δη­λα­δή ανα­γνω­ρί­ζω την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη, σού­περ, μπρά­βο σου, μπρά­βο που το έκα­νες, μπρά­βο που πα­ραι­τή­θη­κες, αλλά αυτό πρέ­πει να συ­νε­χί­σει να συ­νε­χί­σει…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Και πού στα­μα­τά­ει αυτό; Να σε ρω­τή­σω, πού στα­μα­τά­ει αυτό; Η ανα­γνώ­ρι­ση της πο­λι­τι­κής ευ­θύ­νης από μόνη της είναι μία πράξη σωστή. Έχεις την επο­πτεία ενός ορ­γα­νι­σμού, γί­νε­ται ένα τρα­γι­κό ατύ­χη­μα, ανα­γνω­ρί­ζεις την ευ­θύ­νη, πα­ραι­τεί­σαι.

Εγώ έχω την ανώ­τα­τη, θα έλεγα, ευ­θύ­νη επει­δή ό,τι συμ­βαί­νει στην χώρα, θε­ω­ρη­τι­κά, είναι υπό την δική μου επο­πτεία, ανα­γνω­ρί­ζω και εγώ το με­ρί­διο της ευ­θύ­νης που μας ανα­λο­γεί. Ζητώ συγ­γνώ­μη και κοι­τά­ζω να δω τι μπορώ να κάνω για να διορ­θώ­σω τα κακώς κεί­με­να.

Αυτό θεωρώ ότι είναι ένα λο­γι­κό και κα­τα­νοη­τό πλαί­σιο το οποίο τρα­βά­ει μία γραμ­μή με­τα­ξύ της πραγ­μα­τι­κής ανά­λη­ψης της ευ­θύ­νης, το να φεύ­γει κά­ποιος από μία θέση είναι ανά­λη­ψη ευ­θύ­νης, και της ανά­γκης βέ­βαια πάντα να μην προ­σω­πο­ποιού­με και να μην στο­χο­ποιού­με κατ’ ανά­γκη αν­θρώ­πους χωρίς να δί­νου­με την απα­ραί­τη­τη έμ­φα­ση στο τι πρέ­πει να γίνει από εδώ και στο εξής.

Δη­λα­δή, για εμένα το κε­φά­λαιο το οποίο με πό­νε­σε όσο, πι­στεύω, πό­νε­σε οποιον­δή­πο­τε άλλο Έλ­λη­να -και θα έλεγα και λίγο πα­ρα­πά­νω διότι έχο­ντας την ευ­θύ­νη αι­σθά­νε­σαι πάντα ένα με­γα­λύ­τε­ρο βάρος για το τι θα μπο­ρού­σες να είχες κάνει δια­φο­ρε­τι­κά για να απο­φύ­γεις αυτό το ατύ­χη­μα.

Ο δικός μου ρόλος είναι να με­τα­τρέ­ψω αυτόν τον θυμό, τη στε­νο­χώ­ρια, την όποια αί­σθη­ση ευ­θύ­νης αι­σθά­νο­μαι, σε μία δη­μιουρ­γι­κή, θα έλεγα, πράξη διόρ­θω­σης αυτών που οδή­γη­σαν σε αυτό το ατύ­χη­μα.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ναι, διορ­θώ­σεις προ­φα­νώς. Ο κ. Κα­ρα­μαν­λής, όμως, δεν νο­μί­ζω ότι μπο­ρεί να διορ­θώ­σει όταν έγινε κάτι τέ­τοιο. Ίσα, ίσα, ήταν ένας Υπουρ­γός, εγώ κυ­κλο­φο­ρώ με τα μέσα, δεν έχω αμάξι, κα­νο­νι­κά λε­ω­φο­ρεία και αυτά. Είναι, πώς να σας πω, τα μέσα στην Αθήνα είναι κλάψ’ τα. Είναι κλάψ’ τα.

Δεν υπάρ­χουν δρο­μο­λό­για, ακυ­ρώ­νο­νται πάρα πολλά, υπάρ­χουν πάρα πολ­λές απερ­γί­ες συ­νε­χώς, στά­σεις ερ­γα­σί­ας, που έχετε ψη­φί­σει και ένα νόμο, υπο­τί­θε­ται ότι θα υπήρ­χε προ­σω­πι­κό ασφα­λεί­ας. Τώρα τα λέω αυτά γιατί ο κύ­ριος Κα­ρα­μαν­λής ήταν Υπουρ­γός Με­τα­φο­ρών. Γιατί δεν εφαρ­μό­στη­κε ποτέ αυτός ο νόμος για το προ­σω­πι­κό ασφα­λεί­ας όταν γί­νο­νται απερ­γί­ες και στά­σεις;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Κα­ταρ­χάς να δια­χω­ρί­σου­με δύο δια­φο­ρε­τι­κά προ­βλή­μα­τα τα οποία ανα­δει­κνύ­εις. Πράγ­μα­τι τα μέσα μα­ζι­κής με­τα­φο­ράς, και ανα­φέ­ρο­μαι κυ­ρί­ως στα λε­ω­φο­ρεία δεν είναι στην κα­τά­στα­ση που θα θέ­λα­με. Κά­να­με μία με­γά­λη προ­σπά­θεια -μέσα από τις συ­νη­θι­σμέ­νες, δυ­στυ­χώς, κα­θυ­στε­ρή­σεις που έχου­με σε με­γά­λους δια­γω­νι­σμούς – να προ­μη­θευ­τού­με και­νού­ρια λε­ω­φο­ρεία. Θα έχου­με και­νού­ρια λε­ω­φο­ρεία εντός των επό­με­νων 18-24 μηνών, θα είναι η πρώτη παρ­τί­δα από αυτά τα οποία πα­ρα­λαμ­βά­νου­με.

Αλλά η κα­τά­στα­ση στα λε­ω­φο­ρεία μας σή­με­ρα είναι ακόμα προ­βλη­μα­τι­κή ως προς τις υπο­δο­μές, τα λε­ω­φο­ρεία είναι χάλια, να τα πούμε πολύ απλά.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Χάλια. Και τα τρό­λεϊ είναι χάλια…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Το Μετρό δεν είναι χάλια, όμως. Να σου δώσω ένα πα­ρά­δειγ­μα…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ο Ηλε­κτρι­κός, όμως, είναι…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ο Ηλε­κτρι­κός είναι προ­βλη­μα­τι­κός γιατί είναι παλιά τα τρένα. Το Μετρό δεν είναι χάλια. Και επει­δή πρέ­πει να λέμε και τα σωστά, να σου θυ­μί­σω ότι το με­γα­λύ­τε­ρο έργο υπο­δο­μής το οποίο δρο­μο­λο­γεί­ται σή­με­ρα στη χώρα είναι η επέ­κτα­ση του Μετρό, είναι η νέα γραμ­μή του Μετρό, η γραμ­μή 4, όπου ήδη έχουν ξε­κι­νή­σει οι ερ­γα­σί­ες, μπαί­νει ήδη ο με­τρο­πό­ντι­κας. Θα μου πεις θα πάρει 7-8 χρό­νια να ολο­κλη­ρω­θεί, ναι, αλλά όλα από κάπου ξε­κι­νά­νε.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ναι, εμένα όμως με εν­δια­φέ­ρει ο Ηλε­κτρι­κός. Εγώ είμαι στην Καλ­λι­θέα, περ­νά­ει από εκεί πρά­σι­νη γραμ­μή, να σας το πω πολύ εγω­ι­στι­κά. Τι θα γίνει με αυτόν τον Ηλε­κτρι­κό;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Θα φρο­ντί­σου­με, όταν έχου­με τις οι­κο­νο­μι­κές δυ­να­τό­τη­τες, να αλ­λά­ξου­με τα τρένα. Διότι αυτό σε απα­σχο­λεί σε εσένα, τα τρένα είναι παλιά, έτσι δεν είναι; Το λέω καλά;

Νε­φέ­λη Μεγκ: Βέ­βαια.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Λοι­πόν, είναι παλιά και όταν τα τρένα είναι παλιά μπο­ρεί να κα­θυ­στε­ρούν, να έχου­με άλλου εί­δους προ­βλή­μα­τα ως προς τον τρόπο με τον οποίο λει­τουρ­γεί το μέσο αυτό. Άρα έχου­με ένα καλό Μετρό και έναν προ­βλη­μα­τι­κό Ηλε­κτρι­κό.

Και έχου­με συχνά στά­σεις ερ­γα­σί­ας και απερ­γί­ες. Έχου­με όντως ψη­φί­σει έναν νόμο, απο­δει­κνύ­ε­ται πιο δύ­σκο­λος στην εφαρ­μο­γή του. Αλλά νο­μί­ζω ότι θα πρέ­πει να έχου­με μία αί­σθη­ση, και νο­μί­ζω και οι ερ­γα­ζό­με­νοι να έχουν μία ευ­θύ­νη, όταν πρό­κει­ται για απερ­γί­ες οι οποί­ες έχουν να κά­νουν με τα μέσα μα­ζι­κής με­τα­φο­ράς, νο­μί­ζω και οι ίδιοι να έχουν την τα­λαι­πω­ρία την οποία θα υπο­στεί η ευ­ρύ­τε­ρη κοι­νω­νία, οι χρή­στες των μέσων μα­ζι­κής με­τα­φο­ράς, όταν προ­κη­ρύσ­σουν μία τέ­τοια απερ­γία.

Η απερ­γία, όπως ξέ­ρεις, είναι κα­το­χυ­ρω­μέ­νη από το Σύ­νταγ­μα, τε­λι­κά μπο­ρεί να κρι­θεί και από τα δι­κα­στή­ρια, όπως έχει γίνει συχνά, να κρι­θεί δη­λα­δή πα­ρά­νο­μη και κα­τα­χρη­στι­κή και όλοι πρέ­πει να σε­βα­στού­με αυτές τις απο­φά­σεις. Αλλά πρέ­πει να σου πω ότι σε οποια­δή­πο­τε ευ­ρω­παϊ­κή χώρα όταν γί­νε­ται μία με­γά­λη απερ­γία, κατά κα­νό­να αυτή επη­ρε­ά­ζει τον τρόπο με τον οποίο λει­τουρ­γούν τα μέσα μα­ζι­κής με­τα­φο­ράς.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Γι’ αυτό υπάρ­χει το προ­σω­πι­κό ασφα­λεί­ας, για να αντι­σταθ­μί­ζε­ται αυτή η τα­λαι­πω­ρία. Εμένα η αί­σθη­ση….

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, αλλά να σου πω όμως και κάτι, να σου δώσω και την άλλη πλευ­ρά αυτού του επι­χει­ρή­μα­τος. Μπο­ρείς να έχεις πράγ­μα­τι προ­σω­πι­κό ασφα­λεί­ας και θα περ­νά­ει το Μετρό με πολύ μι­κρό­τε­ρη συ­χνό­τη­τα από ό,τι θα περ­νού­σε εάν λει­τουρ­γού­σε πλή­ρως το μέσο αυτό. Ούτε αυτό θα σου λύσει πλή­ρως το πρό­βλη­μα. Πάλι θα έχεις  μία με­γά­λη τα­λαι­πω­ρία.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Θα μου το λύσει, γιατί για να πάω εγώ Καλ­λι­θέα-Παια­νία είναι με τα μέσα μία ώρα και σα­ρά­ντα λεπτά, συγ­γνώ­μη. Είναι πάρα πολύ με­γά­λο. Δη­λα­δή όταν δεν υπάρ­χει κα­θό­λου εγώ πρέ­πει να πάρω ταξί. Αν υπάρ­χει θα το πάρω και θα πάω.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Έχεις δίκιο σε αυτό. Απο­μέ­νει λοι­πόν να δο­κι­μα­στεί στην πράξη το πώς θα λει­τουρ­γή­σει το πλαί­σιο του προ­σω­πι­κού ασφα­λεί­ας στα μέσα μα­ζι­κής με­τα­φο­ράς. Δεν το έχου­με πε­τύ­χει στον βαθμό που θα θέ­λα­με. Αλλά το­νί­ζω, και θα το επα­να­λά­βω: η απερ­γία είναι συ­νταγ­μα­τι­κά κα­το­χυ­ρω­μέ­νη, κρί­νε­ται τε­λι­κά από τα δι­κα­στή­ρια και κάθε φορά που θα έχου­με μία με­γά­λη απερ­γία θα υπάρ­χει η τα­λαι­πω­ρία. Λυ­πά­μαι που…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Εμένα δεν με κα­λύ­πτει αυτό.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, αλλά τι θέ­λεις να σου πω πα­ρα­πά­νω;

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δεν με κα­λύ­πτει. Ωραία…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Τότε να φω­νά­ξεις την επό­με­νη φορά εδώ αυ­τούς οι οποί­οι απερ­γούν, να τους ρω­τή­σεις γιατί απερ­γούν, να αντι­λη­φθούν και αυτοί εν­δε­χο­μέ­νως ότι μία απερ­γία που τα­λαι­πω­ρεί όλη την πόλη της Αθή­νας δεν είναι ο πιο πρό­σφο­ρος τρό­πος για να διεκ­δι­κή­σουν αυτά τα οποία θέ­λουν να διεκ­δι­κή­σουν. Και να μπο­ρού­με εν­δε­χο­μέ­νως να βγά­λου­με τα συ­μπε­ρά­σμα­τά μας.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Θέλω να ξα­να­πάω λίγο πα­ρα­πά­νω που εί­πα­με για στε­λέ­χη, που εγώ θεωρώ ότι έχετε πολ­λές επι­λο­γές πέρα από τον κ. Κα­ρα­μαν­λή που αν θα είναι ξανά στα ψη­φο­δέλ­τιά σας εγώ εξέ­φρα­σα την άποψή μου. Εί­χα­τε ένα μη­τρώο στε­λε­χών, μία πολύ ωραία πρω­το­βου­λία. Τι έγινε; Τι έγινε το μη­τρώο στε­λε­χών; Ήταν πάρα πολ­λές αι­τή­σεις, σχε­δόν -νο­μί­ζω το είχα κιό­λας- 2.500 βιο­γρα­φι­κά είχαν στα­λεί.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μπορώ να σου πω ότι από το μη­τρώο στε­λε­χών προ­έ­κυ­ψαν πολ­λοί βου­λευ­τές οι οποί­οι μπή­καν για πρώτη φορά στη Βουλή στις τε­λευ­ταί­ες εκλο­γές. Από το μη­τρώο στε­λε­χών προ­έ­κυ­ψαν στε­λέ­χη τα οποία δεν ανή­καν πα­ρα­δο­σια­κά στη Νέα Δη­μο­κρα­τία και αξιο­ποι­ή­θη­καν σε μία σειρά από κρα­τι­κές θέ­σεις, πα­ρα­δείγ­μα­τος χάρη θέ­σεις γε­νι­κών γραμ­μα­τέ­ων.

Ήταν μία πρω­το­βου­λία η οποία θεωρώ ότι ήταν πε­τυ­χη­μέ­νη στον βαθμό που έδωσε τη δυ­να­τό­τη­τα στο κόμμα να εντο­πί­σει αν­θρώ­πους οι οποί­οι δεν είχαν επαφή με τους πα­ρα­δο­σια­κούς μη­χα­νι­σμούς εξου­σί­ας και είχαν το θάρ­ρος να έρ­θουν και να πουν: εμείς θέ­λου­με με κά­ποιο τρόπο να προ­σφέ­ρου­με στην ευ­ρύ­τε­ρη δη­μό­σια διοί­κη­ση, μέσα από μία θέση είτε διο­ρι­σμέ­νη είτε εκλεγ­μέ­νη, και αξιο­λο­γή­στε μας αξιο­κρα­τι­κά και δείτε αν σας κά­νου­με.

Οπότε το μη­τρώο στε­λε­χών…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δεν πέ­τυ­χε τόσο, δη­λα­δή είχε μια έρευ­να από το Reporters United που είχε μαρ­τυ­ρί­ες πολ­λών αν­θρώ­πων που δεν αξιο­ποι­ή­θη­καν, ήθε­λαν να βοη­θή­σουν πάρα πολύ, οι δια­δι­κα­σί­ες ήταν…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μα το μη­τρώο στε­λε­χών ήταν μία πρω­το­βου­λία η οποία δεν ήταν θε­σμι­κά, ας πούμε, κρα­τι­κά κα­το­χυ­ρω­μέ­νη, ήταν πρω­το­βου­λία του κόμ­μα­τος.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Όχι, κρα­τι­κά. Του κόμ­μα­τος, ναι.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αλλά για μένα απο­τέ­λε­σε μία ση­μα­ντι­κή πρό­σθε­τη προ­σπά­θεια να ανοί­ξου­με τις πόρ­τες του κόμ­μα­τος σε αν­θρώ­πους οι οποί­οι δεν αι­σθά­νο­νταν στο πα­ρελ­θόν ότι είχαν πρό­σβα­ση σε ένα κομ­μα­τι­κό μη­χα­νι­σμό.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Θα το έχετε και τώρα;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αυτή τη στιγ­μή έχου­με ήδη, θα έλεγα, ένα μη­τρώο στε­λε­χών από το οποίο μπο­ρού­με να αντλή­σου­με στε­λέ­χη, πλην όμως έχου­με πε­ρά­σει και μια σειρά από νό­μους όπου με­τα­φέ­ρου­με αυτές τις επι­λο­γές μα­κριά από την εκτε­λε­στι­κή εξου­σία, με πιο αξιο­κρα­τι­κούς και αντι­κει­με­νι­κούς τρό­πους.

Ο Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας ενός Υπουρ­γεί­ου, πα­ρα­δείγ­μα­τος χάρη, εξα­κο­λου­θεί να διο­ρί­ζε­ται από τον Πρω­θυ­πουρ­γό, προ­φα­νώς και με τη σύμ­φω­νη γνώμη του Υπουρ­γού. Από εκεί και πέρα, όμως, ο σκο­πός σε μία πιο αντι­κει­με­νι­κή και τε­χνο­κρα­τι­κή δη­μό­σια διοί­κη­ση είναι να μην διο­ρί­ζει η εκά­στο­τε κυ­βέρ­νη­ση όλα τα στε­λέ­χη του κρα­τι­κού μη­χα­νι­σμού.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Γε­νι­κά να μην διο­ρί­ζο­νται. Γιατί και επί Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, τώρα, οι με­τα­κλη­τοί αυ­ξή­θη­καν.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αυτό δεν είναι ακρι­βές.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δεν είναι ακρι­βές;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Και πρέ­πει να σου πω ότι ο με­τα­κλη­τός είναι αυτός ο οποί­ος υπο­στη­ρί­ζει το εκά­στο­τε στέ­λε­χος της εκτε­λε­στι­κής εξου­σί­ας στην δου­λειά του. Τι ση­μαί­νει με­τα­κλη­τός; Ση­μαί­νει ότι είσαι ένας υπάλ­λη­λος ο οποί­ος υπη­ρε­τεί όσο καιρό υπη­ρε­τεί το αφε­ντι­κό σου, για να το πω πολύ απλά. Είσαι ο συ­νερ­γά­της του Υπουρ­γού.

Φα­ντά­ζο­μαι ότι όλοι συμ­φω­νούν ότι ο κάθε Υπουρ­γός πρέ­πει να μπο­ρεί να έχει έναν συ­γκε­κρι­μέ­νο αριθ­μό συ­νερ­γα­τών για να μπο­ρεί να κάνει τη δου­λειά του. Μικρό, διότι πρέ­πει πρω­τί­στως να διοι­κεί με τη δη­μό­σια διοί­κη­ση και με το Υπουρ­γείο του οποί­ου προ­ΐ­στα­ται, πάντα χρειά­ζε­ται όμως ένας αριθ­μός συ­νερ­γα­τών για να μπο­ρεί ο κάθε Υπουρ­γός να μπο­ρεί να συ­μπλη­ρώ­νει, αν θέ­λεις, τη δη­μό­σια διοί­κη­ση με μία ομάδα αν­θρώ­πων που να είναι απο­κλει­στι­κά της δικής του επι­λο­γής.

Πα­ντού γί­νε­ται αυτό, μην κο­ροϊ­δευό­μα­στε.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Εγώ συμ­φω­νώ, αλλά γιατί αυ­ξή­θη­καν τόσο πολύ;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μα δεν αυ­ξή­θη­καν τόσο πολύ.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Μα γιατί; Αφού από το μη­τρώο τα βρήκα τα νού­με­ρα.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Από πού το βρή­κες το μη­τρώο; Τώρα δεν θα μπού­με, εγώ δεν έχω τα στοι­χεία εύ­και­ρα, αλλά φο­βά­μαι ότι εδώ ανα­πα­ρά­γεις κάτι….

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δεν είναι, δεν θα το έκανα αυτό.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Εδώ για πρώτη φορά πι­στεύω ότι ανα­πα­ρά­γεις κά­ποια fake news τα οποία δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δεν θα το έκανα αυτό και μπορώ να σας τα δείξω μετά και μπο­ρού­με να το συ­νε­χί­σου­με.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ωραία. Εγώ συ­νε­χί­ζω με τις ερω­τή­σεις και θέλω να πάω λίγο στο ότι έχου­με εκλο­γές στις 21 Μαΐου. Εσείς, όμως, ανα­κοι­νώ­σα­τε και δεύ­τε­ρη κάλπη. Γιατί;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Δεν ανα­κοί­νω­σα δεύ­τε­ρη κάλπη.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δεν εί­πα­τε αν γίνει θα γίνει τον Ιού­λιο;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Είπα το εξής, θε­ω­ρώ­ντας υπο­χρέ­ω­σή μου να κα­θο­ρί­σω με από­λυ­τη σα­φή­νεια το εκλο­γι­κό τοπίο: ανα­κοί­νω­σα εκλο­γές την 21η Μαΐου, φέρ­νο­ντας ου­σια­στι­κά την ημε­ρο­μη­νία των εκλο­γών μπρο­στά κατά ένα μήνα και κάτι σε σχέση με τη συ­νταγ­μα­τι­κή λήξη της θη­τεί­ας μας, για τον απλού­στα­το λόγο ότι οι εκλο­γές δεν μπο­ρού­σαν να γί­νουν τον Ιού­νιο γιατί έχου­με πα­νελ­λή­νιες εξε­τά­σεις και έκρι­να ότι είναι κα­λύ­τε­ρο οι εκλο­γές να γί­νουν στα τέλη Μαΐου, παρά να γί­νουν στις αρχές Ιου­λί­ου όταν θα εί­μα­στε και εν μέσω της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου.

Άρα εγώ εξήγ­γει­λα εκλο­γές την 21η Μαΐου. Επε­σή­μα­να απλά ότι στην πε­ρί­πτω­ση που δεν μπο­ρέ­σει να σχη­μα­τι­στεί κυ­βέρ­νη­ση μετά τις εκλο­γές -πράγ­μα το οποίο εν­δε­χο­μέ­νως να είναι πι­θα­νό καθώς όπως ξέ­ρεις έχου­με εκλο­γές με απλή ανα­λο­γι­κή και η κυ­βερ­νη­τι­κή συ­νερ­γα­σία μετά φαί­νε­ται να είναι δυ­σχε­ρής-, αν χρεια­στεί να γί­νουν δεύ­τε­ρες εκλο­γές αυτές εκτι­μώ ότι θα γί­νουν στις αρχές Ιου­λί­ου. Διότι πολύ απλά ακο­λού­θη­σα στη πρό­βλε­ψή μου τα χρο­νο­δια­γράμ­μα­τα τα οποία ορί­ζει το Σύ­νταγ­μα.

Άρα δεν εξήγ­γει­λα δι­πλές εκλο­γές. Εξήγ­γει­λα εκλο­γές την 21η Μαΐου και οι εκλο­γές μας, οι εθνι­κές εκλο­γές είναι την 21η Μαΐου και σε αυτές εστιά­ζω όλη μου την προ­σο­χή.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Άρα θα προ­σπα­θή­σε­τε με διε­ρευ­νη­τι­κή, αν θα έχετε σχε­τι­κή πλειο­ψη­φία.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι θα σε­βα­στώ από­λυ­τα τις επι­τα­γές του Συ­ντάγ­μα­τος.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Άρθρο 37;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Το Σύ­νταγ­μα ορί­ζει ότι το πρώτο κόμμα παίρ­νει εντο­λή σχη­μα­τι­σμού κυ­βέρ­νη­σης. Δεν είμαι σε θέση να σου πω ακόμα τώρα τι θα κάνω με αυτή την εντο­λή γιατί δεν γνω­ρί­ζω ποιο θα είναι το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα. Αυτό το οποίο μπορώ να σου πω, όμως, είναι ότι θα σε­βα­στώ από­λυ­τα τις συ­νταγ­μα­τι­κές προ­βλέ­ψεις.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Πά­ντως, εσείς είστε υπέρ των κυ­βερ­νή­σε­ων συ­νερ­γα­σί­ας;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Να αντι­στρέ­ψω λίγο το ερώ­τη­μά σου, λέ­γο­ντάς σου ότι είμαι υπέρ ενός εκλο­γι­κού συ­στή­μα­τος το οποίο δίνει αυ­ξη­μέ­νες πι­θα­νό­τη­τες στο πρώτο κόμμα να μπο­ρεί να σχη­μα­τί­σει κυ­βέρ­νη­ση από μόνο του.

Αυτό ση­μαί­νει ότι επί της αρχής προ­τι­μώ, ει­δι­κά στη συ­γκυ­ρία αυτή, τις αυ­το­δύ­να­μες κυ­βερ­νή­σεις από τις κυ­βερ­νή­σεις συ­νερ­γα­σί­ας, διότι θεωρώ ότι είναι πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κές, πιο γρή­γο­ρες, πιο τολ­μη­ρές στη λήψη απο­φά­σε­ων από τη στιγ­μή που έχουν μία ισχυ­ρή λαϊκή εξου­σιο­δό­τη­ση να προ­χω­ρή­σουν σε ένα τολ­μη­ρό πρό­γραμ­μα.

Αλλά αυτό δεν είναι κάτι το οποίο θα το κρίνω εγώ. Το αν η χώρα θα κυ­βερ­νη­θεί από ένα κόμμα ή από μία κυ­βέρ­νη­ση συ­νερ­γα­σί­ας θα το επι­λέ­ξει τε­λι­κά ο ελ­λη­νι­κός λαός.

Κατά την άποψή μου θα πρέ­πει να το επι­λέ­ξει -και αυτό έχω πει σε όλες τις δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις μου- με βάση το εκλο­γι­κό σύ­στη­μα στο οποίο εγώ πι­στεύω πε­ρισ­σό­τε­ρο, που είναι το σύ­στη­μα της ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής. Η ενι­σχυ­μέ­νη ανα­λο­γι­κή είναι το σύ­στη­μα με το οποίο έχου­με διε­ξά­γει ιστο­ρι­κά τις πε­ρισ­σό­τε­ρες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις.

Εγώ θα εξη­γή­σω και θα επι­χει­ρη­μα­το­λο­γή­σω γιατί πι­στεύω ότι η κυ­βέρ­νη­ση ενός κόμ­μα­τος είναι κα­λύ­τε­ρη για τη χώρα από μία κυ­βέρ­νη­ση συ­νερ­γα­σί­ας. Το αν θα πείσω τον ελ­λη­νι­κό λαό ή όχι θα εξαρ­τη­θεί από το απο­τέ­λε­σμα των εκλο­γών.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Βέ­βαια εσείς έχετε την εντο­λή. Δη­λα­δή, αν ας πούμε βγει το ΠΑΣΟΚ υπερ­ψη­φί­ζει τα πε­ρισ­σό­τε­ρα ψη­φο­δέλ­τιά σας…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Νο­μο­σχέ­δια. Τα ψη­φο­δέλ­τια αν τα ψή­φι­ζε θα εί­χα­με κάνει ένα ση­μα­ντι­κό βήμα προ­ό­δου στην κα­τεύ­θυν­ση που λες.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Τα νο­μο­σχέ­δια, εννοώ, τα υπερ­ψη­φί­ζει. Δη­λα­δή αν…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Δεν τα ψη­φί­ζει και τα πε­ρισ­σό­τε­ρα. Ας πούμε, να σου δώσω ένα πα­ρά­δειγ­μα: δεν ψή­φι­σε νο­μο­σχέ­δια που αφο­ρούν την αξιο­λό­γη­ση, δεν ψή­φι­σε την εξυ­γί­αν­ση των ναυ­πη­γεί­ων Ελευ­σί­νας. Κά­ποια άλλα τα έχει ψη­φί­σει, σε πολλά άλλα έχει βρε­θεί απέ­να­ντι.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Αξιο­λό­γη­ση, ωραία πάσα μου δώ­σα­τε. Γιατί δεν γί­νε­ται αξιο­λό­γη­ση αστυ­νο­μι­κών;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αξιο­λό­γη­ση αστυ­νο­μι­κών; Κατ’ αρχάς πρέ­πει να γί­νε­ται αξιο­λό­γη­ση όλων των δη­μο­σί­ων υπαλ­λή­λων. Να συμ­φω­νή­σου­με σε αυτό;

Νε­φέ­λη Μεγκ: Σί­γου­ρα, αλλά εγώ θέλω να επι­κε­ντρω­θού­με εδώ στην Αστυ­νο­μία.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Τι ση­μαί­νει αξιο­λό­γη­ση αστυ­νο­μι­κών, πώς την αντι­λαμ­βά­νε­σαι εσύ; Και ποιος σου λέει ότι δεν γί­νε­ται αξιο­λό­γη­ση αστυ­νο­μι­κών;

Νε­φέ­λη Μεγκ: Γιατί όταν γί­νε­ται ένα πε­ρι­στα­τι­κό αστυ­νο­μι­κής βίας τα πάντα αρ­χί­ζουν και τε­λειώ­νουν με μία ΕΔΕ η οποία κα­θυ­στε­ρεί πάρα πολύ να γίνει και πα­ρα­γρά­φο­νται οι υπο­θέ­σεις. Τα έχου­με αυτά δει να συμ­βαί­νουν.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μη συγ­χέ­ου­με λοι­πόν τη διε­ρεύ­νη­ση ενός πε­ρι­στα­τι­κού όπου θε­ω­ρού­με ότι υπάρ­χει μία πα­ρα­βα­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά, δη­λα­δή μία ΕΔΕ ή μία έρευ­να όταν εκτι­μού­με ότι κάτι έχει πάει λάθος, με την τα­κτι­κή αξιο­λό­γη­ση του προ­σω­πι­κού. Είναι δύο δια­φο­ρε­τι­κά πράγ­μα­τα, να το συμ­φω­νή­σου­με αυτό.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ωραία, να μου δώ­σε­τε την απά­ντη­ση και στα δύο.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ωραία, άρα ξε­κι­νού­με με το δεύ­τε­ρο: όλοι πρέ­πει να αξιο­λο­γού­νται. Πρέ­πει να σου πω ότι από τότε που είχα δια­τε­λέ­σει Υπουρ­γός Διοι­κη­τι­κής Με­ταρ­ρύθ­μι­σης, το 2013 και 2014, είχα αγω­νι­στεί πάρα πολύ για να ει­σά­γω την έν­νοια της αξιο­λό­γη­σης του προ­σω­πι­κού στη δη­μό­σια διοί­κη­ση, κό­ντρα τότε σε πολύ με­γά­λες αντι­δρά­σεις.

Πι­στεύω ότι έχου­με κα­τα­κτή­σει πια ως κοι­νω­νία την ανά­γκη να θε­ω­ρού­με δε­δο­μέ­νο ότι όλοι πρέ­πει να αξιο­λο­γού­νται. Το πώς θα αξιο­λο­γού­νται είναι μία άλλη συ­ζή­τη­ση, αλλά πρέ­πει να σου πω ότι πολ­λές φορές αυτοί οι οποί­οι δεν θέ­λουν την αξιο­λό­γη­ση κρύ­βο­νται πίσω από τις δια­δι­κα­σί­ες της αξιο­λό­γη­σης.

Σου λένε «και καλά τώρα ποιος θα αξιο­λο­γεί και πώς θα αξιο­λο­γεί;», άρα «αφού δεν έχου­με εμπι­στο­σύ­νη στην αξιο­λό­γη­ση κα­λύ­τε­ρα να μην κά­νου­με κα­θό­λου αξιο­λό­γη­ση». Λάθος προ­σέγ­γι­ση κατά την άποψή μου, διότι όλες οι δη­μό­σιες διοι­κή­σεις και όλες οι ιδιω­τι­κές εται­ρί­ες, όλοι με κά­ποιο τρόπο αξιο­λο­γού­μα­στε και πρέ­πει να υπάρ­χουν συ­στή­μα­τα αξιο­λό­γη­σης. Και η επι­στή­μη της δια­χεί­ρι­σης των αν­θρώ­πι­νων πόρων έχει προ­χω­ρή­σει αρ­κε­τά σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση για να μπο­ρού­με να κά­νου­με αξιο­λό­γη­ση. Και ξε­κι­νά­με πια και κά­νου­με αξιο­λό­γη­ση και στο Δη­μό­σιο.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Αξιο­λο­γού­νται οι αστυ­νο­μι­κοί;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Βε­βαί­ως αξιο­λο­γού­νται οι αστυ­νο­μι­κοί, ανά πάσα στιγ­μή αξιο­λο­γού­νται από τον προϊ­στά­με­νό τους, αλλά αυτό το οποίο είπες εσύ είναι κάτι δια­φο­ρε­τι­κό.

Έχου­με ένα πε­ρι­στα­τι­κό αστυ­νο­μι­κής βίας, έχουν γίνει και τέ­τοια πε­ρι­στα­τι­κά τα οποία και εμένα με έχουν ενο­χλή­σει πολύ, κι εκεί­νη τη στιγ­μή λες «κοί­τα­ξε να δεις, εδώ κάτι έχει πάει στρα­βά». Λοι­πόν, θα λο­γο­δο­τή­σει αυτός ο οποί­ος χρη­σι­μο­ποί­η­σε υπερ­βο­λι­κή βία; Πρέ­πει να λο­γο­δο­τή­σει.

Ποιος θα τον αξιο­λο­γή­σει και ποιος θα κρί­νει εάν έχει χρη­σι­μο­ποι­ή­σει υπερ­βο­λι­κή βία; Κά­ποιος εν­δε­χο­μέ­νως μέσα στην Αστυ­νο­μία και εκεί που μπο­ρεί να διε­ξά­γε­ται μία ΕΔΕ πράγ­μα­τι πι­στεύω ότι και στο πα­ρελ­θόν μπο­ρεί να υπήρ­χαν πε­ρι­στα­τι­κά όπου εν­δε­χο­μέ­νως πα­ρα­βα­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές να κου­κου­λώ­θη­καν.

Δεν πρέ­πει να γί­νε­ται αυτό. Πώς μπο­ρού­με να εξα­σφα­λί­σου­με ότι θα γί­νε­ται σε μι­κρό­τε­ρη έκτα­ση; Με το να έχου­με κα­λύ­τε­ρο απο­δει­κτι­κό υλικό, με το να έχουν οι ίδιοι οι αστυ­νο­μι­κοί κά­με­ρες, με το να εί­μα­στε σί­γου­ροι ότι έχου­με την ακρι­βή ει­κό­να του τι έχει γίνει σε κάθε πε­ρι­στα­τι­κό.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Έχει ψη­φι­στεί αυτό για τις κά­με­ρες αλλά δεν εφαρ­μό­ζε­ται στις πο­ρεί­ες, γιατί;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης:

Στις πο­ρεί­ες πρέ­πει να σου πω ότι θεωρώ ότι τα πράγ­μα­τα τε­λευ­ταία είναι κα­λύ­τε­ρα εν­δε­χο­μέ­νως από…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Τε­λευ­ταία είναι κα­λύ­τε­ρα;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Σε ένα βαθμό.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Τι λέτε κύριε Πρω­θυ­πουρ­γέ; Εδώ πάλι σπά­ζο­νται στο ξύλο παι­διά.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μισό λεπτό, να ξε­κα­θα­ρί­σου­με δύο πράγ­μα­τα. Είναι άλλο να πα­ρεμ­βαί­νει η Αστυ­νο­μία και να δέρ­νει αδια­κρί­τως και είναι τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κό όταν κά­ποιοι κου­κου­λο­φό­ροι αρ­χί­ζουν και πε­τά­νε μο­λό­τοφ να πα­ρεμ­βαί­νει η Αστυ­νο­μία. Λοι­πόν, το πρώτο είναι απα­ρά­δε­κτο και κα­τα­κρι­τέο, το δεύ­τε­ρο, λυ­πά­μαι που θα στο πω, είναι επι­βε­βλη­μέ­νο.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Επι­βε­βλη­μέ­νο; Συ­γνώ­μη, η Αστυ­νο­μία είναι προ­έ­κτα­ση του κρά­τους, είναι στην εκτε­λε­στι­κή εξου­σία. Και η Αστυ­νο­μία πρέ­πει να βοη­θά­ει τον πο­λί­τη, σωστά;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, δεν μου λες, ο κου­κου­λο­φό­ρος ο οποί­ος πε­τά­ει μία μο­λό­τοφ πώς πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­ζε­ται από το κρά­τος;

Νε­φέ­λη Μεγκ: Θα συλ­λη­φθεί, αλλά γιατί πρέ­πει να τον σπά­σεις στο ξύλο μέχρι να συλ­λη­φθεί; Εγώ αυτό δεν κα­τα­λα­βαί­νω, γιατί όταν γί­νε­ται μία επί­θε­ση η άμυνα νο­μι­κά, η άμυνα στην επί­θε­ση, πρέ­πει να είναι της..

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ανά­λο­γη.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ανά­λο­γη, ακρι­βώς.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Εκεί­νη τη στιγ­μή όμως αυτός ο οποί­ος πε­τά­ει μία μο­λό­τοφ θέτει σε κίν­δυ­νο μία αν­θρώ­πι­νη ζωή. Υπάρ­χει τρό­πος να τον συλ­λά­βεις χωρίς να τον σπά­σεις στο ξύλο. Αλλά δυ­στυ­χώς όταν ασκεί­ται βία από κά­ποιον η απά­ντη­ση μπο­ρεί να πρέ­πει να είναι και η χρήση βίας από πλευ­ράς κρά­τους, το οποίο τε­λι­κά -όπως γνω­ρί­ζεις και από τη νο­μι­κή επι­στή­μη την οποία έχεις σπου­δά­σει- είναι και το μόνο το οποίο νο­μι­μο­ποιεί­ται να μπο­ρεί να την ασκεί με κά­ποιο τρόπο.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Βέ­βαια το κρά­τος ασκεί τη βία, αλλά την ασκεί με ένα τρόπο, επει­δή έχει και το πλε­ο­νέ­κτη­μα η Αστυ­νο­μία να φέρει όπλα, να φέρει πράγ­μα­τα…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μισό λεπτό δεν είναι πλε­ο­νέ­κτη­μα. Είναι το δι­καί­ω­μα το οποίο έχου­με δώσει όλοι μαζί, στα πλαί­σια ενός κοι­νω­νι­κού συμ­βο­λαί­ου, στην Αστυ­νο­μία να είναι επι­φορ­τι­σμέ­νη με την τή­ρη­ση του νόμου και της τάξης. Δεν το κάνει από μόνη της, το κά­νου­με διότι υπάρ­χει ένα κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο το οποίο δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα στη Αστυ­νο­μία να κάνει τη δου­λειά της.

Το πρό­βλη­μά μας είναι όταν η Αστυ­νο­μία χρη­σι­μο­ποιεί υπερ­βο­λι­κή βία και αυτό είναι το φαι­νό­με­νο το οποίο πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­σου­με αυτή τη στιγ­μή. Όντως εί­χα­με τέ­τοια πε­ρι­στα­τι­κά κι εκεί οι Αστυ­νο­μι­κοί που χρη­σι­μο­ποιούν υπερ­βο­λι­κή βία πρέ­πει να λο­γο­δο­τούν και πρέ­πει να τι­μω­ρού­νται. Κι αν πρέ­πει, πρέ­πει να φεύ­γουν και να απο­λύ­ο­νται κιό­λας από την Αστυ­νο­μία.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Έχει απο­λυ­θεί κα­νείς, έχει φύγει κα­νείς; Δη­λα­δή εγώ βλέπω ότι τα πε­ρισ­σό­τε­ρα και από αυτά που δια­βά­ζω, απο­φά­σεις του δι­κα­στη­ρί­ου δι­καιω­μά­των των αν­θρώ­πων ή το πό­ρι­σμα της επι­τρο­πής Αλι­βι­ζά­του, με αυτό τι έγινε; Έγινε για επι­κοι­νω­νια­κούς λό­γους ολό­κλη­ρη επι­τρο­πή Αλι­βι­ζά­του; Γιατί δεν προ­χώ­ρη­σε; Είχε γίνει μια πολύ καλή ενέρ­γεια τότε να γίνει διε­ρεύ­νη­ση των υπο­θέ­σε­ων.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Έχου­με ακόμα να κά­νου­με βή­μα­τα σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση. Δεν είμαι πλή­ρως ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από την πρό­ο­δο την οποία έχου­με κάνει στο να μπο­ρέ­σου­με να εκ­παι­δεύ­σου­με τους αστυ­νο­μι­κούς μας και να έχουν πλήρη, θα έλεγα, συ­νεί­δη­ση των αρ­μο­διο­τή­των τους, του ρόλου τους και των ορίων τους.

Όμως σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν θέλω να αδι­κή­σου­με τη ση­μα­ντι­κή δου­λειά η οποία γί­νε­ται από την Αστυ­νο­μία σε πάρα πολλά επί­πε­δα, εστιά­ζο­ντας μόνο σε κά­ποιες με­μο­νω­μέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις αστυ­νο­μι­κών που δεν κά­νουν καλά τη δου­λειά τους.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δεν φαί­νε­ται να είναι με­μο­νω­μέ­νες.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Γιατί το λες αυτό;

Νε­φέ­λη Μεγκ: Γιατί η ει­κό­να της Αστυ­νο­μί­ας που βγαί­νει προς τα έξω σε κάθε με­γά­λη πο­ρεία, δια­δή­λω­ση…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, ποια είναι αυτή η ει­κό­να; Συ­γνώ­μη, αυτή είναι μία ει­κό­να η οποία κατά κα­νό­να είναι μιας Αστυ­νο­μί­ας η οποία βρί­σκε­ται σε κά­ποιο πλαί­σιο σύ­γκρου­σης, βίας, με κά­ποιους οι οποί­οι κι αυτοί ασκούν βία.

Αυτό πάλι δεν αναι­ρεί το γε­γο­νός ότι υπήρ­ξαν πε­ρι­στα­τι­κά απα­ρά­δε­κτα, όπου πράγ­μα­τι υπήρ­ξε αστυ­νο­μι­κή βία η οποία ήταν τε­λεί­ως υπερ­βο­λι­κή και στην πε­ρί­πτω­ση αυτή οι αστυ­νο­μι­κοί πρέ­πει να τι­μω­ρη­θούν. Αλλά σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν νο­μί­ζω ότι πρέ­πει να φτά­σου­με στο άλλο άκρο, να έχου­με μία Αστυ­νο­μία η οποία να μην μπο­ρεί να πα­ρεμ­βαί­νει όταν πράγ­μα­τι πρέ­πει…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δεν εί­πα­με να φτά­σου­με στο άλλο άκρο. Εσείς είστε ευ­χα­ρι­στη­μέ­νος με την ει­κό­να της Αστυ­νο­μί­ας;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Πι­στεύω ότι μπο­ρού­με να κά­νου­με ακόμα βή­μα­τα προ­ό­δου στο ζή­τη­μα το οποίο ανέ­δει­ξες, από την άλλη μπορώ να σου πω ότι είμαι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από άλλες πτυ­χές της Αστυ­νο­μί­ας. Το γε­γο­νός πα­ρα­δείγ­μα­τος χάρη ότι πια έχου­με γρα­φεία εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας που ασχο­λού­νται με και­νούρ­για αντι­κεί­με­να τα οποία πρέ­πει να απα­σχο­λούν την Ελ­λη­νι­κή Αστυ­νο­μία. Ότι δί­νου­με με­γα­λύ­τε­ρη έμ­φα­ση πια στην εκ­παί­δευ­ση των αστυ­νο­μι­κών σε ζη­τή­μα­τα που έχουν να κά­νουν με τη δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα, πράγ­μα­τα τα οποία εν­δε­χο­μέ­νως στο πα­ρελ­θόν να μην απα­σχο­λού­σαν τόσο πολύ την Ελ­λη­νι­κή Αστυ­νο­μία.

Λέω ότι γί­νο­νται βή­μα­τα, αλλά ει­δι­κά στο ζή­τη­μα αυτό πι­στεύω ότι πρέ­πει να εί­μα­στε πιο τολ­μη­ροί και πιο θαρ­ρα­λέ­οι και όταν κά­ποιοι αστυ­νο­μι­κοί ξε­φεύ­γουν, πράγ­μα­τι να μπο­ρού­με να έχου­με εκεί­νες τις δια­δι­κα­σί­ες που να σι­γου­ρευό­μα­στε ότι οι αστυ­νο­μι­κοί πράγ­μα­τι λο­γο­δο­τούν και αν βρε­θούν ότι είναι ένο­χοι να τι­μω­ρού­νται.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ακούω πολύ «να, να, να». Σε αυτό εγώ εμ­μέ­νω πάρα πολύ, στο ότι γιατί δεν έγινε τόσα χρό­νια; Δη­λα­δή γιατί εσείς λέτε ότι θα γίνει στα επό­με­να χρό­νια;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Εμένα δεν μου αρέ­σει να κάνω αντι­πα­ρα­βο­λή με το πα­ρελ­θόν, αλλά από μία κυ­βέρ­νη­ση δήθεν προ­ο­δευ­τι­κή, την προη­γού­με­νη κυ­βέρ­νη­ση από εμάς…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δεν με εν­δια­φέ­ρει άλλη κυ­βέρ­νη­ση.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι, αλλά εμένα με εν­δια­φέ­ρει να κα­τα­δεί­ξω ότι με­ρι­κές φορές αυτό το οποίο μπο­ρεί να φαί­νε­ται απλό είναι πολύ πιο δύ­σκο­λο να υλο­ποιεί­ται στην πράξη.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Σί­γου­ρα…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Να ρω­τή­σω κάτι; Βλέ­πεις και βλέ­που­με ει­κό­νες από δια­δη­λώ­σεις στο εξω­τε­ρι­κό -στη Γαλ­λία έχου­με πε­ρι­πτώ­σεις και στη Γερ­μα­νία έχου­με πε­ρι­πτώ­σεις και στην Ιτα­λία εί­χα­με πε­ρι­πτώ­σεις- και βλέ­πεις βία από τη μία και βία από την Αστυ­νο­μία, γιατί δε μας κάνει εντύ­πω­ση εκεί; Δη­λα­δή γιατί θε­ω­ρού­με ότι αυτό είναι κάτι το οποίο είναι έξω από το πλαί­σιο του τρό­που με τον οποίο η Αστυ­νο­μία πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­ζει τέ­τοια φαι­νό­με­να;

Νε­φέ­λη Μεγκ: Εμένα μου κάνει εντύ­πω­ση όπου και να τα δω, δη­λα­δή στην Αμε­ρι­κή που σκο­τώ­νουν τους…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Εκεί μι­λά­με για άλλη πε­ρί­πτω­ση.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Εντά­ξει, επει­δή πιά­σα­με τώρα και το εξω­τε­ρι­κό.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, να πω όμως κάτι; Εστιά­ζεις στο συ­γκε­κρι­μέ­νο. Όταν η Αστυ­νο­μία θα έρθει και θα τρέ­ξει και θα πα­ρά­σχει τις υπη­ρε­σί­ες της, θα έρθει και θα εξι­χνιά­σει μία κλοπή, μία διάρ­ρη­ξη, θα πιά­σει κά­ποιον ο οποί­ος δια­κι­νεί ναρ­κω­τι­κά, θα κάνει το απλό, να βοη­θή­σει ένα τυφλό να πε­ρά­σει το δρόμο. Όλα αυτά δεν τα βλέ­που­με ποτέ, έτσι δεν είναι;

Νε­φέ­λη Μεγκ: Μα τώρα εστιά­ζου­με στα προ­βλή­μα­τα.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αυτό που θέλω να το­νί­σω είναι αυτό το οποίο βλέ­πεις εσύ και ανα­δει­κνύ­εις -καλά κά­νεις και το ανα­δει­κνύ­εις γιατί είναι κάτι το οποίο μας ενο­χλεί και σί­γου­ρα πρέ­πει να διορ­θω­θεί γιατί εδώ εί­μα­στε για να διορ­θώ­σου­με τα κακώς κεί­με­να- αυτή δεν είναι όλη η ει­κό­να της Αστυ­νο­μί­ας. Και οι αστυ­νο­μι­κοί τε­λι­κά τι είναι; Δεν είναι…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Η προ­έ­κτα­σή σας είναι η Αστυ­νο­μία.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι, η Αστυ­νο­μία είναι η προ­έ­κτα­σή σου.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Η δική μου; Της εκτε­λε­στι­κής εξου­σί­ας είναι προ­έ­κτα­ση.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι, είναι η προ­έ­κτα­ση όλης της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας. Πόσων χρο­νών είσαι;

Νε­φέ­λη Μεγκ: Εγώ είμαι 25.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ωραία, 25, ξέ­ρεις πόσα παι­διά, αστυ­νο­μι­κοί, υπάρ­χουν που είναι 25 χρο­νών, που είναι τα παι­διά της δι­πλα­νής πόρ­τας; Τι είναι αυτοί; Δεν είναι νέοι άν­θρω­ποι σαν κι εσένα; Άρα η Αστυ­νο­μία δεν είναι κάτι δια­φο­ρε­τι­κό από την κοι­νω­νία, δεν είναι κάτι δια­φο­ρε­τι­κό, δεν είναι ένα πράγ­μα το οποίο δεν προ­έρ­χε­ται από την ίδια την κοι­νω­νία.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Καλά, ναι, δεν τους φέ­ρα­με και από τον Άρη.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Γιατί τους αντι­με­τω­πί­ζου­με πάντα με τέ­τοιο σκε­πτι­κι­σμό και με τέ­τοια επι­φυ­λα­κτι­κό­τη­τα;

Νε­φέ­λη Μεγκ: Αυτή είναι μια άλλη φι­λο­σο­φι­κή συ­ζή­τη­ση και θα μας βγά­λει από εκεί που ήθελα να πάω, αλλά εσείς θε­ω­ρεί­τε τον εαυτό σας με­ταρ­ρυθ­μι­στή;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Βε­βαί­ως.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ωραία, θυ­μά­στε τι έκανε ο Ελευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος το 1911, στην πρώτη του ομι­λία στο Σύ­νταγ­μα; Που ζη­τού­σε ο λαός, συ­ντα­κτι­κή έλεγε ο λαός…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Συ­ντα­κτι­κή έλεγε ο λαός, ναι.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Και έλεγε: είπα, διπλή ανα­θε­ω­ρη­τι­κή. Έτσι αν δεν μπει κά­ποιος, συ­νή­θως ο αρ­χη­γός, να πάρει μια από­φα­ση, δεν είναι με­ταρ­ρυθ­μι­στής.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Εγώ λοι­πόν αυτό το οποίο μπορώ να σου πω, και θα στο επα­να­λά­βω, είναι ότι τα φαι­νό­με­να υπερ­βο­λι­κής χρή­σης βίας από την Αστυ­νο­μία δεν μπο­ρούν και δεν πρέ­πει να γί­νο­νται ανε­κτά. Εάν δεν έχου­με κάνει καλά τη δου­λειά μας για να τα εξι­χνιά­σου­με να ανα­γνω­ρί­ζω το με­ρί­διο της ευ­θύ­νης που μας ανα­λο­γεί σε αυτό και να κοι­τά­ξου­με να βελ­τιω­θού­με.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Λοι­πόν θα μείνω λίγο στην Αστυ­νο­μία, στα πα­νε­πι­στή­μια, που είναι πολύ ση­μα­ντι­κό. Έχει πε­ρά­σει ένας νόμος για την πα­νε­πι­στη­μια­κή αστυ­νο­μία. Δεν μπορώ να κα­τα­λά­βω, εφό­σον υπο­τί­θε­ται ότι είστε και μια κυ­βέρ­νη­ση managers, με management, εν­νο­ώ­ντας ότι θέ­λε­τε λίγο να φέ­ρε­τε το ιδιω­τι­κό μο­ντέ­λο στο δη­μό­σιο κομ­μά­τι, πώς προ­χω­ρή­σα­τε σε αυτό το βήμα χωρίς να με­τρή­σε­τε το πρό­βλη­μα στην κοι­νω­νία, να με­τρή­σε­τε τα πε­ρι­στα­τι­κά.

Η μόνη με­λέ­τη που υπάρ­χει κα­τα­γρα­φής πε­ρι­στα­τι­κών στα πα­νε­πι­στή­μια είναι από το ΠΑΜΑΚ στην πε­ρί­ο­δο 2011-2017. Πώς γί­νε­ται να προ­χω­ρά­τε σε ένα τέ­τοιο μέτρο χωρίς να με­τρά­τε το πρό­βλη­μα;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Άρα εσύ θε­ω­ρείς ότι δεν υπήρ­χε πρό­βλη­μα τάξης στα πα­νε­πι­στή­μια;

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δεν είναι τι θεωρώ εγώ, είναι το πώς θα πε­ρά­σε­τε στην κοι­νω­νία και τι κα­μπά­νια ή τι εκ­στρα­τεία θα κά­νε­τε για να πεί­σε­τε…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μισό λεπτό, να δούμε κατ’ αρχάς ποιο είναι το πρό­βλη­μα το οποίο κα­λού­μα­στε να αντι­με­τω­πί­σου­με.

Σε μία σειρά πα­νε­πι­στή­μια, όχι σε όλα, πίσω από το πα­νε­πι­στη­μια­κό άσυλο κρύ­βο­νταν κα­κο­ποιά στοι­χεία τα οποία συχνά δεν είχαν τί­πο­τα να κά­νουν με το πα­νε­πι­στή­μιο, τα οποία ου­σια­στι­κά κα­τα­λάμ­βα­ναν χώ­ρους εντός του πα­νε­πι­στη­μί­ου και ασκού­σαν βία εις βάρος φοι­τη­τών, κα­θη­γη­τών και άλλων.

Είναι μια κα­τά­στα­ση αυτή η οποία μπο­ρεί να είναι απο­δε­κτή σε ένα δη­μό­σιο πα­νε­πι­στή­μιο; Η απά­ντη­ση είναι όχι. Αν λοι­πόν αυτή η κα­τά­στα­ση δεν είναι απο­δε­κτή πρέ­πει να δούμε πώς θα την διορ­θώ­σου­με.

Η πα­νε­πι­στη­μια­κή αστυ­νο­μία έτσι όπως δρο­μο­λο­γή­θη­κε ήταν ου­σια­στι­κά μία ήπια μορφή πα­ρέμ­βα­σης εντός του πα­νε­πι­στη­μί­ου, έτσι ώστε να πε­ριο­ρί­σου­με, στο μέτρο του εφι­κτού, τέ­τοια φαι­νό­με­να. Προ­φα­νώς δεν είναι το μόνο ερ­γα­λείο το οποίο έχου­με στη διά­θε­σή μας και χρειά­ζε­ται και η συ­νερ­γα­σία των πα­νε­πι­στη­μί­ων για να μπο­ρέ­σου­με να εκ­πο­νή­σου­με ένα σχέ­διο που τα πα­νε­πι­στή­μιά μας θα είναι πραγ­μα­τι­κά ασφα­λή.

Γιατί κι εσύ αν σπου­δά­ζεις -και έχεις σπου­δά­σει σε ελ­λη­νι­κό πα­νε­πι­στή­μιο- το τε­λευ­ταίο το οποίο θέ­λεις είναι να μπαί­νεις στο πα­νε­πι­στή­μιό σου και να βρί­σκε­σαι αντι­μέ­τω­πη με φαι­νό­με­να βίας που δεν έχουν σε τί­πο­τα να κά­νουν με την ελευ­θε­ρία της έκ­φρα­σης και με την ακα­δη­μαϊ­κή σου ζωή εντός του πα­νε­πι­στη­μί­ου.

Αυτό το πρό­βλη­μα πή­γα­με να αντι­με­τω­πί­σου­με. Η πα­ρέμ­βα­σή μας θεωρώ ότι ήταν εξαι­ρε­τι­κά ήπια ως προς τον τρόπο με τον οποί­ον στή­θη­κε αυτό το σώμα. Και πι­στεύω ότι συ­νο­λι­κά στο ζή­τη­μα αυτό έχου­με κάνει κά­ποια βή­μα­τα προ­ό­δου, κατ’ αρχάς κα­το­χυ­ρώ­νο­ντας την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα: ότι δεν γί­νε­ται να έχου­με μέσα στα πα­νε­πι­στή­μια κα­τα­λή­ψεις και στοι­χεία τα οποία δεν έχουν τί­πο­τα να κά­νουν με τη δου­λειά των πα­νε­πι­στη­μί­ων.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Εγώ άλλο ρώ­τη­σα βέ­βαια, εγώ σας ρώ­τη­σα γιατί δεν έγινε κά­ποια κα­τα­γρα­φή πε­ρι­στα­τι­κών πριν προ­βεί­τε… Δη­λα­δή να κά­νε­τε μια έρευ­να.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Πλήρη κα­τα­γρα­φή όλων των πε­ρι­στα­τι­κών και όλων των κα­τα­λή­ψε­ων που υπήρ­χαν εντός των ελ­λη­νι­κών πα­νε­πι­στη­μί­ων, σε δια­βε­βαιώ­νω ότι την είχα στη διά­θε­σή μου από την πρώτη στιγ­μή.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Εγώ δεν μιλάω για τις κα­τα­λή­ψεις, εγώ μιλάω για την πα­νε­πι­στη­μια­κή αστυ­νο­μία συ­γκε­κρι­μέ­να. Είναι ένα μέτρο, πα­ρα­δείγ­μα­τος χάρη, εφό­σον υπάρ­χουν αυτά τα πε­ρι­στα­τι­κά -κι εγώ είμαι που έχω βιώ­σει κιό­λας, δεν θα τα ξε­χά­σω, τα έχω πει κιό­λας πολ­λές φορές- απλά π.χ. θα μπο­ρού­σε να γίνει ένα panic button.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, να σου δώσω ένα πα­ρά­δειγ­μα λοι­πόν. Το ανέ­φε­ρες, είσαι στην πα­νε­πι­στη­μιού­πο­λη του Ζω­γρά­φου, γιατί πι­στεύω ότι ου­σια­στι­κά η πα­νε­πι­στη­μια­κή αστυ­νο­μία έτσι μπο­ρεί συ­μπλη­ρω­μα­τι­κά να λει­τουρ­γή­σει. Λοι­πόν είσαι στην πα­νε­πι­στη­μιού­πο­λη του Ζω­γρά­φου, ας πούμε είναι 9 το βράδυ, θες να βγεις από τη βι­βλιο­θή­κη και να πας σπίτι σου και πρέ­πει να περ­πα­τή­σεις μέσα από ένα σκο­τει­νό campus.

Δεν θα αι­σθα­νό­σουν πιο άνετα εάν είχες τη δυ­να­τό­τη­τα να ει­δο­ποι­ή­σεις κά­ποιον και να έρθει κά­ποιος να σε συ­νο­δεύ­σει μέχρι το μέσο μα­ζι­κής με­τα­φο­ράς, μέχρι να βγεις από το πα­νε­πι­στή­μιο; Είναι κακό αυτό, αν θες να έχεις αυτή την επι­λο­γή; Είναι πρό­βλη­μα αυτό για έναν χώρο ο οποί­ος είναι ανοι­χτός, στον οποίο μπο­ρεί να υπάρ­χουν πα­ρα­βα­τι­κά στοι­χεία; Δεν βλέπω κά­ποιο πρό­βλη­μα εκεί ούτε βλέπω να απει­λεί­ται κα­νείς από μία τέ­τοια πα­ρου­σία εντός του πα­νε­πι­στη­μί­ου.

Και σί­γου­ρα η πα­νε­πι­στη­μια­κή αστυ­νο­μία δεν είναι εκεί για να φι­μώ­σει την ελευ­θε­ρία της έκ­φρα­σης. Τα ανά­πο­δα επει­σό­δια εί­χα­με τε­λευ­ταία στο ελ­λη­νι­κό πα­νε­πι­στή­μιο. Είχες μια κα­θη­γή­τρια η οποία προ­πη­λα­κί­στη­κε επει­δή εξέ­φρα­σε τη γνώμη της από κά­ποιες ομά­δες φοι­τη­τών, οι οποί­ες θε­ω­ρούν ότι έχουν το αλά­θη­το και μπο­ρούν να επι­βάλ­λουν τη δική τους άποψη δια της βίας ή δια των φωνών. Ούτε αυτό είναι απο­δε­κτό. Σε έναν χώρο ελεύ­θε­ρης έκ­φρα­σης, όλοι πρέ­πει να μπο­ρούν να εκ­φρά­ζο­νται και να ακού­γο­νται όλες οι από­ψεις.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ωραία, για να πεί­σε­τε αυ­τούς τους αν­θρώ­πους ότι υπάρ­χει πρό­βλη­μα στα πα­νε­πι­στή­μια πι­στεύ­ε­τε ότι είναι πιο -πώς να το πω- απο­τε­λε­σμα­τι­κό να «φυ­τεύ­ε­τε» ένα σώμα το οποίο δεν το δέ­χο­νται παρά να κά­νε­τε μία κα­μπά­νια, μία εκ­στρα­τεία ενη­μέ­ρω­σης, ευαι­σθη­το­ποί­η­σης, ότι «ξέ­ρε­τε παι­διά υπάρ­χει πρό­βλη­μα να ενη­με­ρώ­σου­με την κοι­νω­νία»;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μα πι­στεύω ότι κά­νου­με και τα δύο.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ποια κα­μπά­νια ενη­μέ­ρω­σης έγινε;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μα συ­γνώ­μη, δεν γνω­ρί­ζα­με τα προ­βλή­μα­τα τα οποία υπάρ­χουν σε μια σειρά από πα­νε­πι­στή­μια; Όχι σε όλα.

Δεν εί­χα­με αρ­κε­τά πε­ρι­στα­τι­κά όπου ανα­γκά­στη­κε να μπει η Αστυ­νο­μία μέσα στα πα­νε­πι­στή­μια; Γιατί θέλω να θυ­μί­σω ότι αυτή τη στιγ­μή η Αστυ­νο­μία -όχι η πα­νε­πι­στη­μια­κή αστυ­νο­μία, η Αστυ­νο­μία- μπο­ρεί να μπει στο πα­νε­πι­στή­μιο εφό­σον κλη­θεί κι εφό­σον εντο­πί­σει συ­μπε­ρι­φο­ρές οι οποί­ες είναι προ­δή­λως πα­ρά­νο­μες.

Δεν εί­χα­με αρ­κε­τά τέ­τοια πε­ρι­στα­τι­κά για να πει­στού­με ότι έχου­με ένα πρό­βλη­μα το οποίο πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­σου­με; Και, στο κάτω-κάτω, γιατί να ξε­ση­κώ­σει τόσο πολλή συ­ζή­τη­ση και τόσο πολλή σκόνη μία προ­σπά­θεια να επα­να­φέ­ρου­με το πα­νε­πι­στή­μιο στον πραγ­μα­τι­κό του ρόλο; Δη­λα­δή ποιοι βρί­σκο­νται απέ­να­ντι τε­λι­κά σε αυτή την προ­σπά­θεια;

Ένας φοι­τη­τής ο οποί­ος δεν εντάσ­σε­ται σε καμία φοι­τη­τι­κή πα­ρά­τα­ξη, και θεωρώ ότι η με­γά­λη πλειο­ψη­φία των φοι­τη­τών θα έλεγα δε φέ­ρουν κομ­μα­τι­κό φοι­τη­τι­κό «κα­πέ­λο»…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ναι, δεν λέω αυτό.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μισό λεπτό, θέ­λεις να είσαι στο πα­νε­πι­στή­μιο, να σπου­δά­ζεις, να έχεις καλής ποιό­τη­τας κα­θη­γη­τές, να μπο­ρείς να πη­γαί­νεις στα μα­θή­μα­τά σου και μία καλή φοι­τη­τι­κή ζωή. Σε αυτό δεν βλέπω να υπάρ­χει κά­ποιος… Μπο­ρεί να θέ­λεις να δρα­στη­ριο­ποιεί­σαι πο­λι­τι­κά, να δρα­στη­ριο­ποιεί­σαι κοι­νω­νι­κά, να κά­νεις, θα έλεγα, μέχρι και έναν καλώς εν­νο­ού­με­νο ακτι­βι­σμό.

Όλα αυτά είναι απο­λύ­τως θε­μι­τά μέσα στο χώρο του πα­νε­πι­στή­μιου. Πού χω­ρά­ει σε αυτό η βία; Οι βα­ριο­πού­λες, ο τσα­μπου­κάς, οι χώροι οι οποί­οι έκλει­ναν με το ζόρι. Δη­μό­σιοι χώροι είναι αυτοί. Οι κα­τα­στρο­φές τις οποί­ες εσύ θα πλη­ρώ­σεις μετά ως φο­ρο­λο­γού­με­νος.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Εγώ το ξέρω πάρα πολύ καλά, εγώ σας ρωτάω γιατί δεν θε­ω­ρεί­τε πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κό να ενη­με­ρώ­σε­τε και να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σε­τε και αυ­τούς τους αν­θρώ­πους που δεν κα­τα­λα­βαί­νουν αν υπάρ­χει πρό­βλη­μα ή όχι.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αυτό προ­σπα­θώ να κάνω μέσα από την ωραία συ­ζή­τη­ση την οποία κά­νου­με.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δη­λα­δή μετά από τέσ­σε­ρα χρό­νια από αυτή τη συ­ζή­τη­ση θα ευαι­σθη­το­ποι­η­θεί ο κό­σμος;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι μετά από τέσ­σε­ρα χρό­νια.  Έχω μι­λή­σει πολ­λές φορές για αυτό το θέμα.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Η μόνη εκ­στρα­τεία, συγ­γνώ­μη που σας δια­κό­πτω, αλλά η μόνη εκ­στρα­τεία που έγινε για τα πα­νε­πι­στή­μια ήταν στο Μέ­γα­ρο Μου­σι­κής με την κα. Κε­ρα­μέ­ως, τη ΔΑΠ και κάτι αν­θρώ­πους με­γά­λης ηλι­κί­ας που δεν είχαν θέση πλέον στο πα­νε­πι­στή­μιο. Δη­λα­δή άν­θρω­ποι που δεν κα­τα­λα­βαί­νουν. Αν αυτοί οι άν­θρω­ποι πή­γαι­ναν σε ένα πα­νε­πι­στή­μιο και έκα­ναν αυτή την ομι­λία θα τους είχαν σκο­τώ­σει, θα τους είχαν σπά­σει στο ξύλο. Εγώ σας το λέω γιατί θέλω να κα­τα­λά­βω…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αυτό που λες από μόνο του δεν είναι εν­δια­φέ­ρον;  Δεν δεί­χνει το πρό­βλη­μα;

Νε­φέ­λη Μεγκ: Μα εγώ δεν λέω ότι δεν υπάρ­χει κά­ποιο πρό­βλη­μα, το θέμα είναι όμως πώς πεί­θε­τε εσείς.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μα τι να πείσω; Συγ­γνώ­μη, καλή η πειθώ λοι­πόν αλλά δεν νο­μί­ζω ότι υπάρ­χουν πολλά πεδία συ­νεν­νό­η­σης με κά­ποιους αν­θρώ­πους οι οποί­οι έχουν επι­λέ­ξει ότι ο μόνος τρό­πος για να επι­βά­λουν τις από­ψεις τους είναι η βία.

Καλή η συ­ζή­τη­ση, εντά­ξει. Ένα πράγ­μα το οποίο με προ­βλη­μά­τι­ζε πάντα με το ελ­λη­νι­κό πα­νε­πι­στή­μιο είναι γιατί δεν υπήρ­ξε με­γα­λύ­τε­ρη αντί­δρα­ση από τους ίδιους τους φοι­τη­τές, όχι τους κομ­μα­τι­κο­ποι­η­μέ­νους φοι­τη­τές, απέ­να­ντι σε αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Γιατί την ανε­χό­μα­σταν; Γιατί την ανέ­χο­νται οι φοι­τη­τές ως κάτι το οποίο πε­ρί­που είναι γρα­φι­κό αλλά «δεν βα­ριέ­σαι, έτσι είναι, δεν αλ­λά­ζει αυτό».

Με ρώ­τη­σες πριν αν είμαι πραγ­μα­τι­κός με­ταρ­ρυθ­μι­στής. Θα μπο­ρού­σα και εγώ να συμ­βι­βα­στώ εύ­κο­λα με αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα: «ε, έτσι είναι το ελ­λη­νι­κό πα­νε­πι­στή­μιο, δεν βα­ριέ­σαι, πρέ­πει πάντα να είναι βρώ­μι­κο, πρέ­πει να έχει κα­τα­λή­ψεις, πρέ­πει να έχει τρα­πε­ζά­κια, πρέ­πει να έχει αφί­σες, αφού έτσι ήταν πάντα».

Μα όχι, δεν πρέ­πει να είναι έτσι.  Αν πας σε οποιο­δή­πο­τε σο­βα­ρό πα­νε­πι­στή­μιο του εξω­τε­ρι­κού δεν θα δεις αυτή την ει­κό­να. Αυτή είναι η  αλή­θεια. Όπως δεν θα τη δεις και σε πολλά ελ­λη­νι­κά πα­νε­πι­στή­μια, ει­δι­κά της πε­ρι­φέ­ρειας, όπου νο­μί­ζω ότι γί­νε­ται μια πάρα πολύ ου­σια­στι­κή δου­λειά και το πα­νε­πι­στή­μιο προ­σο­μοιά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο με ένα χώρο δη­μιουρ­γι­κής γνώ­σης και ποιο­τι­κής και ωραί­ας φοι­τη­τι­κής ζωής και όχι με έναν χώρο, θα έλεγα ακτι­βι­σμού, και μιας δρά­σης η οποί­ας συχνά ξε­φεύ­γει από τα πλαί­σια του νόμου.

Άρα το ερώ­τη­μα είναι γιατί ανε­χό­μα­σταν αυτή την κα­τά­στα­ση τόσο καιρό, όχι γιατί κά­νου­με κάτι για αυτό. Μπο­ρείς να με «κα­τη­γο­ρή­σεις» ή να μου ασκή­σεις κρι­τι­κή ότι αυτό το οποίο κά­να­με δεν ήταν απο­τε­λε­σμα­τι­κό. Αλλά δεν μπο­ρείς να μου ζητάς γιατί βλέπω το πρό­βλη­μα και δεν το αντι­με­τω­πί­ζω. Γιατί πίσω από το πα­νε­πι­στη­μια­κό άσυλο, δε­κα­ε­τί­ες τώρα, κα­λύ­φθη­καν συ­μπε­ρι­φο­ρές οι οποί­ες δεν είχαν σε τί­πο­τα να κά­νουν με την ακα­δη­μαϊ­κή ζωή και τον τρόπο λει­τουρ­γί­ας του πα­νε­πι­στη­μί­ου.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Αν δεν είναι απο­τε­λε­σμα­τι­κό αυτό το μέτρο γιατί συ­νε­χί­ζει να υπάρ­χει;  Που δεν συ­νε­χί­ζει να υπάρ­χει, δη­λα­δή δεν εφαρ­μό­ζε­ται η πα­νε­πι­στη­μια­κή αστυ­νο­μία.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ας το κρί­νου­με στην πο­ρεία λοι­πόν. Και εμείς αυτή τη στιγ­μή επι­λέ­ξα­με έναν ήπιο τρόπο για να μπο­ρέ­σουν τα στε­λέ­χη της πα­νε­πι­στη­μια­κής αστυ­νο­μί­ας να κά­νουν την πα­ρου­σία τους αι­σθη­τή, ακρι­βώς για να μην προ­κα­λέ­σου­με πε­ρισ­σό­τε­ρες αντι­δρά­σεις.

Και νο­μί­ζω ότι ο τρό­πος για να μπο­ρέ­σου­με να κερ­δί­σου­με τε­λι­κά την εμπι­στο­σύ­νη των ίδιων των φοι­τη­τών είναι να αντι­λαμ­βά­νο­νται οι ίδιοι ότι αυτό είναι κάτι το οποίο είναι χρή­σι­μο και καλό για την πα­νε­πι­στη­μια­κή ζωή. Αλ­λιώς το μέτρο δεν θα έχει επι­τυ­χία.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Πά­ντως μέχρι στιγ­μής έχου­με με­τρή­σει σε αυτή συ­ζή­τη­ση τρεις νό­μους που δεν έχουν εφαρ­μο­στεί.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, μπορώ να σου πω και άλ­λους 300 που έχουν εφαρ­μο­στεί.

Να σου δώσω ένα άλλο πα­ρά­δειγ­μα: Ντα­ντά­δες της Γει­το­νιάς ή Προ­σω­πι­κός Βοη­θός. Εί­χα­με μι­λή­σει για το ζή­τη­μα αυτό εδώ και χρό­νια.

Από τη στιγ­μή που ψη­φί­ζεις μια τέ­τοια διά­τα­ξη και λες ότι ένα άτομο με ανα­πη­ρία πρέ­πει να έχει δίπλα του έναν άν­θρω­πο που να τον βοη­θά­ει συ­νέ­χεια, έτσι ώστε να μπο­ρεί να έχει αυ­το­νο­μία και να απαλ­λά­ξου­με την οι­κο­γέ­νεια από αυτό το βάρος, πρέ­πει να φρο­ντί­σεις να βά­λεις τις σχε­τι­κές προ­δια­γρα­φές, να βρεις αυ­τούς τους αν­θρώ­πους, να τους προ­σλά­βεις, να εξα­σφα­λί­σεις χρη­μα­το­δό­τη­ση.

Άρα η ψή­φι­ση του νόμου είναι η αφε­τη­ρία. Η κα­τά­λη­ξη θα είναι όταν ο προ­σω­πι­κός βοη­θός θα πάει και θα βοη­θή­σει πραγ­μα­τι­κά το άτομο με ανα­πη­ρία το οποίο έχει ανά­γκη από υπο­στή­ρι­ξη. Άρα, δεν έχουν όλοι οι νόμοι την ίδια δυ­σκο­λία εφαρ­μο­γής.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Θα μπο­ρού­σα να μιλάω καιρό για αυτό αλλά πρέ­πει να προ­χω­ρή­σω.  Εί­πα­τε φο­ρο­λο­γία. Και ενώ ήθελα να πάω κάπου αλλού θα πάω στο ζή­τη­μα της φο­ρο­λο­γί­ας που είναι αυτό που με πο­νά­ει πάρα πολύ. Θε­ω­ρεί­τε ότι είναι δί­καιη η φο­ρο­λο­γία στην Ελ­λά­δα;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Θεωρώ ότι κα­ταρ­χάς είναι χα­μη­λό­τε­ρη από ό,τι ήταν πριν από τέσ­σε­ρα χρό­νια.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δεν μου φτά­νει. Δεν μου κάνει.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μισό λεπτό, δεν σου κάνει αλλά θα σου πω και εγώ τη δική μου άποψη. Θα έρθω στο τι είναι δί­καιο, θα το δούμε αυτό στη συ­νέ­χεια.

Θα επα­νέλ­θω γιατί το ερώ­τη­μά σου είναι εύ­λο­γο. Κα­ταρ­χάς η φο­ρο­λο­γία είναι χα­μη­λό­τε­ρη από αυτό που ήταν πριν από τέσ­σε­ρα χρό­νια, για όλους. Και αυτό ήταν μια προ­ε­κλο­γι­κή μας δέ­σμευ­ση την οποία έχου­με υλο­ποι­ή­σει. Και αυτό είναι σί­γου­ρα κάτι το οποίο δεν αμ­φι­σβη­τεί­ται, διότι πι­στο­ποιεί­ται με στοι­χεία

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ναι, βέ­βαια.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Άρα η φο­ρο­λο­γία μειώ­θη­κε για όλους. Γιατί επι­μεί­να­με τόσο στη μεί­ω­ση της φο­ρο­λο­γί­ας; Γιατί θε­ω­ρού­σα­με ότι η προη­γού­με­νη κυ­βέρ­νη­ση είχε υπερ­φο­ρο­λο­γή­σει, κυ­ρί­ως τη με­σαία τάξη, με απο­τέ­λε­σμα οι πο­λί­τες να κα­τα­βά­λουν με­γα­λύ­τε­ρο κομ­μά­τι του δια­θέ­σι­μου ει­σο­δή­μα­τός τους, από αυτό το οποίο απαι­τεί­το, στα κρα­τι­κά τα­μεία και να κρα­τιέ­ται πίσω, συ­νο­λι­κά, η ανά­πτυ­ξη της χώρας.

Θε­ω­ρού­με λοι­πόν ότι έχου­με αυτή τη στιγ­μή ένα ύψος φο­ρο­λο­γί­ας το οποίο είναι  πολύ πιο απο­δε­κτό από αυτό το οποίο βρή­κα­με όταν ήρ­θα­με στα πράγ­μα­τα, πριν από τέσ­σε­ρα χρό­νια.

Πάμε τώρα να δούμε τι ση­μαί­νει δί­καιη φο­ρο­λό­γη­ση. Στην Ελ­λά­δα εάν κερ­δί­ζεις πε­ρισ­σό­τε­ρα χρή­μα­τα πλη­ρώ­νεις πε­ρισ­σό­τε­ρο φόρο.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ναι.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μισό λεπτό. Άρα έχου­με αυτό το οποίο λέμε προ­ο­δευ­τι­κή φο­ρο­λό­γη­ση. Άλλη φο­ρο­λο­γία πλη­ρώ­νει αυτός ο οποί­ος βγά­ζει 10.000 ευρώ, άλλη φο­ρο­λο­γία πλη­ρώ­νει αυτός ο οποί­ος βγά­ζει 100.000 ευρώ.  Έχου­με μια προ­ο­δευ­τι­κή κλί­μα­κα φο­ρο­λό­γη­σης.

Εγώ θεωρώ ότι αυτό είναι δί­καιο. Εσύ μπο­ρεί να θε­ω­ρείς ότι αυτό δεν είναι δί­καιο και να πρέ­πει να φο­ρο­λο­γού­νται όλοι με τον ίδιο φο­ρο­λο­γι­κό συ­ντε­λε­στή. Είναι μια άποψη την οποία ακούω με την οποία προ­σω­πι­κά δεν συμ­φω­νώ.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δεν συμ­φω­νεί­τε με το flat tax.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Δεν συμ­φω­νώ με το flat tax, όχι. Και νο­μί­ζω ότι είναι και μια έν­νοια που και στην οι­κο­νο­μι­κή  θε­ω­ρία είναι σχε­τι­κά ξε­πε­ρα­σμέ­νη.

Μπο­ρού­με να μι­λά­με πολ­λές ώρες για τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα και τα μειο­νε­κτή­μα­τα της στα­θε­ρής φο­ρο­λο­γί­ας. Όμως πού έγκει­ται η με­γά­λη αδι­κία στη φο­ρο­λο­γία; Η με­γά­λη αδι­κία στη φο­ρο­λο­γία δεν έγκει­ται, κατά την άποψή μου, στην προ­ο­δευ­τι­κό­τη­τα του φο­ρο­λο­γι­κού συ­ντε­λε­στή, έγκει­ται στη φο­ρο­δια­φυ­γή. Αυτός ο οποί­ος δεν πλη­ρώ­νει φόρο ου­σια­στι­κά ζη­μιώ­νει όλο το κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο προς όφε­λός του.

Άρα, η με­γα­λύ­τε­ρη αδι­κία σή­με­ρα στη φο­ρο­λο­γία είναι η φο­ρο­δια­φυ­γή και η με­γα­λύ­τε­ρη υπο­χρέ­ω­ση του κρά­τους για να έχει μια δί­καιη φο­ρο­λό­γη­ση είναι να πε­ριο­ρί­σει τη φο­ρο­δια­φυ­γή.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Μα ο συ­ντε­λε­στής 44% είναι πάρα πολύ ψηλός. Έρ­χο­μαι εγώ, εγώ είμαι φι­λό­δο­ξη, κ. Πρω­θυ­πουρ­γέ, θέλω να βγάλω 50.000, 100.000 το χρόνο. Θέλω να βγάζω τόσο. Και έρ­χε­ται το κρά­τος και μου λέει από τα 40.000 και πάνω εγώ θα σου πάρω το 44%. Δεν είναι άδικο αυτό το πράγ­μα; Και όχι μόνο αυτό, μου λέει κιό­λας για τον επό­με­νο χρόνο, χωρίς να ξέ­ρεις τι θα βγά­λεις…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, να πλη­ρώ­σεις και προ­κα­τα­βο­λή.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δεν είναι άδικη η προ­κα­τα­βο­λή του φόρου; Γιατί να πλη­ρώ­σω ενώ δεν ξέρω πώς θα τα πάω;  Έξαλ­λη έγινα.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Σε βλέπω. Κα­ταρ­χάς να ξέ­ρεις ότι οι πιο πολ­λές χώρες έχουν προ­ο­δευ­τι­κή φο­ρο­λό­γη­ση, ακρι­βώς διότι θε­ω­ρούν ότι αν βγά­ζεις πε­ρισ­σό­τε­ρα χρή­μα­τα πρέ­πει να ει­σφέ­ρεις πε­ρισ­σό­τε­ρο στο κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο. Αυτή είναι η λο­γι­κή της προ­ο­δευ­τι­κής φο­ρο­λό­γη­σης.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Η προ­κα­τα­βο­λή γιατί;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Λοι­πόν, η προ­κα­τα­βο­λή είναι ένα τα­μεια­κό μέτρο το οποίο αυτή τη στιγ­μή ου­σια­στι­κά διευ­κο­λύ­νει και τον ίδιο τον προ­γραμ­μα­τι­σμό του κρά­τους. Έχει μειω­θεί σε σχέση με την ακραία προ­κα­τα­βο­λή, το 100%. Και σί­γου­ρα ενέ­χει ένα στοι­χείο αδι­κί­ας, διότι ου­σια­στι­κά προ­βλέ­πεις τι θα πλη­ρώ­σει ο άλλος τον επό­με­νο χρόνο.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Μα εγώ δεν ξέρω αν θα τα πάω καλά. Γιατί κρα­τιό­μα­στε σε αυτό το μέτρο;  Μας τσα­κί­ζει. Δεν ξέρω αν εγώ θα δου­λέ­ψω καλά τον επό­με­νο χρόνο. Εσείς δεν έχετε να πείτε κάτι ότι  θα μειώ­σε­τε και άλλο τους συ­ντε­λε­στές; Θε­ω­ρεί­τε ότι είναι καλά εδώ που είναι;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Να αφή­σου­με και τί­πο­τα για την προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο αυτή κα­θαυ­τή. Ακόμα δεν έχει ξε­κι­νή­σει.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Εμένα δεν μου…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Να ανα­γνω­ρί­σεις, όμως, ότι σε σχέση με το πού βρι­σκό­μα­σταν πριν από τέσ­σε­ρα χρό­νια έχου­με ήδη κάνει μια ση­μα­ντι­κή μεί­ω­ση των φο­ρο­λο­γι­κών συ­ντε­λε­στών.

Η φο­ρο­λο­γία είναι αυτή η οποία φέρ­νει χρή­μα­τα στα κρα­τι­κά τα­μεία για να μπο­ρέ­σου­με να υλο­ποιού­με όλες τις πο­λι­τι­κές μας. Η φο­ρο­λο­γία, επί­σης, είναι αυτή η οποία κρατά τη χώρα σε μια τρο­χιά δη­μο­σιο­νο­μι­κής στα­θε­ρό­τη­τας, ώστε να μην ξο­δεύ­ου­με πε­ρισ­σό­τε­ρα από αυτά τα οποία μπο­ρού­με να ει­σπράτ­του­με ως κρά­τος.

Άρα, προ­φα­νώς και χρεια­ζό­μα­στε φό­ρους. Το ερώ­τη­μα είναι: πιά­νουν τόπο οι φόροι των πο­λι­τών; Πώς τους αξιο­ποιού­με; Πώς αξιο­λο­γού­με τις κρα­τι­κές δα­πά­νες που κά­νου­με με αυ­τούς τους φό­ρους; Και είναι συ­νο­λι­κά η φο­ρο­λο­γία μας, το ύψος των φόρων που πλη­ρώ­νουν οι πο­λί­τες, συμ­βα­τό και λο­γι­κό σε σχέση με την οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα της χώρας;

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ναι προ­φα­νώς. Απλά το θέμα μου είναι ότι εγώ να πλη­ρώ­σω πολύ, να πλη­ρώ­σω και την προ­κα­τα­βο­λή, να την πλη­ρώ­σω, να τα πλη­ρώ­σω όλα.  Το θέμα είναι ότι η πα­ρο­χή που θα πάρω πίσω δεν με κα­λύ­πτει. Εγώ, ας πούμε, έσπα­σα το πόδι μου πέ­ρυ­σι.  Λέω θα κάνω μια ιδιω­τι­κή ασφά­λεια, νο­σο­κο­μεια­κή, γιατί αυτό που έβλε­πα στα δη­μό­σια νο­σο­κο­μεία δεν μου αρ­κού­σε. Το θέμα μου εμένα είναι η ποιό­τη­τα των πα­ρο­χών που δεν μου την εξα­σφα­λί­ζει η φο­ρο­λο­γία. Το είπα και χα­λά­ρω­σα.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Πι­στεύω ότι στη βα­σι­κή σου κρι­τι­κή έχεις δίκιο. Όταν μι­λά­με για το κρά­τος γε­νι­κά και για τις απαι­τή­σεις που έχου­με από το κρά­τος, ανα­φε­ρό­μα­στε ακρι­βώς σε αυτό.

Το κρά­τος, και όλοι μας ου­σια­στι­κά, πρέ­πει να δια­χει­ρί­ζε­ται τους πό­ρους των πο­λι­τών για να πα­ρέ­χει ποιο­τι­κή παι­δεία, ποιο­τι­κή υγεία. Και εκεί είναι που έχου­με ακόμα να κά­νου­με ση­μα­ντι­κά βή­μα­τα προ­ό­δου, ως προς την ποιό­τη­τα των πα­ρο­χών που το κρά­τος πα­ρέ­χει σε αντάλ­λαγ­μα των χρη­μά­των που οι πο­λί­τες ει­σφέ­ρουν μέσω της φο­ρο­λο­γί­ας τους.

Ανα­φέρ­θη­κες στο ζή­τη­μα της υγεί­ας. Θεωρώ ότι η  υγεία είναι ίσως η με­γα­λύ­τε­ρη πρό­κλη­ση που θα κλη­θού­με να αντι­με­τω­πί­σου­με την επό­με­νη μέρα. Και όταν ανα­φέ­ρο­μαι στην υγεία, δεν ανα­φέ­ρο­μαι στην ιδιω­τι­κή υγεία, γιατί δεν έχουν όλοι την δυ­να­τό­τη­τα να κά­νουν ένα ιδιω­τι­κό ασφα­λι­στή­ριο…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Όχι, και εγώ είπα ότι…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ανα­φέ­ρο­μαι στη δη­μό­σια υγεία, διότι πλη­ρώ­νου­με αυτή τη στιγ­μή όλοι για την υγεία, είτε μέσω των ει­σφο­ρών υγεί­ας, είτε μέσω της γε­νι­κής φο­ρο­λο­γί­ας, για να μπο­ρού­με να γνω­ρί­ζου­με ότι αν χρεια­στεί να πάμε σε ένα νο­σο­κο­μείο θα έχου­με μια ποιο­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη.

Δεν εί­μα­στε στο ση­μείο που θέ­λου­με. Και πρέ­πει να εί­μα­στε πολύ ει­λι­κρι­νείς ότι το Εθνι­κό Σύ­στη­μα Υγεί­ας, το οποίο στά­θη­κε όρθιο στην διάρ­κεια της παν­δη­μί­ας, προς τιμήν των για­τρών, των νο­ση­λευ­τών, όλων των ερ­γα­ζό­με­νων οι οποί­οι πραγ­μα­τι­κά κα­τέ­θε­σαν από­θε­μα ψυχής για να μπο­ρέ­σου­με να αντι­με­τω­πί­σου­με αυτή την πρω­το­φα­νή υγειο­νο­μι­κή κρίση, ανέ­δει­ξε όμως ταυ­τό­χρο­να και η παν­δη­μία μια σειρά από χρό­νιες αδυ­να­μί­ες στο Εθνι­κό Σύ­στη­μα Υγεί­ας. Τις οποί­ες έχου­με μια υπο­χρέ­ω­ση να διορ­θώ­σου­με.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Να σας κάνω μια ερώ­τη­ση. Εσείς έχετε ιδιω­τι­κή ασφά­λεια;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, έχω και ιδιω­τι­κή ασφά­λεια αλλά έχω πολ­λές φορές…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Καλά όλοι έχου­με…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι, δεν έχουν όλοι και ιδιω­τι­κή ασφά­λεια.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Οι ασφα­λι­σμέ­νοι. Είστε εσείς με την ποιό­τη­τα των πα­ρο­χών του κρά­τους, ως πο­λί­της, ευ­χα­ρι­στη­μέ­νος;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ξέ­ρεις τι δεν με ικα­νο­ποιεί; Το τυ­χαίο. Θα σου πω τι ση­μαί­νει τυ­χαίο: ότι μπο­ρεί να πας και να έχεις πραγ­μα­τι­κά εξαι­ρε­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη σε ένα δη­μό­σιο νο­σο­κο­μείο και μπο­ρεί να πας και η πε­ρί­θαλ­ψη να μην είναι αυτή η οποία πρέ­πει.

Με ενο­χλεί το γε­γο­νός ότι, ας πούμε, δεν έχουν όλα μας τα νο­σο­κο­μεία πε­ρί­που το ίδιο επί­πε­δο πε­ρί­θαλ­ψης. Με ενο­χλεί το φα­κε­λά­κι. Με ενο­χλεί το γε­γο­νός ότι πολ­λοί ανα­γκά­ζο­νται να πλη­ρώ­σουν για να μπο­ρούν να έχουν τον για­τρό τον οποίο θέ­λουν.

Με ενο­χλεί το γε­γο­νός ότι κά­ποιοι δήθεν μπαί­νουν στα επεί­γο­ντα, χωρίς να είναι πραγ­μα­τι­κά επεί­γον το πε­ρι­στα­τι­κό, μόνο και μόνο για να χει­ρουρ­γη­θούν από τον για­τρό τον οποί­ον θέ­λουν και να πε­ρά­σουν έτσι μπρο­στά από μια σειρά.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Τι κά­νε­τε για αυτό;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Για όλα αυτά υπάρ­χουν απα­ντή­σεις και για όλα αυτά υπάρ­χει σχέ­διο, αρκεί να ανα­γνω­ρί­σου­με κα­ταρ­χάς το πρό­βλη­μα, να κά­νου­με τη σωστή διά­γνω­ση και να εμπι­στευ­τού­με και τους κα­τάλ­λη­λους αν­θρώ­πους οι οποί­οι γνω­ρί­ζουν καλά τα θέ­μα­τα της υγεί­ας και έχουν και τη γνώση και την ακε­ραιό­τη­τα εδώ πραγ­μα­τι­κά να «σπά­σου­με αυγά» και να συ­γκρου­στού­με με κά­ποιες αντι­λή­ψεις. Διότι αυτές είναι κα­τε­στη­μέ­νες λο­γι­κές που σί­γου­ρα κά­ποιους ωφε­λούν, αλλά πά­ντως δεν ωφε­λούν το ευ­ρύ­τε­ρο κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Λοι­πόν, θέλω να πάμε σε κάτι πιο νο­μι­κό που είναι άλ­λω­στε και η σπε­σια­λι­τέ μου. Τον Ποι­νι­κό Κώ­δι­κα τον ξέ­ρε­τε εδώ και τέσ­σε­ρα χρό­νια. Γιατί συ­νε­χώς τον αλ­λά­ζε­τε αν τον ξέ­ρε­τε; Κάθε φορά αυ­ξά­νε­ται το πλαί­σιο ποι­νής. Πι­στεύ­ε­τε ότι η αύ­ξη­ση του πλαι­σί­ου ποι­νών…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Υπήρ­ξε μια αλ­λα­γή όπως ξέ­ρεις, κα­τα­λα­βαί­νω από πού έρ­χε­σαι. Φα­ντά­ζο­μαι θέ­λεις να με ρω­τή­σεις ότι δεν είναι η λύση για όλα τα προ­βλή­μα­τα η αύ­ξη­ση των ποι­νών.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Αυτό ακρι­βώς, το εί­πα­τε κα­λύ­τε­ρα από εμένα που είμαι και νο­μι­κός.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Το είπα καλά, ωραία. Κα­ταρ­χάς θέλω να σου θυ­μί­σω ότι ο Ποι­νι­κός Κώ­δι­κας άλ­λα­ξε δρα­στι­κά από την προη­γού­με­νη κυ­βέρ­νη­ση μια εβδο­μά­δα πριν δια­λυ­θεί η Βουλή και μια εβδο­μά­δα αφό­του ο προη­γού­με­νος Πρω­θυ­πουρ­γός είχε δη­λώ­σει ότι θα οδη­γού­σε τη χώρα σε πρό­ω­ρες εκλο­γές. Το θυ­μά­σαι φα­ντά­ζο­μαι.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Εγώ το θυ­μά­μαι, ακόμα στη σχολή ήμουν.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ήταν μια αλ­λα­γή του Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα που δη­μιούρ­γη­σε πολλά ερω­τη­μα­τι­κά και ήρ­θα­με στη συ­νέ­χεια εμείς και τρο­πο­ποι­ή­σα­με πολ­λές από τις αλ­λα­γές οι οποί­ες έγι­ναν.

Θεωρώ ότι δεν είχε καμία νο­μι­μο­ποί­η­ση η κυ­βέρ­νη­ση τότε να προ­βεί σε μια τόσο ση­μα­ντι­κή αλ­λα­γή η οποία, όπως γνω­ρί­ζεις, δε­σμεύ­ει ου­σια­στι­κά και τα δι­κα­στή­ρια από τη στιγ­μή που ο Ποι­νι­κός Κώ­δι­κας αυτός ίσχυ­σε έστω και για μια…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Να ενη­με­ρώ­σου­με το κοινό…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Πες το σε πα­ρα­κα­λώ, γιατί θα το πεις κα­λύ­τε­ρα από εμένα.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Αλλά θέλω να το διορ­θώ­σω και λίγο αυτό. Είναι η αρχή του επιει­κέ­στε­ρου νόμου που ισχύ­ει πάντα για όλους τους κα­τη­γο­ρου­μέ­νους, όταν ένας νόμος είναι κα­λύ­τε­ρος τον εφαρ­μό­ζου­με…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, εμείς λοι­πόν κρί­να­με ότι έπρε­πε να προ­χω­ρή­σου­με σε μια σειρά από πα­ρεμ­βά­σεις για να διορ­θώ­σου­με αλ­λα­γές στον Ποι­νι­κό Κώ­δι­κα που κατά την άποψή μας ήταν λαν­θα­σμέ­νες.

Από εκεί και πέρα, είναι η λύση πάντα η αυ­στη­ρό­τε­ρη ποινή; Όχι. Αλλά με­ρι­κές φορές είναι σαφές ότι πρέ­πει να υπάρ­χουν αυ­στη­ρές ποι­νές για λό­γους που στο δικό μου το μυαλό είναι απο­λύ­τως προ­φα­νείς. Αλλά δεν αρκεί μόνο να υπάρ­χουν αυ­στη­ρές ποι­νές, πρέ­πει να εί­μα­στε σί­γου­ροι ότι αυτές οι ποι­νές τε­λι­κά εκτί­ο­νται.

Διότι έχου­με και πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις όπου με διά­φο­ρα τερ­τί­πια άν­θρω­ποι κα­τα­δι­κα­σμέ­νοι για ιδιαι­τέ­ρως απε­χθή εγκλή­μα­τα κα­τέ­λη­γαν να βγαί­νουν πολύ πριν από τη χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο στην οποία είχαν τε­λι­κά κα­τα­δι­κα­στεί. Αυτή είναι η άλλη όψη του προ­βλή­μα­τος το οποίο κα­λού­μα­στε να αντι­με­τω­πί­σου­με.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Άρα, δεν λύ­νε­ται το πρό­βλη­μα. Εγώ όσο ήμου­να, θέλω να το πω αυτό… Πα­ρό­λο που ψη­φί­στη­κε ο Ποι­νι­κός Κώ­δι­κας επί ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το 2019 που λέτε, μια εβδο­μά­δα αφό­του έγινε αυτό, γρή­γο­ρα δη­λα­δή πριν φύγει από την κυ­βέρ­νη­ση, ήτανε μια δια­δι­κα­σία που είχε κρα­τή­σει αρ­κε­τό καιρό.

Πάρα πολ­λοί κα­θη­γη­τές μου ήταν μέσα σε αυτή την Επι­τρο­πή, και ο συγ­χω­ρε­μέ­νος ο κ. Μαρ­γα­ρί­της ήταν σε εκεί­νη την Επι­τρο­πή. Και θυ­μά­μαι, μας λέ­γα­νε στη σχολή, ότι το πρό­βλη­μα δεν είναι ότι και 15 χρό­νια να έχεις τον Κώ­δι­κα, άπαξ και δεν εφαρ­μο­στεί αυτό, δεν έχει κα­νέ­να νόημα να το εξαγ­γέλ­λεις στην ποι­νι­κή διά­τα­ξη.

Και όχι μόνο αυτό. Το πρό­βλη­μα, μας λέ­γα­νε στη σχολή, και το είδα, πήγα και το είδα, τα σω­φρο­νι­στι­κά ιδρύ­μα­τα. Όταν δεν έχεις φυ­λα­κές να τους βά­λεις, αυτό είναι θέμα. Από εκεί ξε­κι­νά­ει το πρό­βλη­μα. Γιατί, ας πούμε;

Στην Ελ­λά­δα η κα­τά­στα­ση με τις φυ­λα­κές είναι απα­ρά­δε­κτη και οι φυ­λα­κι­σμέ­νοι έχουν δι­καιώ­μα­τα. Όμως, γιατί δεν δί­νε­τε σε έναν ιδιώ­τη να χτί­σει μια φυ­λα­κή; Μια κα­λύ­τε­ρη φυ­λα­κή, αν δεν έχετε που να βά­λε­τε τους εγκλη­μα­τί­ες από το να είναι γύρω – γύρω;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Κα­ταρ­χάς προ­φα­νώς η λύση δεν είναι να χτί­ζου­με συ­νέ­χεια φυ­λα­κές. Αλλά από την άλλη πρέ­πει να ανα­γνω­ρί­σου­με ότι αυτή τη στιγ­μή υπάρ­χει πρό­βλη­μα στις φυ­λα­κές μας, υπάρ­χουν μά­λι­στα και φυ­λα­κές οι οποί­ες έχουν χτι­στεί πρό­σφα­τα οι οποί­ες στα­δια­κά μπαί­νουν σε λει­τουρ­γία.

Το να βά­λου­με έναν ιδιώ­τη να χτί­σει μία φυ­λα­κή, θα μπο­ρού­σε να χτί­σει μία φυ­λα­κή ως δη­μό­σιο έργο, όμως δεν θα φτά­σου­με στο ση­μείο να ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σου­με την ίδια τη λει­τουρ­γία των φυ­λα­κών.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Όχι, αυτό δεν γί­νε­ται. Αυτό εννοώ. Εν­νο­ώ­ντας να δώ­σε­τε ένα…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ούτως ή αλ­λιώς εμείς χρη­σι­μο­ποιού­με πια αυτό το ερ­γα­λείο της σύ­μπρα­ξης Δη­μο­σί­ου και ιδιω­τι­κού τομέα, δη­λα­δή της δυ­να­τό­τη­τας ιδιω­τών να εκτε­λούν έργα και να ανα­λαμ­βά­νουν και τη συ­ντή­ρη­ση των έργων αυτών και να πλη­ρώ­νο­νται σε βάθος χρό­νου για το έργο αυτό.

Θα μπο­ρού­σα­με υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις, κάλ­λι­στα, να το χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με και σε φυ­λα­κές και να κά­νου­με και πα­ρεμ­βά­σεις όπως αυτή η οποία μας πήρε πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο από αυτό το οποίο θα θέ­λα­με να τη δρο­μο­λο­γή­σου­με, που είναι και η με­τε­γκα­τά­στα­ση των φυ­λα­κών Κο­ρυ­δαλ­λού. Διότι είναι και λίγο πα­ρά­ξε­νο αυτή τη στιγ­μή, και πολύ άδικο για μία πε­ριο­χή, να έχου­με εντός αστι­κού ιστού τη με­γα­λύ­τε­ρη φυ­λα­κή της χώρας.

Ήδη έχει βρε­θεί χώρος στον Ασπρό­πυρ­γο, εκτός του αστι­κού ιστού, έτσι ώστε να με­τα­κι­νη­θεί, να με­τε­γκα­τα­στα­θεί η φυ­λα­κή του Κο­ρυ­δαλ­λού και να μπο­ρέ­σει ο χώρος αυτός να απο­δο­θεί στον Δήμο και στην το­πι­κή κοι­νω­νία.

Όμως, η λύση προ­φα­νώς δεν είναι η αυ­στη­ρο­ποί­η­ση των ποι­νών για τα πάντα. Όμως υπήρ­χαν μία σειρά από αδι­κή­μα­τα όπου κρί­να­με, και πι­στεύω σωστά κατά την άποψή μου, ότι έπρε­πε να προ­χω­ρή­σου­με σε μία αυ­στη­ρο­ποί­η­ση ποι­νών και να διορ­θώ­σου­με αυτά τα οποία έγι­ναν με την προη­γού­με­νη τρο­πο­ποί­η­ση του Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Στη συ­νέ­ντευ­ξή σας με τον κ. Θε­ο­δω­ρά­κη εί­πα­τε για πα­ρα­πά­νω γυ­ναί­κες στην πο­λι­τι­κή. Έτσι όμως όπως το θέ­σα­τε, δη­λα­δή εί­χα­τε ήδη γυ­ναί­κες τις οποί­ες δεν τις βά­λα­τε σε θέ­σεις ή θα βά­λε­τε τώρα γυ­ναί­κες σε θέ­σεις υπουρ­γών, επει­δή μόνο και μόνο είναι γυ­ναί­κες; Εμένα μου φά­νη­κε λίγο κάπως πε­ρί­ερ­γη, σε­ξι­στι­κή η δή­λω­ση.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι, δεν είναι σωστή αυτή η λο­γι­κή. Από την άλλη, οι πο­σο­στώ­σεις εξυ­πη­ρε­τούν ακρι­βώς αυτόν το σκοπό. Μπο­ρεί να συμ­φω­νεί κα­νείς ή να δια­φω­νεί με τις πο­σο­στώ­σεις, μας υπο­χρε­ώ­νει όμως σε μία λο­γι­κή να ανα­τρέ­ψου­με μία κα­τά­στα­ση όπου ου­σια­στι­κά η πο­λι­τι­κή αν­δρο­κρα­τεί­ται και δεν είναι με αυτήν την έν­νοια αντι­προ­σω­πευ­τι­κή.

Από τη στιγ­μή που ο μισός πλη­θυ­σμός είναι γυ­ναί­κες το να μην έχου­με με­γα­λύ­τε­ρη αντι­προ­σώ­πευ­ση γυ­ναι­κών στο κοι­νο­βού­λιο και στην εκτε­λε­στι­κή εξου­σία, είναι κάτι οποίο μου φαί­νε­ται ότι έρ­χε­ται από μία άλλη εποχή.

Πώς μπορώ εγώ να το διορ­θώ­σω; Κα­ταρ­χάς, έχου­με πια πο­σο­στώ­σεις εκ του νόμου στα ψη­φο­δέλ­τια. Άρα το 40% -θα μπο­ρού­σε να είναι και το 50%, σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις εμείς το κά­νου­με και οι­κειο­θε­λώς- των υπο­ψη­φί­ων μας θα είναι γυ­ναί­κες.

Από εκεί και πέρα, όπως σου είπα και πριν, για να επα­νέλ­θω στο αρ­χι­κό σου ερώ­τη­μα, εμείς κα­ταρ­τί­ζου­με τα  ψη­φο­δέλ­τια.

Τώρα, ως προς την εκτε­λε­στι­κή εξου­σία, εκεί που κάνω εγώ τις επι­λο­γές, γιατί αυτό είναι ένα από τα απο­κλει­στι­κά προ­νό­μια του Πρω­θυ­πουρ­γού, να κα­ταρ­τί­ζει το Υπουρ­γι­κό Συμ­βού­λιο, η δέ­σμευ­σή μου για την επό­με­νη τε­τρα­ε­τία είναι ότι θα υπάρ­χουν πολ­λές πε­ρισ­σό­τε­ρες γυ­ναί­κες Υπουρ­γοί.

Όχι γιατί πρέ­πει να διορ­θώ­σω την ει­κό­να του Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λί­ου, να υπάρ­χουν πε­ρισ­σό­τε­ρες γυ­ναί­κες, διότι υπάρ­χου­νε πολ­λές άξιες γυ­ναί­κες που μπο­ρούν να είναι Υπουρ­γοί και που πρέ­πει να πά­ρουν αυτήν την ευ­και­ρία να δεί­ξουν τις ικα­νό­τη­τές τους.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Όμως, γιατί δεν υπήρ­χαν τόσο καιρό; Εγώ εκεί ήθελα να μείνω. Δη­λα­δή υπήρ­χαν και δεν τις βά­ζα­τε;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Γιατί τώρα;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Γιατί νο­μί­ζω ότι αυτή είναι μια στα­δια­κή δια­δι­κα­σία. Να σου δώσω ένα πα­ρά­δειγ­μα: όσες πε­ρισ­σό­τε­ρες γυ­ναί­κες εκλέ­γο­νται στη Βουλή τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρες υπο­ψή­φιες μπο­ρεί να υπάρ­χουν για Υφυ­πουρ­γο­ποί­η­ση ή Υπουρ­γο­ποί­η­ση.

Όσες πε­ρισ­σό­τε­ρες γυ­ναί­κες μπο­ρεί να ανα­λά­βουν μία θέση Γε­νι­κού Γραμ­μα­τέα, Υφυ­πουρ­γού, τόσο πιο πι­θα­νό είναι αυτές την επό­με­νη μέρα να ανα­βαθ­μι­στούν και να γί­νουν Υπουρ­γοί. Άρα, είναι και μία στα­δια­κή δια­δι­κα­σία αυτή.

Και βέ­βαια θα πρέ­πει να υπάρ­χει και η κα­τάλ­λη­λη προ­σφο­ρά. Έτσι δεν είναι; Δη­λα­δή, να υπάρ­χουν αρ­κε­τές γυ­ναί­κες δια­θέ­σι­μες που να θέ­σουν «υπο­ψη­φιό­τη­τα», είτε για να εκλε­γούν βου­λευ­τές είτε για να συμ­με­τέ­χουν αύριο στην εκτε­λε­στι­κή εξου­σία.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Πά­ντως για να γίνει κά­ποιος υπουρ­γός δεν χρειά­ζε­ται να εκλε­γεί ούτως ή άλλως. Επει­δή το συν­δέ­σα­τε, γι’ αυτό.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι. Μπο­ρεί να είναι και εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κός. Όμως, η πα­ρά­δο­σή μας είναι η πλειο­ψη­φία του Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λί­ου να είναι βου­λευ­τές. Αν και εγώ έχω επι­λέ­ξει να έχω αρ­κε­τούς εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς Υπουρ­γούς και Υφυ­πουρ­γούς.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Αυτό λέω, ότι θα μπο­ρού­σα­τε να εί­χα­τε βάλει γυ­ναί­κες στη θέση τους.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Θα μπο­ρού­σα να το είχα κάνει και, έχο­ντας κάνει την αυ­το­κρι­τι­κή μου εκ των υστέ­ρων, θα ήθελα πε­ρισ­σό­τε­ρες γυ­ναί­κες. Και για αυτό και δέ­σμευ­σή μου είναι στο επό­με­νο Υπουρ­γι­κό Συμ­βού­λιο να υπάρ­χουν πολ­λές πε­ρισ­σό­τε­ρες γυ­ναί­κες.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Να προ­χω­ρή­σω λίγο ακόμα. Ελευ­θε­ρία του Τύπου στην Ελ­λά­δα. Είχε γίνει ένας χαμός τότε με την πε­ρί­φη­μη «λίστα Πέτσα». Τη θυ­μά­στε;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Το όλο ζή­τη­μα είναι ακόμα, έχει πάει μια φορά στη Διοι­κη­τι­κή Δι­καιο­σύ­νη από το Vouliwatch, που είναι μία ΜΚΟ, και έχει πάει και δεύ­τε­ρη φορά στη Διοι­κη­τι­κή Δι­καιο­σύ­νη γιατί δε δί­νο­νται στην επι­φά­νεια, πώς να το πούμε, στη δη­μο­σιό­τη­τα, τα κρι­τή­ρια με τα οποία δό­θη­καν τα χρή­μα­τα στα μέσα ενη­μέ­ρω­σης επί και­ρού παν­δη­μί­ας. Γιατί πι­στεύ­ε­τε δεν δί­νο­νται τα κρι­τή­ρια επι­λο­γής;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μισό λεπτό, το ζή­τη­μα αυτό έχει εξε­τα­στεί και από τη Βουλή. Έπρε­πε να κά­νου­με δια­φη­μι­στι­κή κα­μπά­νια…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ναι, έπρε­πε.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: …στη διάρ­κεια της παν­δη­μί­ας. Δεν έγινε η επι­λο­γή από την κυ­βέρ­νη­ση. Έγινε από κά­ποιον τρίτο ο οποί­ος κάνει αυτή την δου­λειά, να κα­τα­χω­ρεί δια­φη­μί­σεις στα δια­φο­ρα μέσα.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Το θέμα όμως είναι ότι δεν δί­νο­νται τα ακρι­βή κρι­τή­ρια με τα οποία δό­θη­καν τα λεφτά. Σε κά­ποιους δό­θη­καν πα­ρα­πά­νω, σε κά­ποιους λι­γό­τε­ρο, ας πούμε. Αυτό εννοώ. Δη­λα­δή, όσο πε­ρισ­σό­τε­ρος και­ρός περ­νά­ει και δεν δί­νο­νται στη δη­μο­σιό­τη­τα αυτά τα στοι­χεία τόσο πιο πολύ ενι­σχύ­ε­ται η πε­ποί­θη­ση ότι έχουν δοθεί με μη δια­φα­νή κρι­τή­ρια.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Απ’ όσο θυ­μά­μαι δεν υπήρ­χε κά­ποιο μέσο το οποίο με κά­ποιο τρόπο να μην πήρε δια­φή­μι­ση κατά τη διάρ­κεια της παν­δη­μί­ας. Και δεν κά­να­με τί­πο­τα δια­φο­ρε­τι­κό από αυτό το οποίο έκα­ναν όλες οι κυ­βερ­νή­σεις που έπρε­πε να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν δη­μό­σιο χρήμα για σκο­πούς ενη­μέ­ρω­σης. Είναι ένα ζή­τη­μα με το οποίο, πι­στεύω, ότι έπρε­πε…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Να μην ασχο­λη­θώ;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Να ασχο­λη­θώ εγώ του­λά­χι­στον.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Να μην ασχο­λη­θεί­τε εσείς.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Από εκεί και πέρα, μιας και μι­λά­με για την πε­ρι­βό­η­τη ελευ­θε­ρία του Τύπου στην Ελ­λά­δα, δεν νο­μί­ζω ότι στη χώρα μας υπάρ­χει άν­θρω­πος ο οποί­ος δεν μπο­ρεί να εκ­φρά­σει ελεύ­θε­ρα την άποψή του, να αρ­θρο­γρα­φή­σει, να μι­λή­σει, να ασκή­σει έντο­νη κρι­τι­κή στην κυ­βέρ­νη­ση και με τον τρόπο αυτό θεωρώ ότι εί­μα­στε μία από τις χώρες όπου είναι λίγο πα­ρά­ξε­νο να μι­λά­με για ελευ­θε­ρία του Τύπου όταν ο κα­θέ­νας γρά­φει και λέει ό,τι θέλει, έτσι δεν είναι; Και τυ­πώ­νει ό,τι θέλει.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Βέ­βαια, υπάρ­χει ένας συ­νταγ­μα­τι­κός πε­ριο­ρι­σμός, το άρθρο 14, που λέει ότι απα­γο­ρεύ­ε­ται το έντυ­πο να προ­σβά­λει τη δη­μό­σια αιδώ. Αυτό υπάρ­χει. Δεν είναι ότι δεν υπάρ­χει.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι μόνο αυτό, υπάρ­χουν και τα δι­καιώ­μα­τα αν κά­ποιος θί­γε­ται και θε­ω­ρεί ότι πρέ­πει να προ­σφύ­γει στη Δι­καιο­σύ­νη να μπο­ρεί να το κάνει αυτό. Έτσι δεν είναι;

Εγώ δεν το έχω κάνει ποτέ μου, γιατί θεωρώ ότι δεν πρέ­πει να κάνω κα­τά­χρη­ση της θέσης μου ως ισχυ­ρού πο­λι­τι­κού και να κυ­νη­γάω δη­μο­σιο­γρά­φους στα δι­κα­στή­ρια, αλλά απο­τέ­λε­σε μία συ­νει­δη­τή μου επι­λο­γή να μην προ­σφύ­γω στη δι­καιο­σύ­νη όταν αι­σθά­νο­μαι ότι προ­σβάλ­λο­μαι ή αδι­κού­μαι.

Όμως, ο κάθε πο­λί­της έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να το κάνει αυτό.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Έχω άλλες τρεις ερω­τή­σεις.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Έχου­με λίγη πίεση χρό­νου…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Θέ­λε­τε να σας κάνω μία ερώ­τη­ση; Δύο ερω­τή­σεις;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μπο­ρείς να μου κά­νεις δύο ερω­τή­σεις.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ωραία. Εν τέλει τι φτά­νει σε εσάς από τα social media που ακού­γο­νται πράγ­μα­τα; Τι φτά­νει σε εσάς ως πρό­σω­πο; Ενη­με­ρώ­νε­στε για τα πάντα;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Εν­νο­είς από αυτά τα οποία μπο­ρεί να γρά­φο­νται για εμένα, επι­κρι­τι­κά;

Νε­φέ­λη Μεγκ: Όχι μόνο για εσάς, για το τι συμ­βαί­νει στα social media.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Δεν θεωρώ ότι τα social media είναι κατ’ ανά­γκη ο κα­λύ­τε­ρος κα­θρέ­φτης του τι συμ­βαί­νει πραγ­μα­τι­κά στην κοι­νω­νία, ει­δι­κά το Twitter, το οποίο με­ρι­κές φορές με­τα­τρέ­πε­ται σε ένα εξαι­ρε­τι­κά το­ξι­κό forum ανταλ­λα­γής ύβρε­ων.

Προ­σπα­θώ να έχω όσο το δυ­να­τόν κα­λύ­τε­ρη ενη­μέ­ρω­ση για το τι συμ­βαί­νει σή­με­ρα στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία. Πολ­λές φορές, αυτή η ενη­μέ­ρω­ση μπο­ρεί να έρ­χε­ται από τα social media ή μπο­ρεί να έρ­χε­ται μέσω ενός γράμ­μα­τος που μπο­ρεί να μου στεί­λει ένας πο­λί­της.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Γράμ­μα;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Βε­βαί­ως. Μου στέλ­νουν συχνά γράμ­μα­τα. Υπάρ­χουν και γράμ­μα­τα ξέ­ρεις ακόμα.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Είμαι πολύ digital για να ξέρω τι είναι το γράμ­μα.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, μπο­ρεί να είναι email. Μπο­ρεί να είναι ηλε­κτρο­νι­κό γράμ­μα.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Τα δια­βά­ζε­τε τα email που σας στέλ­νουν;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Προ­σπα­θώ να δια­βά­ζω αρ­κε­τά. Σί­γου­ρα υπάρ­χει πάντα ένα φίλ­τρο, ζητώ όμως από τους συ­νερ­γά­τες μου όταν υπάρ­χουν ει­δι­κά ζη­τή­μα­τα τα οποία έχουν να κά­νουν με τα­λαι­πω­ρία πο­λι­τών από το Δη­μό­σιο, ή πο­λί­τες οι οποί­οι μου γρά­φουν αι­σθα­νό­με­νοι ότι με κά­ποιον τρόπο αδι­κού­νται από το κρά­τος, να μπορώ να τα βλέπω και εγώ.

Δεν θα έπρε­πε, προ­φα­νώς, αυτά τα ζη­τή­μα­τα να φτά­νουν και να λύ­νο­νται στο επί­πε­δο του Πρω­θυ­πουρ­γού. Αν έχεις μια δη­μό­σια διοί­κη­ση η οποία λει­τουρ­γεί κα­νο­νι­κά θα πρέ­πει ο πο­λί­της να μπο­ρεί να βρί­σκει το δίκιο του χωρίς να κα­τα­φεύ­γει κατ’ ανά­γκη στον Πρω­θυ­πουρ­γό. Αλλά προ­φα­νώς, σε καμία χώρα του κό­σμου, δεν λει­τουρ­γούν όλα τέ­λεια.

Οπότε, προ­σπα­θώ να έχω μία όσο το δυ­να­τόν κα­λύ­τε­ρη ενη­μέ­ρω­ση. Και στις πε­ριο­δεί­ες τις οποί­ες πη­γαί­νω προ­σπα­θώ πάντα να ακούω και στα όρθια μπο­ρεί κάπως, μέσα σε μισό λεπτό, να σου πει κάτι το οποίο να το βρεις εν­δια­φέ­ρον, να το ση­μειώ­σεις και να μπο­ρεί να πρέ­πει να επα­νέλ­θεις.

Δεν έχω καμία αμ­φι­βο­λία ότι στη δική μου θέση δεν έχω πάντα πλήρη ενη­μέ­ρω­ση και πολ­λές φορές η αλή­θεια δεν φτά­νει στην εξου­σία…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Δεν φτά­νει.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: …χωρίς να φιλ­τρά­ρε­ται και για αυτό και εκτι­μώ και χαί­ρο­μαι τόσο πολύ…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Που ήρ­θα­τε εδώ πέρα να σας τα πω εγώ.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: …την κου­βέ­ντα την οποία κά­νου­με, γιατί μου κά­νεις ερω­τή­σεις οι οποί­ες μπο­ρεί συχνά κά­ποιοι άλλοι να μην μου κά­νουν.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Όχι, δεν νο­μί­ζω ότι σας έχει κάνει κά­ποιος έτσι τόσο …

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Και εν­δε­χο­μέ­νως επει­δή δεν έχεις και να βγά­ζεις, καλό είναι, και οι πο­λι­τι­κοί να βγαί­νουν λίγο από τη “ζώνη ασφα­λεί­ας τους” και να εκτί­θε­νται σε ερω­τή­σεις που μου έκα­νες. Που θα μου έκανε νο­μί­ζω οποιοσ­δή­πο­τε πο­λί­της είχε τη δυ­να­τό­τη­τα να συ­ζη­τή­σει μία ώρα μαζί μου.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Τε­λευ­ταία ερώ­τη­ση και  με αυτό κλεί­νου­με. Εμείς οι νε­ό­τε­ροι, της δι­κιάς μου γε­νιάς, εί­μα­στε απο­γοη­τευ­μέ­νοι από ό,τι έχει πε­ρά­σει, το ότι δεν υπάρ­χει ελ­πί­δα, γε­νι­κό­τε­ρα δεν υπάρ­χει ελ­πί­δα. Δεν μας εκ­φρά­ζει κα­νείς και κα­νέ­να και εγώ επει­δή πα­ρα­κο­λου­θώ τα social media και το δέ­χο­μαι αυτό και με τους αν­θρώ­πους που μιλάω. Με τους fans, τους ακρο­α­τές, whatever.

Γιατί να δοθεί στην πο­λι­τι­κή σας πα­ρά­τα­ξη και σε εσάς μία ακόμα ευ­και­ρία για την επό­με­νη τε­τρα­ε­τία;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Κατ’ αρχάς, πρέ­πει να σου πω ότι το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα -και δεν θα εξαι­ρού­σα τον εαυτό μου, προ­φα­νώς- έχου­με μια με­γά­λη δυ­σκο­λία να συ­νο­μι­λή­σου­με με την δική σου γενιά, να την ακού­σου­με, να την κα­τα­λά­βου­με, να δώ­σου­με βήμα στους προ­βλη­μα­τι­σμούς, στις σκέ­ψεις και τις ιδέες σας.

Είναι μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αυτή. Πρέ­πει να βρού­με έναν τρόπο να την αντι­με­τω­πί­ζου­με. Δεν είναι ένα ζή­τη­μα το οποίο αφορά μόνο εμένα ή μόνο το κόμμα του οποί­ου έχω την τιμή να ηγού­μαι. Νο­μί­ζω ότι είναι κάτι το οποίο αφορά όλα τα κόμ­μα­τα, στον βαθμό που τα κόμ­μα­τα είναι οι ορ­γα­νω­μέ­νες εκ­φρά­σεις της πο­λι­τι­κής δρά­σης για την άσκη­ση εξου­σί­ας.

Με ρωτάς γιατί να έχου­με μια δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία. Θα σου έλεγα γιατί ήμα­σταν συ­νε­πείς στις δε­σμεύ­σεις τις οποί­ες δώ­σα­με το 2019, τη­ρή­σα­με τις κε­ντρι­κές μας  προ­ε­κλο­γι­κές δε­σμεύ­σεις. Και γιατί έχου­με ένα σχέ­διο για το πώς η Ελ­λά­δα μπο­ρεί πραγ­μα­τι­κά να προ­ο­δεύ­σει και να γίνει πολύ κα­λύ­τε­ρη από ό,τι είναι σή­με­ρα.

Αν αυτό το σχέ­διο μπορώ να το επι­κοι­νω­νή­σω στη δική σου τη γενιά και η δική σου η γενιά να με πι­στέ­ψει ότι εγώ είμαι ο πιο κα­τάλ­λη­λος να το υλο­ποι­ή­σει, θα κρι­θεί στην κάλπη.

Ένα είναι βέ­βαιο: ότι η δική σου η γενιά έχει μια υπο­χρέ­ω­ση να συμ­με­τέ­χει στα κοινά. Η αποχή δεν είναι λύση. Επει­δή ακούω πολ­λές φορές από παι­διά της δικής σου ηλι­κί­ας, «έλα μωρέ όλοι το ίδιο είναι, δεν θα πάω να ψη­φί­σω».

Η μόνη μου απά­ντη­ση σε αυτό είναι ότι τε­λι­κά κά­ποιος θα πάρει τις απο­φά­σεις για το δικό σου μέλ­λον και είναι κα­λύ­τε­ρα να συμ­με­τέ­χεις σε αυτή τη δια­δι­κα­σία από το να μην συμ­με­τέ­χεις.

Και με­ρι­κές φορές κα­τα­λα­βαί­νω από­λυ­τα τον ιδε­α­λι­σμό της δικής σου γε­νιάς, τα παι­διά μου είναι ακρι­βώς στη δική σου ηλι­κία, τα δύο με­γα­λύ­τε­ρα του­λά­χι­στον, είναι 26 και 25. Η μικρή μου κόρη είναι 19.

Δεν νο­μί­ζω ότι υπάρ­χει στη ζωή και στην πο­λι­τι­κή το τέ­λειο. Και τε­λι­κά όλες οι επι­λο­γές είναι και αυτές συ­γκρι­τι­κές. Ψη­φί­ζεις -θα στο πω ωμά και μπο­ρεί να ακού­γε­ται και λίγο κυ­νι­κό- νο­μί­ζω ότι τε­λι­κά ψη­φί­ζεις και την κα­λύ­τε­ρη επι­λο­γή από αυτές που έχεις μπρο­στά σου. Μπο­ρεί να μην σε ικα­νο­ποιεί πλή­ρως, αλλά τε­λι­κά κά­ποιος πρέ­πει να κάνει τη δου­λειά. Κά­ποιος θα κά­τσει στο γρα­φείο του Πρω­θυ­πουρ­γού την επό­με­νη μέρα.

Θέ­λεις να συμ­με­τέ­χεις σε αυτή τη δια­δι­κα­σία; Ως νέα σου το λέω, το λέω συ­νο­λι­κά στους νέους. Ή θέ­λεις να απέ­χεις; Η επι­λο­γή είναι δική σου. Οι υπο­ψή­φιοι είναι πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νοι και δεν θα προ­κύ­ψει κά­ποιος ούτε από παρ­θε­νο­γέ­νε­ση ούτε θα βγά­λου­με κά­ποιο κου­νέ­λι από κά­ποιο κα­πέ­λο εν είδει κά­ποιας μα­γι­κής δια­δι­κα­σί­ας.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Άρα εσείς λέτε «κάντε το καλό και ρίξτε το στο γιαλό». Να πάει ο κό­σμος, τα παι­διά να ψη­φί­σουν και ας ψη­φί­σουν ό,τι θέ­λουν.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Προ­φα­νώς θέλω να ψη­φί­σουν και να ψη­φί­σουν, προ­φα­νώς ό,τι θέ­λουν θα ψη­φί­σουν.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Καλά, ό,τι θέ­λουν θα ψη­φί­σουν.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αυτό είναι δε­δο­μέ­νο. Λέω ότι η συμ­με­το­χή είναι κα­λύ­τε­ρη από την αποχή. Και πι­στεύω ότι σε κάθε πε­ρί­πτω­ση η συμ­με­το­χή είναι καλή. Αυτό το οποίο κά­νεις εσύ με τον τρόπο σου είναι μία πο­λι­τι­κή δράση. Τη θεωρώ πολύ ση­μα­ντι­κή γιατί συμ­με­τέ­χεις στο δη­μό­σιο διά­λο­γο, θέ­τεις ερω­τή­μα­τα, διεκ­δι­κείς απα­ντή­σεις. Και αυτό από μόνο του είναι μια πολύ ση­μα­ντι­κή, θα έλεγα, «ψη­φί­δα» στον τρόπο με τον οποίο λει­τουρ­γεί η δη­μο­κρα­τία μας.

Από εκεί και πέρα υπάρ­χουν και πολ­λοί άλλοι δια­φο­ρε­τι­κοί τρό­ποι, ξέ­ρεις, πο­λι­τι­κής δρά­σης. Όχι μόνο η ψήφος αυτή κα­θαυ­τή, που είναι τυ­πι­κά υπο­χρε­ω­τι­κή, κατά την άποψή μου όμως ου­σια­στι­κή υπο­χρέ­ω­ση του κάθε ενερ­γού πο­λί­τη να συμ­με­τέ­χει στις εκλο­γές. Υπάρ­χουν πολ­λοί άλλοι τρό­ποι δρά­σης περί τα κοινά, με τους οποί­ους κά­ποιος μπο­ρεί να αι­σθά­νε­ται ότι μπο­ρεί να κάνει κά­ποια δια­φο­ρά.

Ο με­γα­λύ­τε­ρος κίν­δυ­νος για εμένα είναι να συμ­βι­βα­στού­με με την ιδέα ότι δεν μπο­ρού­με να αλ­λά­ξου­με τί­πο­τα και δεν μπο­ρού­με εμείς να κά­νου­με τη δια­φο­ρά.

Για μένα προ­σω­πι­κά αυτή η φράση του Κα­ζαν­τζά­κη για την ευ­θύ­νη, δεν ξέρω αν την ξέ­ρεις, «να πι­στέ­ψεις ότι μόνος σου μπο­ρείς να αλ­λά­ξεις τον κόσμο και αν δεν το κά­νεις εσύ θα φταις». Μπο­ρεί να ακού­γε­ται λίγο ακραία και υπερ­βο­λι­κή.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ναι, είναι λίγο ακραία και υπερ­βο­λι­κή.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όμως τε­λι­κά είναι μια έκ­φρα­ση της άπο­ψης ότι η συλ­λο­γι­κή δράση και το συλ­λο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα προ­έρ­χε­ται από πολ­λές ατο­μι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές. Έτσι δεν είναι; Ο κα­θέ­νας ανα­λαμ­βά­νει την ευ­θύ­νη που του ανα­λο­γεί. Εγώ έχω μια με­γά­λη ευ­θύ­νη…

Νε­φέ­λη Μεγκ: Τη με­γα­λύ­τε­ρη.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, τη με­γα­λύ­τε­ρη ευ­θύ­νη. Ανα­με­τριέ­μαι κάθε μέρα με αυτή την ευ­θύ­νη, προ­σπα­θώ να γί­νο­μαι κα­λύ­τε­ρος. Δεν υπο­σχέ­θη­κα ποτέ θαύ­μα­τα. Σκλη­ρή δου­λειά υπο­σχέ­θη­κα.

Και ξέρω, είμαι απο­λύ­τως βέ­βαιος γι’ αυτό, ότι την Ελ­λά­δα την έχω πάει μπρο­στά, όχι πίσω.

Η Ελ­λά­δα σή­με­ρα, το 2023, είναι κα­λύ­τε­ρη χώρα από ήταν το 2019. Σή­με­ρα η χώρα δεν πήγε πίσω, πήγε μπρο­στά. Και επει­δή έχει τα­λαι­πω­ρη­θεί πολύ, αυτό μου δίνει πε­ρισ­σό­τε­ρη ενέρ­γεια να διεκ­δι­κή­σω μια δεύ­τε­ρη τε­τρα­ε­τία. Αλλά τε­λι­κά η ομορ­φιά της δη­μο­κρα­τί­ας και των εκλο­γών είναι ότι εμείς κά­νου­με το κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό για να πεί­σου­με τους πο­λί­τες ότι αξί­ζου­με την ψήφο τους αλλά τε­λι­κά η ευ­θύ­νη -για να ξα­να­μι­λή­σου­με για ευ­θύ­νη- με­τα­φέ­ρε­ται σε εσάς. Εννοώ σε εσένα, στον κάθε πο­λί­τη ο οποί­ος συμ­με­τέ­χει σε αυτή τη δια­δι­κα­σία.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Ωραία, ευ­χα­ρι­στώ πάρα πολύ. Μπο­ρεί να μην συμ­φω­νή­σα­με σε κά­ποια πράγ­μα­τα βέ­βαια, αλλά…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι βέ­βαια, αλλά κά­να­με μια πολύ ωραία ζω­ντα­νή κου­βέ­ντα. Και σε ευ­χα­ρι­στώ για τις πολύ ει­λι­κρι­νείς και άμε­σες ερω­τή­σεις.

Νε­φέ­λη Μεγκ: Αν δεν είμαι εγώ ει­λι­κρι­νής ποιος θα είναι στον κόσμο του ίντερ­νετ. Ευ­χα­ρι­στώ πάρα πολύ και καλή συ­νέ­χεια.