Η Απελευθέρωση της Δωδεκανήσου – Ποίημα του Γιάγκου Bαρέλη

Ήρθε σαν ήλιος που

απλώ­θηκε παντού μετά

την μπόρα,

τη μαύρη, της σκλα­βιάς,

κι έγινε νάμα

κι όραμα ζωής

σ’ όλη τη χώρα,

το φως της λευ­τε­ριάς.

Κι έτρεξαν όλοι ακρά­τη­τοι

στους δρόμους

να γευ­τούνε,

ετούτη τη στιγμή,

να μπούνε μέσα

στ’ όνειρο

να σφι­χτα­γκα­λια­στούνε,

να γίνουν μία ορμή.

Να νιώσουν

τούτο τ’ όραμα

ν’ αγγί­ξουνε τη χάρη

τη θεία προ­σταγή,

που διώχνει εχθρούς

χτυπά δειλούς, γκρε­μί­ζει

με κοντάρι

και σκλά­βους οδηγεί!

Κι εμπρός και

γύρω ανάκατα

όλοι γελούν και κλαίνε,

οι σκλάβοι τρα­γου­δούν,

ακόμα κι οι

αόμ­μα­τοι χωρίς

να βλέπουν λένε

και χαί­ρο­νται π’ ακούν!

Και μες στη λαο­θά­λασσα

αυτή που συνω­θού­νται,

οι ξένοι κι οι γνωστοί,

οι μάνες ψάχνουν

τα παιδιά

κι εκείνα ανα­ρω­τιού­νται,

για τούτη τη γιορτή…

Γυναί­κες κι άντρες

κι έφηβοι

κι ανή­λι­κοι και γέροι,

μεγάλοι και μικροί,

ως και το δίχρονο παιδί

κι εκείνο λες πως ξέρει

και θέλει να θωρεί.

Κι είναι η χαρά

το ξέσπα­σμα,

της πίκρας που θυμάται,

τις μέρες κατοχής,

κι η περη­φά­νια

τ’ όνειρο ζωής,

π’ αντα­να­κλά­ται,

στα πέρατα της γης!

Ποιος άνθρω­πος

δε θα ‘θελε

να ζήσει τέτοιαν ώρα,

στη μέθη της γενιάς,

και να γιορ­τά­σει τη γιορτή

που γιόρ­τα­σεν η Χώρα,

στο φως της Λευ­τε­ριάς!

Γιάγκος Βαρέλης