Κιουρά της Λέρου: H εκκλησία που αγιογραφήθηκε από εξόριστους

Μία εκ­κλη­σία στη Λέρο θε­ω­ρεί­ται έργο τέ­χνης από το Υπουρ­γείο Πο­λι­τι­σμού. Μια εκ­κλη­σία-μνη­μείο για τα οξύ­μω­ρα που την διέ­πουν

Ποιος θα φα­ντα­ζό­ταν ότι εξό­ρι­στοι πο­λι­τι­κοί κρα­τού­με­νοι θα αγιο­γρα­φού­σαν τους τοί­χους αυτής της μι­κρής εκ­κλη­σιάς στην άκρη του Αι­γαί­ου; Ο λόγος για την Αγία Μα­τρώ­να-Κιου­ρά στη Λέρο, την Κυρά που πό­θη­σε την μο­να­χι­κή ζωή και άφησε το σπίτι της γι’ αυτήν.

Το εκ­κλη­σά­κι έχει χα­ρα­κτη­ρι­στεί δια­τη­ρη­τέο μνη­μείο. Πρό­κει­ται για ένα κτί­σμα του 18ου αιώνα, το οποίο ανε­γέρ­θη επάνω στα ερεί­πια του προη­γού­με­νου ναού. Κατά τη διε­τία 1969-1970, μέσα στα χρό­νια της δι­κτα­το­ρί­ας, η Αγία Κιου­ρά αγιο­γρα­φή­θη­κε από εξό­ρι­στους στο νησί της Λέρου. Ανά­με­σά τους βου­λευ­τές, στε­λέ­χη της Αρι­στε­ράς, αγω­νι­στές της Εθνι­κής Αντί­στα­σης, δια­νο­ού­με­νοι, καλ­λι­τέ­χνες, ηλι­κιω­μέ­νοι και μη­τέ­ρες με μωρά.

Η ιδέα της αγιο­γρά­φη­σης ήταν του Μα­νώ­λη Γλέ­ζου, τον οποίο ακο­λού­θη­σαν στην υλο­ποί­η­ση οι συ­γκρα­τού­με­νοί του, Αντώ­νης Κα­ρα­γιάν­νης, Τάκης Τζα­νε­τέ­ας και Κυ­ριά­κος Τσα­κί­ρης.

Αλλά και η Κυρά, η αγα­πη­μέ­νη Κιου­ρά των ντό­πιων, έχει τη δική της ιστο­ρία. Πρό­κει­ται για μια Χιώ­τισ­σα αρ­χο­ντο­πού­λα που έζησε σχε­δόν πριν 600 χρό­νια. Σύμ­φω­να με τη θρη­σκευ­τι­κή πα­ρά­δο­ση, αν και οι έξι αδελ­φές της πα­ντρεύ­τη­καν ως πε­ρι­ζή­τη­τες νύφες, η Μαρία, όπως ήταν το πραγ­μα­τι­κό της όνομα, και μι­κρό­τε­ρη από όλες, γοη­τεύ­θη­κε από την με­λέ­τη των θείων.

Με τόσο ξε­χω­ρι­στή ιστο­ρία, ήταν ανα­με­νό­με­νο πως οι πα­ρα­στά­σεις στους τοί­χους της Μα­τρώ­νας θα ήταν μο­να­δι­κές. Απει­κο­νί­ζουν διά­φο­ρες μορ­φές αγίων, αλλά και κρα­τού­με­νων που πρω­τα­γω­νι­στούν στα Πάθη του Χρι­στού. Σε αυ­τούς τους τοί­χους, η Πα­να­γία και η Ελ­λά­δα θρη­νούν από κοι­νού τα παι­διά τους.

Η ιδιαι­τε­ρό­τη­τα αυτή είναι και ο λόγος για τον οποίο η Μα­τρώ­να θε­ω­ρεί­ται «μο­να­δι­κό μνη­μείο της σύγ­χρο­νης ιστο­ρί­ας που απο­τυ­πώ­νει την αγω­νία και τη στέ­ρη­ση της ελευ­θε­ρί­ας του ελ­λη­νι­κού λαού στα χρό­νια της δι­κτα­το­ρί­ας».

Η τα­κτι­κή επαφή της με τις κα­λό­γριες των γυ­ναι­κεί­ων μο­να­στη­ριών του νη­σιού, της γέν­νη­σαν την επι­θυ­μία να διά­γει έναν βίο αγνό και μο­να­χι­κό. Μετά τις πρώ­τες τις μο­να­χι­κές εμπει­ρί­ες, η Μαρία χει­ρο­το­νή­θη­κε μο­να­χή και με­το­νο­μά­σθη­κε Μα­τρώ­να, ενώ στη διάρ­κεια της πο­ρεί­ας της διε­τέ­λε­σε και ηγου­μέ­νη, πριν κοι­μη­θεί το 1462.

Στην εκ­κλη­σία της Αγίας Μα­τρώ­νας-Κιου­ράς σώ­ζε­ται και η ει­κό­να της, η οποία λέ­γε­ται πως έχει φι­λο­τε­χνη­θεί στην πα­τρί­δα της, τη Χίο.

Πηγή travel.gr