Να αποζημιώσει πρώην οδηγό της καταδικάστηκε η ΔΕΣ ΡΟΔΑ γιατί δεν του έδωσε βίντεο μαγνητοσκόπησης λεωφορείου

Χρη­μα­τική απο­ζη­μί­ωση σε πρώην εργα­ζό­μενο της Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Συγκοι­νω­νιών «ΡΟΔΑ» επε­δί­κασε με απόφαση που εξέδωσε το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου κρί­νο­ντας ότι δεν του παρα­σχέ­θηκε παρά­τυπα πρό­σβαση σε βιντε­ο­σκο­πη­μένο υλικό το οποίο επι­κα­λέ­στηκε για να τον απο­λύ­σει!

Πιο συγκε­κρι­μένα η ενα­γό­μενη, Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Συγκοι­νω­νιών «ΡΟΔΑ» προ­σέ­λαβε τον ενά­γο­ντα με σύμβαση ιδιω­τι­κού δικαίου ορι­σμέ­νου χρόνου την 19η Ιουλίου 2018 προ­κει­μέ­νου ο τελευ­ταίος να εργα­στεί με την ειδι­κό­τητα του οδηγού λεω­φο­ρείων.

Την 23η Φεβρουα­ρίου 2019 κατά τη διάρ­κεια δρο­μο­λο­γίου που εκτε­λούσε ο ενάγων, δέχθηκε έλεγχο από υπάλ­ληλο της ενα­γό­με­νης. Ο ελεγ­κτής διε­πί­στωσε ότι εντός του λεω­φο­ρείου επέ­βαι­ναν τέσσερα άτομα τα οποία δεν είχαν στην κατοχή τους εισι­τή­ρια. Εξ αυτών, η μια επι­βά­της ήταν εφο­δια­σμένη με κάρτα πολ­λα­πλών δια­δρο­μών οπότε, δεν είχε υπο­χρέ­ωση έκδοσης εισι­τη­ρίου. Προσέτι, ο δεύ­τε­ρος επι­βά­της που δεν έφερε εισι­τή­ριο ήταν ένας άνδρας ο οποίος εισήλθε μόνος στη στάση της Κρε­μα­στής και, όπως δήλωσε στον ελεγκτή, έδωσε μεν το αντί­τιμο του εισι­τη­ρίου στον οδηγό (2,40 ευρώ), ο τελευ­ταίος, όμως, δεν του παρέ­δωσε ποτέ από­κομμα εισι­τη­ρίου. Το γεγονός ότι ο συγκε­κρι­μέ­νος επι­βά­της έδωσε το χρη­μα­τικό αντί­τιμο αλλά δεν έλαβε εισι­τή­ριο απο­δέ­χε­ται και ο ενάγων πλην, όμως, το απο­δί­δει σε παρα­δρομή εκ μέρους του εξαι­τίας τηλε­φω­νή­μα­τος που δέχτηκε εκείνη την ώρα από την έγκυο σύζυγό του.

Περαι­τέρω, εντός του λεω­φο­ρείου βρι­σκό­ταν και ένα νεαρό ζευγάρι, οι οποίοι όπως δήλωσαν τόσο στον ενά­γο­ντα, κατά την είσοδό τους στο λεω­φο­ρείο, όσο και στον ελεγκτή ήταν φοι­τη­τές και δικαιού­ντο «μισό» εισι­τή­ρια, ήτοι αξίας 1,20 ευρώ έκαστος. Ωστόσο, κατά τον διε­νερ­γη­θέ­ντα έλεγχο δεν βρέ­θη­καν να έχουν εισι­τή­ρια παρότι κατέ­βα­λαν στον οδηγό το ποσό των 2,40 ευρώ συνο­λικά.

Ο ενάγων απο­δέ­χε­ται ότι έλαβε το ποσό των 2,40 ευρώ από τους δύο αυτούς επι­βά­τες, ισχυ­ρι­ζό­με­νος παράλ­ληλα ότι αντί να εκδώσει δύο «μισά» εισι­τή­ρια στο ζευγάρι επι­βα­τών εξέδωσε ένα ενιαίο εισι­τή­ριο αξίας 2.40 ευρώ.

Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι ούτε από­κομμα τέτοιου εισι­τη­ρίου βρέθηκε ούτε εξη­γεί­ται ο λόγος για τον οποίο ο οδηγός θα μπο­ρούσε να προβεί σε μια τέτοια κίνηση.

Κατόπιν, ο ελεγ­κτής υπέβαλε σχετική αναφορά προς την ενα­γό­μενη, το Δ.Σ της οποίας συνε­δρί­ασε και απο­φά­σισε να προ­χω­ρή­σει στην καταγ­γε­λία της σύμ­βα­σής του.

Η απόφαση αναρ­τή­θηκε ανω­νυ­μο­ποι­η­μένη στον ιστό­τοπο «Διαύ­γεια». Στο σκε­πτικό της ανωτέρω από­φα­σης ανα­φέ­ρε­ται ότι το ανωτέρω συμβάν «έχει κατα­γρα­φεί επα­κρι­βώς από το κλειστό κύκλωμα που είναι εγκα­τε­στη­μένο σε όλα τα λεω­φο­ρεία της επι­χεί­ρη­σης και ελέγχει την έκδοση εισι­τη­ρίων.

Περαι­τέρω, η ενα­γό­μενη, νομίμως εκπρο­σω­πού­μενη, κατέ­θεσε έγκλησή της στην Εισαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου και ασκή­θηκε ποινική δίωξη για το αδίκημα της υπε­ξαί­ρε­σης πράγ­μα­τος ευτε­λούς αξίας κατ’ εξα­κο­λού­θηση. Ωστόσο, εξαι­τίας του απει­λού­με­νου πλαι­σίου ποινής έπαυσε υφ’ όρον η ποινική δίωξη για τη συγκε­κρι­μένη πράξη.

Στην ανωτέρω έγκληση ανα­φέ­ρε­ται εκ νέου η επι­σκό­πηση εκ μέρους της ενα­γό­με­νης του βιντε­ο­λη­πτι­κού υλικού που προήλθε από την κάμερα που βρι­σκό­ταν πάνω από τη θέση του οδηγού.

Το σχετικό κατα­γε­γραμ­μένο υλικό κατέ­θεσε ενώπιον του Δικα­στη­ρίου ότι είδε και ο μάρτυρας- ελεγ­κτής του λεω­φο­ρείου στο οποίο, όπως κατέ­θεσε, φαί­νε­ται ότι ο ενάγων οδηγός έχει πάρει λεφτά αλλά δεν έχει εκδώσει εισι­τή­ριο.

Ο ενάγων ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η ενα­γό­μενη παρά­νομα και υπαίτια, όπως νομίμως εκπρο­σω­πείτο, με τις ανωτέρω ενέρ­γειες, διέδωσε ενώπιον τρίτων γεγο­νότα που μπο­ρού­σαν να βλάψουν την τιμή και την υπόληψή του, ενώ αυτά ήταν ψευδή και η ενα­γό­μενη γνώριζε το ψεύδος τους.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι ο ενάγων, προ­κει­μέ­νου να υπε­ρα­σπι­στεί τα συμ­φέ­ρο­ντά του και στο πλαίσιο της ανωτέρω δια­φο­ράς, ζήτησε εγγρά­φως να λάβει ψηφιακό αντί­γραφο του ανωτέρω κατα­γε­γραμ­μέ­νου υλικού πλην, όμως, η ενα­γό­μενη ουδέ­ποτε του το παρέ­δωσε ούτε απά­ντησε στο αίτημά του.

Η Αρχή Προ­στα­σίας Δεδο­μέ­νων Προ­σω­πι­κού Χαρα­κτήρα, με απόφασή της, έκρινε, επί του ζητή­μα­τος, ότι η ενα­γό­μενη κατά παρά­βαση των δια­τά­ξεων των άρθρων 12 παρ. 3 και 15 του ΓΚΠΔ δεν απά­ντησε ποτέ στο αίτημα του καταγ­γέ­λο­ντος.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η ενα­γό­μενη αρνή­θηκε να παρά­σχει στον ενά­γο­ντα, και εν προ­κει­μένω υπο­κεί­μενο των δεδο­μέ­νων, τεκ­μη­ριω­μέ­νες εξη­γή­σεις και πλη­ρο­φο­ρίες για το ανωτέρω ανα­φε­ρό­μενο βιντε­ο­λη­πτικό υλικό που τον αφο­ρούσε και επί­κληση του οποίου γίνεται τόσο στην απόφαση του Δ.Σ περί καταγ­γε­λίας της σύμ­βα­σής του όσο και στην υπο­βλη­θείσα έγκληση, με απο­τέ­λε­σμα εκείνος να βιώσει ψυχική ταλαι­πω­ρία και στε­να­χώ­ρια, προ­σπα­θώ­ντας να αντι­κρού­σει τις εις βάρος του κατη­γο­ρίες χωρίς να έχει επαρ­κείς πλη­ρο­φο­ρίες για την τύχη των ψηφια­κών στοι­χείων τα οποία η αντί­δι­κός του κατ’ επα­νά­ληψη επι­κα­λείτο.

Εξαι­τίας της ανωτέρω παρά­νο­μης και υπαί­τιας προ­σβο­λής της προ­σω­πι­κό­τη­τάς του υπέστη ηθική βλάβη για την απο­κα­τά­σταση της οποίας του οφεί­λε­ται χρη­μα­τική απο­ζη­μί­ωση, το ύψος της οποίας εκτι­μή­θηκε από το Δικα­στή­ριο στο ποσό των 2.000 ευρώ.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Γιώργος Λαμπα­δά­κης.