Ανακάλυψε απολιθωμένο δόντι από τα κάτω σαγόνια καρχαρία

Ενα ακόμα σπά­νιο εύ­ρη­μα έφερε στο φως ο υπεύ­θυ­νος ερευ­νών στη Ρόδο για το Πα­λαιο­ντο­λο­γι­κό Μου­σείο Αρ­χαγ­γέ­λου – Μου­σείο Φυ­σι­κής Ιστο­ρί­ας της Ρόδου κ. Νίκος Γου­δής, ο οποί­ος στα τε­λευ­ταία χρό­νια έχει κα­τα­φέ­ρει να ανα­κα­λύ­ψει σπά­νιους θη­σαυ­ρούς από την πλού­σια φυ­σι­κή ιστο­ρία του νη­σιού μας.

Αυτή τη φορά ο Νίκος Γου­δής, ανα­κά­λυ­ψε απο­λι­θω­μέ­νο δόντι από τα κάτω σα­γό­νια ενός καρ­χα­ρία του γέ­νους Isurus Oxyrinchus (ρυγ­χο­καρ­χα­ρί­ας) που υπο­λο­γί­ζε­ται ότι έζησε σε θα­λάσ­σιες πε­ριο­χές της Ρόδου την Πλειό­και­νη πε­ρί­ο­δο, πριν από 3.000.000 έτη!

Όπως λέει ο κ. Ν. Γου­δής, είναι ένα από τα πιο όμορ­φα και πιο σπά­νια δό­ντια καρ­χα­ρία που έχει βρει… «Αυτό που το κάνει ακόμα πιο σπά­νιο είναι οι χρω­μα­τι­σμοί του, καθώς για τον ελ­λα­δι­κό χώρο είναι μια εξαι­ρε­τι­κά σπά­νια πε­ρί­πτω­ση απο­λί­θω­σης, ίσως και η μο­να­δι­κή στην Ελ­λά­δα, γι’ αυτό και πρό­κει­ται για πολύ ιδιαί­τε­ρο εύ­ρη­μα ρυγ­χο­καρ­χα­ρία που υπο­λο­γί­ζε­ται ότι έζησε σε θα­λάσ­σιες πε­ριο­χές της Ρόδου κατά την Πλειό­και­νη πε­ρί­ο­δο», λέει στη «δ».

Ο ρυγ­χο­καρ­χα­ρί­ας (επι­στη­μο­νι­κή ονο­μα­σία Isurus oxyrinchus – Ίσου­ρος ο οξύρ­ρυγ­χος) είναι ένας καρ­χα­ρί­ας της οι­κο­γε­νεί­ας των λα­μνί­δων, που κα­τοι­κεί σε εύ­κρα­τα και τρο­πι­κά νερά, συ­νή­θως μα­κριά από την ακτή, αλλά πε­ρι­στα­σια­κά εμ­φα­νί­ζε­ται κοντά σε νησιά και νη­σί­δες, όπως και ο μα­κρυ­πτέ­ρυ­γος ρυγ­χο­καρ­χα­ρί­ας ανα­φέ­ρε­ται και ως καρ­χα­ρί­ας μάκο.

Το σχήμα του ρυγ­χο­καρ­χα­ρία μοιά­ζει με βε­λό­να και έχει μια μυ­τε­ρή και μα­κριά μύτη. Οι ρυγ­χο­καρ­χα­ρί­ες έχουν ένα πολύ υδρο­δυ­να­μι­κό σχήμα. Σε συν­δυα­σμό με την χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή για τις Λα­μνί­δες αε­ρό­βια μυϊκή ανα­πνοή, ο ρυγ­χο­καρ­χα­ρί­ας μπο­ρεί να ανα­πτύ­ξει εντυ­πω­σια­κή τα­χύ­τη­τα και με­τα­κι­νεί­ται με με­γά­λη ευ­κι­νη­σία.

Το ου­ριαίο πτε­ρύ­γιο έχει σχήμα ημι­σε­λή­νου. Τα δευ­τε­ρεύ­ο­ντα ρα­χιαία πτε­ρύ­για είναι πολύ μι­κρό­τε­ρο από ό, τι το πρώτο. Οι κο­ρυ­φές των θω­ρα­κι­κών πτε­ρύ­γιων, και το πρώτο ρα­χιαίο πτε­ρύ­γιο στρογ­γυ­λο­ποιεί­ται στους νε­ό­τε­ρους καρ­χα­ρί­ες. Το δέρμα του ρυγ­χο­καρ­χα­ρία έχει πολύ λεια­ντι­κά πλα­κοει­δή λέπια για μεί­ω­ση της τρι­βής κατά τη διάρ­κεια της κο­λύμ­βη­σης, σαν τα λακ­κά­κια μιας μπά­λας του γκολφ.

Οι ρυγ­χο­καρ­χα­ρί­ες απα­ντώ­νται σε υπε­ρά­κτιες εύ­κρα­τες και τρο­πι­κές θά­λασ­σες σε όλο τον κόσμο. Πρό­κει­ται για πε­λα­γι­κά είδη που μπο­ρούν να βρε­θούν από την επι­φά­νεια μέχρι σε βάθος 150 m, συ­νή­θως μα­κριά από την ακτή αν και κατά και­ρούς πιο κοντά στην ακτή, γύρω νησιά. Είναι ένας από τους μόλις τέσ­σε­ρις γνω­στούς εν­δό­θερ­μους καρ­χα­ρί­ες, σπά­νια βρί­σκε­ται σε ύδατα ψυ­χρό­τε­ρα από 16° C.

Στο δυ­τι­κό Ατλα­ντι­κό μπο­ρεί να βρε­θεί από την Αρ­γε­ντι­νή και τον Κόλπο του Με­ξι­κού μέχρι την Νέα Σκω­τία. Στα ύδατα του Κα­να­δά αυτοί οι καρ­χα­ρί­ες δεν είναι ούτε άφθο­νοι ούτε σπά­νιοι. Η ύπαρ­ξη ξιφία είναι μια καλή έν­δει­ξη για ρυγ­χο­καρ­χα­ρί­ες, καθώς ο πρώ­τος απο­τε­λεί τροφή για το δεύ­τε­ρο και προ­τι­μά πα­ρό­μοιες πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές συν­θή­κες.

Ου­σια­στι­κά, πρό­κει­ται για έναν από τους πιο δυ­να­μι­κούς, επι­κίν­δυ­νους και γρή­γο­ρους καρ­χα­ρί­ες. Ιδιαί­τε­ρο γνώ­ρι­σμα του είναι η με­γά­λη του, τα­χύ­τη­τα καθώς κο­λυ­μπά άνω των 35 μι­λί­ων ανά ώρα. Πε­ρι­πλα­νιέ­ται στην ανοι­χτή θά­λασ­σα αρ­κε­τά κοντά στην επι­φά­νεια του νερού και σπά­νιες φορές κα­τα­δύ­ε­ται κάτω από τα 150 μέτρα φτά­νο­ντας μέχρι τα 400 μέτρα. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό του απο­τε­λεί η τρο­μα­κτι­κή οδο­ντο­στοι­χία του που απο­τε­λεί­ται από 3 σει­ρές δο­ντιών σε κάθε σα­γό­νι, τα οποία μο­νί­μως ανα­νε­ώ­νο­νται. Πρό­κει­ται για είδος που επι­τί­θε­ται στον άν­θρω­πο. Στα ελ­λη­νι­κά νερά η πα­ρου­σία του είναι επι­βε­βαιω­μέ­νη αλλά πρό­κει­ται πλέον για σχε­τι­κά σπά­νιο είδος. Η πα­ρου­σία του στην Ελ­λά­δα δια­νέ­με­ται κυ­ρί­ως στο Ιόνιο και στη νότια Κρήτη, ενώ σπα­νιό­τε­ρα εμ­φα­νί­ζε­ται στο Αι­γαίο. Λέ­γε­ται και σκυ­λό­ψα­ρο. Φτά­νει τα 4 μέτρα μήκος και τα 500 κιλά βάρος. Ζει μέχρι τα 25 χρό­νια και κο­λυ­μπά σε βάθη από 0-400 μέτρα.

Οι ανα­κα­λύ­ψεις του κ. Γουδή, φω­τί­ζουν ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο πτυ­χές της φυ­σι­κής ιστο­ρί­ας του νη­σιού πα­ρέ­χο­ντας πο­λύ­τι­μες πλη­ρο­φο­ρί­ες για τα είδη που εν­δη­μού­σαν πριν από εκα­τομ­μύ­ρια χρό­νια.

Μο­να­δι­κή του ανη­συ­χία είναι να ολο­κλη­ρω­θεί το Πα­λαιο­ντο­λο­γι­κό Μου­σείο στον Αρ­χάγ­γε­λο το οποίο από 2012 πα­ρα­μέ­νει ημι­τε­λές. Ο ίδιος φυ­λάσ­σει τα ευ­ρή­μα­τα σε δι­κούς του χώ­ρους μέχρι την ολο­κλή­ρω­ση του Μου­σεί­ου και θα πα­ρα­δώ­σει τους θη­σαυ­ρούς του όταν αυτό θα είναι έτοι­μο να τους φι­λο­ξε­νή­σει. Μέχρι τότε, θα συ­νε­χί­σει τις ανα­σκα­φές μα­κριά από τα… άγρυ­πνα μάτια όσων κα­ρα­δο­κούν να υφαρ­πά­ξουν τους θη­σαυ­ρούς της Ρόδου για να τους που­λή­σουν στη μαύρη αγορά, γι’ αυτό και δεν απο­κα­λύ­πτει ποτέ τα ση­μεία που τους εντο­πί­ζει.

Ο Νίκος Γου­δής, πα­ρό­τι είναι βιο­πα­λαι­στής και για τη συ­ντή­ρη­ση όλου αυτού του θη­σαυ­ρού πλη­ρώ­νει από την τσέπη του, δέ­χθη­κε πολ­λές προ­τά­σεις από συλ­λέ­κτες εντός και εκτός Ελ­λά­δας για να αγο­ρά­σουν με­ρι­κά από τα εξαι­ρε­τι­κά ευ­ρή­μα­τά του, προ­σφέ­ρο­ντάς του χι­λιά­δες ευρώ, ο ίδιος αρ­νεί­ται σθε­να­ρά.