Σχολιαστές

«Ερη­μώ­νει ο τόπος. Φεύγουν τα παιδιά μας. Δεν υπάρ­χουν δου­λειές. Δεν υπάρ­χουν σύγ­χρο­νες υπο­δο­μές. Δεν υπάρχει ασφά­λεια, υγεία, παιδεία . Ανη­συ­χη­τική η πορεία του του­ρι­σμού. Τα έσοδα βρί­σκο­νται σε ελεύ­θερη πτώση. Οι πολίτες ανη­συ­χούν . Δεν υπάρχει ανα­πτυ­ξιακό σχέδιο ολο­κλη­ρω­μένο. Δεν υπάρ­χουν επεν­δύ­σεις. Οι πολίτες είναι απο­γοη­τευ­μέ­νοι.»  Είναι λίγα, από όσα ακούμε σε πάνελ, ή δια­βά­ζουμε σε δελτία τύπου από υπο­ψη­φί­ους.  Ναι, όλα αυτά κι ακόμη περισ­σό­τερα. Μόνο που οι υπο­ψή­φιοι βου­λευ­τές, δεν είναι για να κάνουν δια­πι­στώ­σεις. Δεν είναι σχο­λια­στές.  Άλλη είναι η δουλειά τους. Να μας πουν το σχέδιο για να ανα­τρα­πούν όλα αυτά. Όχι με συν­θή­ματα. Σχέδιο, με αρχή, μέση, τέλος. Εστω, για κάποια από αυτά. Εστω ,γι’ αυτά που ακούμε καμιά σαρα­ντα­ριά χρόνια πως πρέπει να γίνουν κι ακόμη γίνο­νται. Και κυρίως, ποια είναι η δική τους πρόταση. Πως θα «κου­μπώ­σει» το πρό­γραμμα του κόμ­μα­τός τους με τις ανάγκες των πολιτών, του τόπου τους,  αφού κάθε περιοχή έχει τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τές της. Πως συλ­λο­γικά όλοι οι εκπρό­σω­ποι του τόπου θα διεκ­δι­κή­σουν, θα απαι­τή­σουν, θα υλο­ποι­ή­σουν, κάνο­ντας την υπέρ­βαση σ’ αυτό το παλιο­μο­δί­τικο «κατόπιν ενερ­γειών μου»  (λέμε τώρα και καμιά δύσκολη έννοια «συλ­λο­γικά» «συνερ­γα­σία», «συνεν­νό­ηση» για ποι­κι­λία). Δεινοί σχο­λια­στές δεν είναι μόνον οι υπο­ψή­φιοι αντι­πο­λι­τευο­μέ­νων κομ­μά­των. Είναι και του κυερ­νώ­ντος. Κι εδώ, έχουμε το φαι­νό­μενο, όχι μόνον του σχο­λια­σμού, του τι λένε ή τι δεν λένε οι αντί­πα­λοι, αλλά  και υπουρ­γών να αρθρο­γρα­φούν, να στη­λι­τεύ­ουν και να κατα­δι­κά­ζουν φαι­νό­μενα. Απο­φεύ­γουν τις κακο­το­πιές της αυτο­κρι­τι­κής λέγο­ντας μισές αλή­θειες, ακόμα και ψέματα. Κρύβουν τις αδυ­να­μίες τους πίσω από βαρύ­γδου­πες λέξεις και αφορ­ρι­σμούς. Συμπε­ρα­σμα­τικά: Αγω­νιούν όλοι για την εικόνα και το χει­ρο­κρό­τημα και όχι για το πώς θα ενη­με­ρω­θεί σωστά η κοινή γνώμη και θα βελ­τιω­θεί η ζωή των πολιτών. Oφείλουν να μιλή­σουν έστω και τώρα.  Οχι με τίτλους και συν­θή­ματα. Αλλά κατα­θέ­το­ντας συγκε­κρι­μέ­νες θέσεις, προ­τά­σεις και χρο­νο­δια­γράμ­ματα για να κερ­δί­σουν τη χαμένη εμπι­στο­σύνη των πολιτών και να επι­λέ­ξουν την κάλπη από την κοντινή παραλία. Και ας μην ξεχνούν ότι τις εκλογές δεν τις κερ­δί­ζουν τα πλατιά χαμό­γελα. Αλλά η απο­φα­σι­στι­κό­τητα να λυθούν προ­βλή­ματα που οι ίδιοι οι πολι­τι­κοί δημιούρ­γη­σαν και που βασα­νί­ζουν έναν ολό­κληρο λαό.