Le Monde: Τσίπρας και Μέρκελ έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλον – Ή θα βουλιάξουν μαζί ή θα γίνουν ήρωες

«Η Άν­γκε­λα Μέρ­κελ και ο Αλέ­ξης Τσί­πρας, είναι σή­με­ρα στο ίδιο κα­ρά­βι, ή θα βου­λιά­ξουν μαζί, ή θα τους χαι­ρε­τή­σου­με μια μέρα σαν ήρωες που κρά­τη­σαν ψηλά τα χρώ­μα­τα και την τιμή της Ευ­ρώ­πης» υπο­γραμ­μί­ζει η εφη­με­ρί­δα Le Monde με άρθρο γνώ­μης της Σεσίλ Ντι­κου­τριέ.

Το δη­μο­σί­ευ­μα ανα­λύ­ει το πως η προ­σφυ­γι­κή κρίση έχει συμ­βάλ­λει ώστε να είναι πλέον «δε­μέ­νες οι τύχες» των δύο ηγε­τών. «Η κα­τά­στα­ση θα μπο­ρού­σε να είναι αστεία εάν δεν ήταν τρα­γι­κή» λέει η συ­ντά­κτης και προ­σθέ­τει: «Η προ­σφυ­γι­κή κρίση, που η Ευ­ρώ­πη δεν κα­τα­φέρ­νει να ξε­πε­ρά­σει δί­νο­ντας την αξιο­θρή­νη­τη ει­κό­να μιας ανή­μπο­ρης και τυ­φλής ηπεί­ρου, πλη­σί­α­σε δρα­στι­κά την Άν­γκε­λα Μέρ­κελ με τον Αλέξη Τσί­πρα. Οι τύχες της Γερ­μα­νί­δας Κα­γκε­λα­ρί­ου και του Έλ­λη­να πρω­θυ­πουρ­γού, είναι από εδώ και στο εξής, εν μέρει συν­δε­δε­μέ­νες».

Κά­νο­ντας μια σύ­ντο­μη ανα­δρο­μή στις σκλη­ρές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις του 2015, κατά τις οποί­ες η Α. Μέρ­κελ αρ­νή­θη­κε να αλ­λά­ξει το ελά­χι­στο στην πο­λι­τι­κή της για τη λι­τό­τη­τα υπο­χρε­ώ­νο­ντας τον Α. Τσί­πρα «να λυ­γί­σει», η συ­ντά­κτης κα­τα­λή­γει, ότι «σή­με­ρα βρί­σκο­νται στο ίδιο κα­ρά­βι. Η θα βου­λιά­ξουν και οι δύο μαζί ή θα κα­τα­φέ­ρουν να φθά­σουν σε λι­μά­νι και μια μέρα θα χαι­ρε­τή­σου­με τους δύο ευ­ρω­παί­ους ήρωες, που ήταν οι μόνοι που κα­τά­φε­ραν να κρα­τή­σουν ψηλά τα χρώ­μα­τα και την τιμή της Ένω­σης».

Η αρ­χι­κή κί­νη­ση της Κα­γκε­λα­ρί­ου να ανοί­ξει τις πόρ­τες της Γερ­μα­νί­ας στους Σύ­ριους πρό­σφυ­γες, χαι­ρε­τή­θη­κε από τους πά­ντες, θυ­μί­ζει η συ­ντά­κτης. Σή­με­ρα όμως, κα­νείς δεν την υπο­στη­ρί­ζει πλέον, εκτός από την Κο­μι­σιόν στις Βρυ­ξέλ­λες. Οι υπό­λοι­ποι ηγέ­τες ενέ­δω­σαν στην λαϊκή πίεση και πήγαν με το μέρος του Ούγ­γρου πρω­θυ­πουρ­γού Βί­κτω­ρα Ουρ­μπαν (…) που εδώ και μήνες ζητά την απο­μό­νω­ση της Ελ­λά­δας. Ακόμα και η Γαλ­λία στρέ­φει αλλού τα μάτια, ο Φραν­σουά Ολάντ απο­φεύ­γει να υπο­στη­ρί­ξει δυ­να­τά το Βε­ρο­λί­νο, ενώ ο Μα­νου­έλ Βαλς, έφθα­σε μά­λι­στα να κα­ταγ­γεί­λει ανοι­χτά την πο­λι­τι­κή της (Μέρ­κελ).

Η Κα­γκε­λά­ριος έχει απο­δυ­να­μω­θεί και στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας της με τη δη­μο­τι­κό­τη­τά της να κα­τρα­κυ­λά, ενώ όλο και λι­γό­τε­ροι Γερ­μα­νοί συ­ντάσ­σο­νται με το πι­στεύω της ότι «θα τα κα­τα­φέ­ρουν». Για πρώτη φορά μετά το δεύ­τε­ρο πα­γκό­σμιο πό­λε­μο ένα πραγ­μα­τι­κά ακρο­δε­ξιό κόμμα το AFD άρ­χι­σε να ρι­ζώ­νει στη Γερ­μα­νία και η Μέρ­κελ «κιν­δυ­νεύ­ει να πε­ρά­σει στην Ιστο­ρία, παρά τα δέκα χρό­νια της αδιαμ­φι­σβή­τη­της ηγε­μο­νί­ας της, ως η ηγέ­τι­δα που προ­κά­λε­σε την απο­τυ­χία της Ευ­ρώ­πης από υπερ­βο­λι­κή αφέ­λεια» υπο­στη­ρί­ζει το δη­μο­σί­ευ­μα.

«Για να απο­φύ­γει αυτήν την ατί­μω­ση» το­νί­ζει η Μοντ «και για να πε­τύ­χει ( η Μέρ­κελ) το αρ­χι­κό της σχέ­διο (με­τε­γκα­τά­στα­ση των προ­σφύ­γων πα­ντού στην Ευ­ρώ­πη, συμ­φω­νία με την Τουρ­κία για πε­ριο­ρι­σμό των ροών και ενί­σχυ­ση των εξω­τε­ρι­κών συ­νό­ρων Σέ­γκεν) η Κα­γκε­λά­ριος έχει ανά­γκη τον Τσί­πρα».

Ο Έλ­λη­νας πρω­θυ­πουρ­γός, θα πρέ­πει να συ­νε­χί­σει την υλο­ποί­η­ση των «Hot spots», να απο­τρέ­ψει το χάος στην Ελ­λά­δα τη στιγ­μή που 70.000 άτομα θα μπο­ρού­σαν να εγκλω­βι­σθούν στη χώρα εξ’ αι­τί­ας του κλει­σί­μα­τος των συ­νό­ρων με τη ΦΥΡΟΜ. «Εάν κρα­τή­σει» λέει η συ­ντά­κτης, «τότε ίσως οι με­τα­νά­στες συ­νει­δη­το­ποι­ή­σουν ότι δεν αξί­ζει να κιν­δυ­νεύ­σουν τη ζωή τους δια­σχί­ζο­ντας τη Με­σό­γειο για να απο­κλει­σθούν σε μια χώρα όπου το πο­σο­στό ανερ­γί­ας είναι 25%. Οι ροές θα μειω­θούν δρα­στι­κά και οι ευ­ρω­παϊ­κές χώρες θα τη­ρή­σουν τε­λι­κά τις δε­σμεύ­σεις τους για να ελα­φρύ­νουν την Ελ­λά­δα υπο­δε­χό­με­νες πρό­σφυ­γες και αυτές».

Εσω­τε­ρι­κά προ­βλή­μα­τα – Δε­μέ­νες τύχες

Βέ­βαια, ο Αλέ­ξης Τσί­πρας αντι­με­τω­πί­ζει και άλλες δυ­σκο­λί­ες: Υπο­χρε­ω­μέ­νος να προ­χω­ρή­σει στην εφαρ­μο­γή του προ­γράμ­μα­τος λι­τό­τη­τας δεν του έχουν απο­μεί­νει παρά δυο ψήφοι πλειο­ψη­φί­ας στο ελ­λη­νι­κό κοι­νο­βού­λιο. Έχει επο­μέ­νως ανά­γκη από μια ισχυ­ρή πο­λι­τι­κή υπο­στή­ρι­ξη και μια μα­ζι­κή οι­κο­νο­μι­κή και υλι­κο­τε­χνι­κή βο­ή­θεια. Και η Α. Μέρ­κελ δρα­στη­ριο­ποιεί­ται με ενέρ­γεια για το θέμα αυτό : Υψώ­νει τους τό­νους στα μί­ντια ,αλλά και στις Βρυ­ξέλ­λες σπρώ­χνο­ντας την Κο­μι­σιόν να βρει επει­γό­ντως χρή­μα­τα για την Αθήνα.

«Θα μπο­ρού­σε να κάνει κάτι κα­λύ­τε­ρο κά­ποιος άλλος Έλ­λη­νας ηγέ­της;» ανα­ρω­τιέ­ται η συ­ντά­κτης για να απα­ντή­σει η ίδια «σί­γου­ρα όχι». ‘Αλ­λω­στε η Άν­γκε­λα Μέρ­κελ έχει, εκ των πραγ­μά­των, ανα­πτύ­ξει μια γνω­ρι­μία με τον αρ­χη­γό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, « και μπό­ρε­σε να δο­κι­μά­σει το πο­λι­τι­κό θάρ­ρος και την εντι­μό­τη­τα του σα­ρα­ντά­χρο­νου», εκτι­μά η συ­ντά­κτης.

Σύμ­φω­να πάντα με το δη­μο­σί­ευ­μα, «το μέλ­λον της Μέρ­κελ εξαρ­τά­ται επί­σης από την ικα­νό­τη­τα του Τσί­πρα να επι­βάλ­λει την πολύ σκλη­ρή με­ταρ­ρύθ­μι­ση για τις συ­ντά­ξεις που απαι­τούν οι πι­στω­τές. Εάν αυτή η με­ταρ­ρύθ­μι­ση δεν πε­ρά­σει έως το τέλος της άνοι­ξης, η Ελ­λά­δα κιν­δυ­νεύ­ει να ξα­να­βρε­θεί σε κα­τά­στα­ση ημι-χρε­ο­κο­πί­ας. Κάτι τέ­τοια θα ήταν εφιάλ­της για το Βε­ρο­λί­νο: τι θα πει η Κα­γκε­λά­ριος στους βου­λευ­τές του κόμ­μα­τός της (…) ότι δεν θα δουν τα χρή­μα­τα που τους έπει­σε με τόσο κόπο, να δα­νεί­σουν την Ελ­λά­δα; Ότι απέ­τυ­χε διπλά στο με­τα­να­στευ­τι­κό και στη διά­σω­ση της ευ­ρω­ζώ­νης;

Και από τη δική του πλευ­ρά ο Τσί­πρας, τι άλλο θα μπο­ρού­σε να κάνει από το να βα­σι­σθεί στη μο­να­δι­κή σύμ­μα­χο που του έχει απο­μεί­νει (…) είναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νος να συμ­βάλ­λει ώστε να πε­τύ­χει το σχέ­διο Μέρ­κελ.

Από τη στιγ­μή που θα πε­ρά­σει η με­ταρ­ρύθ­μι­ση των συ­ντά­ξε­ων, ο Έλ­λη­νας πρω­θυ­πουρ­γός έχει επί­σης ανά­γκη την Κα­γκε­λά­ριο και για την επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση των όρων του τε­ρά­στιου χρέ­ους, που έχει υπο­σχε­θεί στους Έλ­λη­νες.

Αυτή η επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση θα του επι­τρέ­ψει να δι­καιο­λο­γή­σει εκ των υστέ­ρων, ενώ­πιον των επι­κρι­τών του, τους λό­γους συ­νερ­γα­σί­ας με τις Βρυ­ξέλ­λες και το Βε­ρο­λί­νο.

«Στην προ­σφυ­γι­κή κρίση, το Γάλλο-Γερ­μα­νι­κό ζευ­γά­ρι λά­μπει με την απου­σία του» υπο­γραμ­μί­ζει η συ­ντά­κτης. Και ενώ η Μέρ­κελ αγω­νί­ζε­ται, το Πα­ρί­σι προ­σποιεί­ται ότι η κρίση πε­ριο­ρί­ζε­ται στο Καλαί (γαλ­λι­κή πα­ρα­γκού­πο­λη με πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες). «Η ει­ρω­νεία της ιστο­ρί­ας είναι τε­λι­κά ότι, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, το Γερ­μα­νό-Ελ­λη­νι­κό ζευ­γά­ρι είναι το μόνο που εκ των πραγ­μά­των προ­σπα­θεί σή­με­ρα, να απο­φύ­γει η Ευ­ρώ­πη τον πνιγ­μό και να κρα­τή­σει ψηλά το κε­φά­λι (έξω από το νερό)» κα­τα­λή­γει η Le Monde.