Δεν συντελέστηκε επί 42 έτη αναγκαστική απαλλοτρίωση! – Το ακίνητο «επιστρέφει» στον ιδιοκτήτη του

Ακόμη ένα ακί­νη­το, το οποίο είχε απαλ­λο­τριω­θεί ανα­γκα­στι­κά, επι­στρέ­φει στους ιδιο­κτή­τες του, με από­φα­ση που εξέ­δω­σε το Τρι­με­λές Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου.

Ο συ­ντα­ξιού­χος δι­κη­γό­ρος κ. Πα­να­γιώ­της Πα­ρα­σκευάς είναι κύ­ριος οι­κο­πέ­δου στην Ια­λυ­σό, εκτά­σε­ως 1.000 τ.μ., το οποίο από το έτος 1971 είναι βε­βα­ρη­μέ­νο με ρυ­μο­το­μι­κή απαλ­λο­τρί­ω­ση, που ου­δέ­πο­τε έως σή­με­ρα έχει συ­ντε­λε­σθεί με την κα­τα­βο­λή απο­ζη­μιώ­σε­ως.

Έτσι, παρά το γε­γο­νός ότι έχει πα­ρέλ­θει κα­τα­φα­νώς ο εύ­λο­γος χρό­νος, η Διοί­κη­ση δεν προ­χώ­ρη­σε στη συ­ντέ­λε­ση της ρυ­μο­το­μι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης, ούτε ήρε αυτήν ως όφει­λε.

Απο­τέ­λε­σμα των εν λόγω κραυ­γα­λέ­ων πα­ρα­λεί­ψε­ων της Διοι­κή­σε­ως, είναι το ανω­τέ­ρω οι­κό­πε­δο, ιδιο­κτη­σί­ας του, να εξα­κο­λου­θεί να πα­ρα­μέ­νει δε­σμευ­μέ­νο και, συ­να­κό­λου­θα, να κα­θί­στα­ται αδύ­να­τη η αξιο­ποί­η­σή του.

Ση­μειώ­νε­ται ότι με το β.δ. της 22.01.1971 το ακί­νη­το δε­σμεύ­θη­κε ρυ­μο­το­μι­κώς, χα­ρα­κτη­ρι­ζό­με­νο ως «πλα­τεία».

Στην αγωγή του κ. Πα­ρα­σκευά ανα­φέ­ρε­ται με­τα­ξύ άλλων ότι ο Υπουρ­γός Πε­ρι­βάλ­λο­ντος, Ενέρ­γειας και Κλι­μα­τι­κής Αλ­λα­γής και τα συ­ναρ­μό­δια όρ­γα­να του πρώην Δήμου Ια­λυ­σού, ήδη δε του Δήμου Ρόδου, δεν προ­έ­βη­σαν, ως όφει­λαν, εντός ευ­λό­γου χρό­νου στη συ­ντέ­λε­ση της ρυ­μο­το­μι­κής απαλ­λο­τριώ­σε­ως.

Από την 06.02.1971 η ιδιο­κτη­σία πα­ρα­μέ­νει δε­σμευ­μέ­νη, με συ­νέ­πεια να μην μπο­ρεί ο ιδιο­κτή­της να απο­λαύ­σει τα οφέλη της, ούτε να την αξιο­ποι­ή­σει κατά τον προ­ο­ρι­σμό της, κατά πα­ρά­βα­ση των άρ­θρων 17 Συντ. και 1 ΠΠ της ΕΣΔΑ.

«Η Διοί­κη­ση μη προ­βαί­νο­ντας, ως όφει­λε, εντός ευ­λό­γου χρό­νου στη συ­ντέ­λε­ση της επί­δι­κης ρυ­μο­το­μι­κής απαλ­λο­τριώ­σε­ως, με την κα­τα­βο­λή σε εμένα της προ­βλε­πό­με­νης απο­ζη­μί­ω­σης, άλλως στην άρση αυτής μετά την πά­ρο­δο του υπόψη ευ­λό­γου χρό­νου, πα­ρέ­λει­ψε οφει­λό­με­νη νό­μι­μη ενέρ­γεια, ήτοι πα­ρα­νό­μη­σε σε βάρος μου, δια­τη­ρώ­ντας δε­σμευ­μέ­νη και άνευ οιασ­δή­πο­τε εμπο­ρι­κής αξίας και άνευ δυ­να­τό­τη­τας χρή­σης και αξιο­ποί­η­σης αυτής κατά τον προ­ο­ρι­σμό της ως εντός σχε­δί­ου αρ­τί­ου και οι­κο­δο­μή­σι­μου οι­κο­πέ­δου (οι­κο­δό­μη­ση, πώ­λη­ση, μί­σθω­ση) την επί­δι­κη ιδιο­κτη­σία μου», ανα­φέ­ρει ο δι­κη­γό­ρος.

Εξαι­ρε­τι­κό εν­δια­φέ­ρον έχει το γε­γο­νός ότι με από­φα­ση της Διεύ­θυν­σης Πε­ρι­βάλ­λο­ντος και Χω­ρι­κού Σχε­δια­σμού της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου ο Δήμος Ρόδου εντέλ­λε­ται να κα­τα­βά­λει την απο­ζη­μί­ω­ση!

Την 26η Απρι­λί­ου 2013 η προ­α­να­φε­ρό­με­νη υπη­ρε­σία της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου με έγ­γρα­φό της άνοι­ξε ου­σια­στι­κά το δρόμο σε ιδιο­κτή­τες ακι­νή­των της Ια­λυ­σού να προ­σφύ­γουν κατά του Δήμου Ρόδου και να διεκ­δι­κή­σουν ομοί­ως απο­ζη­μιώ­σεις.

Την 9η Δε­κεμ­βρί­ου 2013 εκ­δι­κά­στη­κε κι άλλη προ­σφυ­γή του κ. Πα­ρα­σκευά με την οποία ζή­τη­σε την άρση της απαλ­λο­τρί­ω­σης. Εάν γίνει δεκτή θα επι­βλη­θούν νέοι όροι δο­μή­σε­ως στο επί­δι­κο ακί­νη­το.

Το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου στην από­φα­σή του, αφού το­νί­ζει ότι πα­ρήλ­θε χρο­νι­κό διά­στη­μα πε­ρί­που 42 ετών χωρίς να έχει συ­ντε­λε­σθεί η κη­ρυ­χθεί­σα ανα­γκα­στι­κή απαλ­λο­τρί­ω­ση, προ­σθέ­τει και τα εξής:

«Η πά­ρο­δος του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος αυτού υπερ­βαί­νει το εύ­λο­γο όριο δέ­σμευ­σης της ιδιο­κτη­σί­ας, η δε πε­ραι­τέ­ρω δια­τή­ρη­ση της εν λόγω επι­βά­ρυν­σης προ­σκρού­ει στις δια­τά­ξεις του Συ­ντάγ­μα­τος για την προ­στα­σία της ιδιο­κτη­σί­ας. Κα­τό­πιν αυτών, εφό­σον, υπό τα πα­ρα­πά­νω δε­δο­μέ­να, η δέ­σμευ­ση της ιδιο­κτη­σί­ας του προ­σφεύ­γο­ντος προ­σκρού­ει στις προ­στα­τευ­τι­κές της ιδιο­κτη­σί­ας συ­νταγ­μα­τι­κές δια­τά­ξεις, η άρση της επι­βλη­θεί­σας ρυ­μο­το­μι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης μετά την υπο­βο­λή του σχε­τι­κού αι­τή­μα­τός του ήταν υπο­χρε­ω­τι­κή για τη Διοί­κη­ση».