Αναλυτικά στην ανάρτησή του ο Γιώργος Δελαπόρτας αναφέρει τα ακόλουθα:

«Εις το επανιδείν… Αγαπημένη μου ομάδα…

Εδώ έβαλα πρώτη φορά ποδοσφαιρικά παπούτσια, εδώ γέλασα, έπαιξα, έκλαψα αλλά συνέχισα να σε αγαπάω. Έφυγα, ήρθα και ξανά το ίδιο αλλά πάντα εδώ επιστρέφω.

Χλευάστηκα, μειώθηκα, ταπεινώθηκα αλλά ΜΗ έχοντας να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν παρά μόνο σε μένα αφήνω το 10ο  εκεί που είναι η θέση του κάνοντας και τους πιο άπιστους να πιστέψουν.

‘’Φεύγω’’ αλλά η καρδιά μου θα είναι πάντα εδώ και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα επιστρέψω, θέλουν, δεν θέλουν. Τέλος, αποχωρώ με ψηλά το κεφάλι και με την συνείδηση μου ολοκάθαρη.

Επειδή σας αρέσουν τα υστερόγραφα ξεκινάμε.

ΥΓ: Δεν σας πείραξε που το πήρε ο Φοίβος αλλά ΕΓΩ…

ΥΓ1: Η καλύτερη διαφήμιση είναι η δυσφήμιση συνεχίστε, καλά το πάτε…

ΥΓ 2: Οι μεγαλύτερες π…ς δεν είναι γυναίκες. Άσχημο πράγμα η ζήλια…

ΥΓ3: Εδώ θα είμαι να με βλέπετε ακόμα και να σας σπάω τα αρχ…..α.

To be continue…

Καλό καλοκαίρι…

Μόνο ΦΟΙΒΟΣ».

Φοίβος: Με αιχμές αποχαιρέτησε ο Γιώργος Δελαπόρτας

Υπάρχουν αποχαιρετισμοί που δεν εξαντλούνται στην τυπικότητα μιας τελετής, αλλά αποτυπώνουν τον δεσμό δύο ανθρώπων όπως δοκιμάστηκε και σφυρηλατήθηκε μέσα στον χρόνο. Ο επικήδειος που εκφώνησε ο Γιώργος Χατζηκωνσταντίνου για τον φίλο του Χρύσανθο Καλλίγερο ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Μέσα από τα λόγια του ξεδιπλώνεται μια σχέση που ξεκίνησε στα νεανικά χρόνια, στον χώρο της οικοδομής, και κατέληξε σε μια αδελφική σχέση που, όπως περιγράφει ο ίδιος, ξεπέρασε τις ανθρώπινες αδυναμίες. Ακολουθεί αυτούσιος ο αποχαιρετισμός.

Αγαπητέ και αξέχαστε φίλε και αδελφέ Χρύσανθε,

Όταν οι ανθρώπινες σχέσεις και γνωριμίες είναι φυσικό πολλές φορές, λόγω διαφορετικών χαρακτήρων, ιδεολογιών και αντιλήψεων, να δοκιμάζονται μέσα στη ζωή και, αντί να διαλυθούν ή να διακοπούν, δυναμώνουν και καταλήγουν σε μια βαθιά εκτίμηση και φιλία που ξεπερνά την ατομικότητα και τις μικροπρέπειες, τότε η φιλία γίνεται αδελφικότητα που ξεπερνά τις ανθρώπινες αδυναμίες και μικροπρέπειες.

Γνωριστήκαμε στην ‘’οικοδομή’’, νέοι και οι δυο, εγώ μόλις τελείωσα τις σπουδές και το στρατιωτικό μου, και εσύ συνεργάτης ακόμη με τον αείμνηστο πατέρα σου, να θέλουμε να επιτύχουμε ό,τι καλύτερο, αισθητικότερο μπορούσαμε στη δουλειά μας.

Κέρδισες επάξια την εμπιστοσύνη μου, λόγω της αγάπης, της βαθιάς γνώσης και εμπειρίας σου στη δουλειά σου, αλλά και της ‘’άνωθεν’’ ικανότητάς σου να δίνεις λύσεις κατασκευαστικές εκεί που οι άλλοι αδυνατούσαν. Παντρευτήκαμε, εγώ πρώτος και εσύ λίγο μετά, δυο γειτόνισσες και φίλες, από μικρά κορίτσια, και αυτό μας έφερε ακόμη πιο κοντά.

Σε πάρτι, χορό, δεξιώσεις και διασκεδάσεις, πάντα μαζί στο ίδιο τραπέζι μέχρι τα ξημερώματα. Έκανες δυο εξαιρετικά κορίτσια που έγιναν ιατροί και ο καλός Θεός σου έδωσε δυο εξαιρετικούς γαμπρούς, ιατροί και αυτοί, που σε έκαναν παππού, ό,τι πιο ευλογημένο, με τέσσερις υπέροχες εγγονούλες, για τις οποίες, όταν τελευταία πίναμε μαζί καφέδες το πρωί, πάντοτε μου έλεγες για τις επιτυχίες τους και την αγάπη που σου έτρεφαν!

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευλογία που σου έδωσε ο Θεός, γιατί ήσουν καλός άνθρωπος και ήξερες να αγαπάς χωρίς υστεροβουλία!

Όλη αυτή την οικογενειακή σου επιτυχία, που την πραγματοποίησες με τη συμπαράσταση και στήριξη, στις δύσκολες στιγμές, της αγαπημένης σου γυναίκας Ρίτας (Μαργαρίτα), των κοριτσιών σου, των γαμπρών σου και των εγγονών σου, είναι και το αδιαμφισβήτητο για εμένα ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ για την ΝΕΑ ΣΟΥ ΖΩΗ, και εύχομαι στον Μεγαλοδύναμο, που φρόντισε μέσα από τις αρρώστιες, και τους πόνους που έζησες τον τελευταίο καιρό, να εξιλεωθείς για να ετοιμαστείς να γευτείς την ατέλειωτη χαρά που ετοίμασε ο καλός Θεός μας για όσους αγάπησαν και αγαπήθηκαν.

Αιώνια σου η μνήμη, αδελφέ, και καλή αντάμωση!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Επικήδειος αποχαιρετισμός σε έναν φίλο που η ζωή τον ανέδειξε αδελφό

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή ενός σχολείου που ξεπερνούν κατά πολύ την καθημερινή ρουτίνα των μαθημάτων και των διαλειμμάτων. Μία τέτοια στιγμή έζησε το Εσπερινό ΕΠΑΛ Ρόδου την Παρασκευή 8 Μαΐου 2026, όταν μαθητές, εκπαιδευτικοί, συγγενείς και παλιοί μαθητές ενώθηκαν για να αποχαιρετήσουν έναν άνθρωπο που σφράγισε με την παρουσία του μια ολόκληρη εκπαιδευτική εποχή στη Ρόδο.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση και βαθιά εκτίμηση, το 15μελές Συμβούλιο των μαθητών του Εσπερινού ΕΠΑΛ Ρόδου διοργάνωσε σήμερα μια ξεχωριστή εκδήλωση έκπληξη προς τιμήν του διευθυντή του σχολείου, κύριου Νικόλαου Οικονόμου, με αφορμή τη συνταξιοδότησή του.

Η πρωτοβουλία οργανώθηκε από το 15μελές Συμβούλιο σε συνεργασία με την οικογένειά του, με στόχο να τιμηθεί η πολυετής προσφορά του στην εκπαίδευση και ιδιαίτερα στο Εσπερινό ΕΠΑΛ Ρόδου. Για να παραμείνει μυστική η έκπληξη, είχε ανακοινωθεί πως επρόκειτο για μια εκδήλωση αφιερωμένη στον εθελοντισμό, γεγονός που έκανε τη στιγμή της αποκάλυψης ακόμη πιο συγκινητική.

Μέσα από αφηγήσεις, φωτογραφίες, βίντεο και μαρτυρίες αγαπημένων του ανθρώπων, παρουσιάστηκε η πορεία της ζωής του από τα παιδικά του χρόνια στην αγαπημένη του Κάρπαθος, τον τόπο καταγωγής και γέννησής του, μέχρι τα μαθητικά και φοιτητικά του χρόνια στην Αμερική και τις σπουδές του.

Η αναδρομή συνεχίστηκε με τη διαδρομή του ως καθηγητή οικονομικών στη Ρόδο και την προσφορά του σε διάφορα σχολεία του νησιού, μέχρι τη σημερινή του πορεία ως διευθυντής του Εσπερινού ΕΠΑΛ Ρόδου.

Συνάδελφοι, παλιοί μαθητές, συγγενείς και φίλοι μίλησαν με λόγια αγάπης, σεβασμού και ευγνωμοσύνης για έναν άνθρωπο που άφησε το αποτύπωμά του στην εκπαιδευτική κοινότητα και στις ζωές πολλών ανθρώπων.

Ήταν μια ιδιαίτερα συγκινητική βραδιά, γεμάτη εκπλήξεις, συναισθήματα και όμορφες αναμνήσεις, που θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη όλων όσων παρευρέθηκαν. Η μεγαλύτερη χαρά για όλους μας ήταν πως ο κύριος Οικονόμου συγκινήθηκε βαθιά και αγκάλιασε με αγάπη αυτή την πρωτοβουλία.

Το 15μελές Συμβούλιο των μαθητών του Εσπερινού ΕΠΑΛ Ρόδου και η πρόεδρός του, Φίλια Πάττα, εύχονται στον κύριο Οικονόμου υγεία, χαρά και κάθε επιτυχία στο νέο κεφάλαιο της ζωής του.

Συγκίνηση και έκπληξη για τον αποχαιρετισμό του Νικόλαου Οικονόμου

Η σπουδαία ερμηνεύτρια αφήνει μία τεράστια παρακαταθήκη με τα τραγούδια της και τις ξεχωριστές ερμηνείες της.

Μία φωνή μοναδική, μία παρουσία πληθωρική που δεν θα ξεχαστεί ποτέ όπως λένε όσοι συνεργάστηκαν μαζί της.

Από νωρίς το πρωί εκτυλίχθηκαν συγκινητικές στιγμές στην Μητρόπολη Αθηνών, εκεί όπου συγγενείς, φίλοι, καλλιτέχνες και πλήθος κόσμου είπαν το τελευταίο αντίο στη μεγάλη ντίβα του πενταγράμμου Μαρινέλλα. Στις 08:00 ξεκίνησε το λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι και ολοκληρώθηκε στις 13:00.

Στη συνέχεια, η σορός της  μεταφέρθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών, ενώ η οικογένειά της ζήτησε η ταφή να γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο. Αντί στεφάνων, η οικογένεια ζήτησε να γίνουν δωρεές στον Σύλλογο Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια, «Φλόγα».

Δακρυσμένη η Χάρις Αλεξίου στον επικήδειο για την Μαρινέλλα
«Άφησες την τελευταία σταγόνα της φωνής σου στον βωμό του Ηρωδείου. Εκεί διάλεξες να τραγουδήσεις ακαπέλα το μεγάλο αντί σου» είπε δακρυσμένη η Χάρις Αλεξίου εκφωνώντας επικήδειο για τη Μαρινέλλα στη Μητρόπολη Αθηνών.

«Σήμερα κάνω κάτι που ποτέ δεν είχα φανταστεί πως θα κάνω. Στην πρώτη μου ακρόαση πέρασα με δικό σου τραγούδι. Και τώρα καλέστηκα από το παιδί σου να μιλήσω για τις χάρες σου μπροστά σου» είπε ο Χάρις Αλεξίου με τρεμάμενη φωνή.

«Για όσους συνεργάστηκαν μαζί σου, ήσουν δώρο μεγάλης αξίας. Μας πλούτισες με μεγάλες αναμνήσεις κυρά μου, το καταλαβαίνεις;». «Όλη η Ελλάδα μιλά για σένα» δήλωσε η κ. Αλεξίου για τη συνάδελφο που γνώριζε από παλιά. Στο τελευταίο αντίο, είπε, ήρθαν όχι μόνο οι συνάδελφοι τραγουδιστές, αλλά και οι συνάδελφοι ηθοποιοί, οι δημοσιογράφοι, οι μοδίστρες που δούλεψαν μαζί της και «όλος ο πολιτικός κόσμος της χώρας».

Συγκίνησε ο Γιώργος Νταλάρας για την Μαρινέλλα: «Καλό ταξίδι μάνα»
Με έναν σπαρακτικό επικήδειο αποχαιρέτησε ο Γιώργος Νταλάρας την Μαρινέλλα, την «μάνα», όπως την αποκάλεσε.

«Είναι βαρύ και δύσκολο αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή, αλλά μου το ζήτησες και δεν μπορώ να το αρνηθώ. Υπάρχει άνθρωπος που δεν ξέρει την περιπετειώδη πορεία σου; Άνοιξες πόρτες, γκρέμισες ταμπού και κάστρα. Δημιούργησες πρότυπο που ακολούθησαν οι επόμενες γενιές. Δεν θα ξεχάσω με πόσο μεγάλο σεβασμό μιλούσες για τις φωνές πριν από σένα. Πώς μιλούσες για τη Μοσχολιού αλλά και για τη Χαρούλα μας.  Θέλω να πως ως μουσικός ότι έκανες κάτι αδιανόητο. Οι δεύτερες φωνές ακουγόντουσαν σαν πρώτες. Όταν σε ρώτησα πώς παίρνεις τόσα ρίσκα μου απάντησες «η ανάγκη αγόρι μου».

Πέταξες στη σκηνή του Ηρωδείου ως τραγωδός. Προχθές πέθανε η δεύτερη μάνα μου, αυτή που με πήρε παιδί από το χέρι και με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου. Να είστε περήφανη όπως ήταν και εκείνη για σας», είπε απευθυνόμενος στην οικογένειά της.  «Καλό ταξίδι μάνα»

Πηγή: in.gr

Το τελευταίο χειροκρότημα στη Μαρινέλλα: «Άνοιξες πόρτες, γκρέμισες κάστρα, καλό ταξίδι μάνα» – Συγκίνηση στους επικήδειους Νταλάρα και Αλεξίου

«Η Κυριακή Παπαδοπούλου, η Μαρινέλλα υπήρξε κορυφαία ερμηνεύτρια που τίμησε την τέχνη, σεβάστηκε τους δημιουργούς που την εμπιστεύτηκαν και άγγιξε τις διαδοχικές γενιές που την αγάπησαν για τη φωνή, για την προσωπικότητα και για το ήθος της» ανέφερε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, συμπληρώνοντας ότι εργάστηκε με συνέπεια και με μια σταθερή έφεση στην αναζήτηση της αρτιότητας στην ερμηνεία και στην σκηνική παρουσία για εβδομήντα ολόκληρα χρόνια, ενώ η γενικότερη συμμετοχή της στη δημόσια ζωή χαρακτηρίστηκε από σπάνια σεμνότητα και σοβαρότητα».

«Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά της, στους οικείους της και στους αμέτρητους θαυμαστές και φίλους της» κατέληξε ο κ. Τασούλας.

Μητσοτάκης: Οι Έλληνες και Ελληνίδες πάντα θα σιγοψιθυρίζουν τις μελωδίες της
«Η φωνή της Μεγάλης Κυρίας του ελληνικού τραγουδιού σίγησε. Και στο εξής, η μνήμη της ανεπανάληπτης Μαρινέλλας περνά στα χείλη των Ελληνίδων και των Ελλήνων, που πάντα θα σιγοψιθυρίζουν τις μελωδίες της. Με αυτές, άλλωστε, μεγάλωσαν πολλές γενιές στην πατρίδα μας» τόνισε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

«Ανάμεσά τους και η δική μου, καθώς οι μεγάλες επιτυχίες της υπήρξαν από τα πρώτα μουσικά μου ακούσματα. Σε ένα σπίτι, μάλιστα, όπου οι γονείς μου ήταν από τους πιο πιστούς και διαχρονικούς θαυμαστές της. Θαυμαστής της, όμως, έγινα, αργότερα και εγώ. Παρατηρώντας την εξέλιξή της στο πεντάγραμμο, αλλά και τη σεμνή παρουσία της στην κοινωνική ζωή. Μία ξεχωριστή προσωπικότητα στον χώρο της που ωστόσο θέλησε να μείνει απλή και ανθρώπινη. Και μία γυναίκα τολμηρή, που διεκδίκησε με πάθος το όνειρό της, διδάσκοντας όχι μόνο τέχνη, αλλά και ήθος στη σκηνή. Κάτι που διαπίστωσα όταν την γνώρισα από κοντά, παρακολουθώντας και όλες τις τελευταίες εμφανίσεις της» πρόσθεσε ο πρωθυπουργός.

«Η Μαρινέλλα αφήνει την Ελλάδα πιο σιωπηλή αλλά και πιο πλούσια. Με κληρονομιά τις νότες και το μοναδικό κρύσταλλο της φωνής της με την οποία από τη Θεσσαλονίκη ταξίδεψε έως τα πέρατα του κόσμου. Όπως και το υπόδειγμα της δημιουργικής, όπως ταυτόχρονα και τόσο αθόρυβης και διακριτικής ζωής και συμπεριφοράς της» τόνισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, συμπληρώνοντας: «Η σκέψη μου, όπως και όλων μας, είναι τώρα με τους δικούς της ανθρώπους. Μαζί με το τελευταίο χειροκρότημα, ‘τα λόγια είναι περιττά’, όπως θα τραγουδούσε και η ίδια».

ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ: Υπάρχουν φωνές που δεν περιγράφονται — μόνο αναγνωρίζονται
«Σήμερα αποχαιρετούμε τη Μαρινέλλα, μια εμβληματική ερμηνεύτρια, μια προσωπικότητα που σημάδεψε βαθιά το ελληνικό τραγούδι και τη σκηνική του έκφραση. Υπάρχουν φωνές που δεν περιγράφονται — μόνο αναγνωρίζονται. Η Μαρινέλλα ήταν μία από αυτές» τόνισε η υπεύθυνη Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, Νάγια Γρηγοράκου σε ανακοίνωσή της.

«Μια φωνή που έγινε μνήμη και παρηγοριά. Μια φωνή που συνόδευσε στιγμές προσωπικές και συλλογικές, που έδωσε μορφή σε όσα δεν μπορούσαν να ειπωθούν αλλιώς» σημείωσε, υπογραμμίζοντας ότι η Μαρινέλλα «δεν υπήρξε απλώς μια μεγάλη ερμηνεύτρια. Υπήρξε μια καλλιτέχνης με σπάνια σκηνική δύναμη και αυθεντικότητα, που ένωσε γενιές και έντυσε τις χαρές και τις απώλειες των ανθρώπων με φωνή».

«Η απώλειά της αφήνει ένα βαθύ κενό. Όμως, το αποτύπωμά της είναι ήδη γραμμένο — στη μνήμη, στη συγκίνηση και στην ιστορία της ελληνικής μουσικής» συμπλήρωσε η κυρία Γρηγοράκου.

Φάμελλος: Η φωνή της ήταν κομμάτι της ζωής μας
Το γεγονός ότι η Μαρινέλλα και η φωνή της έγιναν κομμάτι της ζωής των Ελλήνων και των Ελληνίδων υπογράμμισε στο συλλυπητήριο μήνυμά του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Σωκράτης Φάμελλος.

«Αποχαιρετούμε με συγκίνηση τη Μαρινέλλα, τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού. Ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, αλλά άφησε ανεξίτηλη σφραγίδα στη μουσική της σύγχρονης Ελλάδας» πρόσθεσε ο κ. Φάμελλος, τονίζοντας ότι ήταν η κορυφαία ερμηνεύτρια για πολλές δεκαετίες, με διεθνή φήμη.

«Μας συντρόφευσε σε χαρές, λύπες, έρωτες, ταξίδια. Η φωνή της ήταν κομμάτι της ζωής μας. Έφυγε από κοντά μας σήμερα, αλλά τα τραγούδια της θα μείνουν παντοτινά» πρόσθεσε ο κ. Φάμελλος.

ΚΚΕ: Σφράγισε με τις ερμηνείες της την ελληνική μουσική
«Αποχαιρετούμε τη Μαρινέλλα, τη σπουδαία ερμηνεύτρια που σφράγισε, με τις ερμηνείες της, τραγούδια-διαμάντια της ελληνικής μουσικής δημιουργίας. Όλη της η ζωή ήταν το λαϊκό τραγούδι και η μοναδική ερμηνευτική της δεινότητα αποκαλύφθηκε όχι μόνο στα ανυπέρβλητα ντουέτα με μεγάλους ερμηνευτές, αλλά και στη δική της ξεχωριστή πορεία που συμπεριλάμβανε και ερμηνείες πέραν του κλασικού λαϊκού τραγουδιού, όπως και στον κινηματογράφο» τονίζει το γραφείο Τύπου του ΚΚΕ.

«Την αισθητική των συναυλιών της αναβάθμιζε ιδιαίτερα η θεατρικότητα της σκηνικής παρουσίας της. Οι ερμηνείες της άφησαν εποχή κι υπήρξαν πηγή έμπνευσης για νεότερες γενιές καλλιτεχνών, ενώ η προσφορά της έχει αναγνωριστεί τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς» πρόσθεσε στην ανακοίνωσή του για τον θάνατο της Μαρινέλλας.

Πηγή: in.gr

Ο πολιτικός κόσμος αποχαιρετά τη σπουδαία Μαρινέλλα – «Ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στο ελληνικό τραγούδι»

Η τελετή είχε τη σιωπή που έχουν οι αποχαιρετισμοί όταν η απώλεια ξεπερνά το προσωπικό και ακουμπά το συλλογικό. Ο Πρόεδρος Εφετών Δωδεκανήσου Χριστόδουλος Κυρτσίδης οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία μέσα σε ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης, με τον νομικό και δικαστικό κόσμο να αποδίδει τιμή όχι μόνο σε έναν ανώτατο δικαστικό λειτουργό, αλλά σε μια παρουσία που, όπως τονίστηκε, σφράγισε τον θεσμό με ήθος, μέτρο και αίσθηση ευθύνης.
Στον Ιερό Ναό Υψώσεως Τιμίου Σταυρού Γαλήνης Ωραιοκάστρου, ο επικήδειος λόγος του προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου κ Βασίλη Καταβενάκη που εκφώνησε  αντιπρόεδρος κ Ανθούλα Καραολάνη, λειτούργησε ως συμπύκνωση μιας κοινής εμπειρίας. Της εμπειρίας όσων συνεργάστηκαν μαζί του και αναγνώρισαν σε εκείνον έναν άνθρωπο που δεν ζητούσε χώρο, αλλά τον δημιουργούσε με τη στάση του.

Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο του επικήδειου λόγου

Με αισθήματα βαθιάς θλίψης αποχαιρετούμε σήμερα τον εκλιπόντα Πρόεδρο Εφετών Δωδεκανήσου, έναν δικαστικό λειτουργό που υπηρέτησε τη Δικαιοσύνη με ακεραιότητα, συνέπεια και υψηλή συναίσθηση του θεσμικού του ρόλου. Ο αιφνίδιος θάνατός του άφησε δυσαναπλήρωτο κενό όχι μόνο στο δικαστικό σώμα, αλλά και στην ανθρώπινη κοινότητα που τον περιέβαλλε.

Για μακρά σειρά ετών υπηρέτησε στο Εφετείο με προσήλωση και βαθύ σεβασμό προς τον δικαστικό όρκο. Η παρουσία του υπήρξε ήρεμη αλλά καθοριστική, χωρίς επιδεικτικότητα, με εκείνη τη σπάνια ποιότητα ανθρώπων που αφήνουν ίχνος ουσίας και όχι εντυπώσεων. Η κρίση του ήταν μεστή και η στάση του πάντοτε εναρμονισμένη με το κύρος του λειτουργήματος που εκπροσωπούσε.

Υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητός και σεβαστός από δικαστές, γραμματείς και δικηγόρους, όχι μόνο για την επιστημονική του επάρκεια, αλλά κυρίως για το ήθος και την ευγένεια που τον χαρακτήριζαν. Ευπατρίδης,με υψηλή αισθητική αντίληψη και στέρεη νομική και γενική παιδεία, ενσάρκωνε το πρότυπο του δικαστικού λειτουργού που συνδυάζει τη γνώση με το μέτρο και την αυστηρότητα του νόμου με την κατανόηση του ανθρώπου.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην ευαισθησία με την οποία αντιμετώπιζε υποθέσεις που άπτονταν της εθνικής κυριαρχίας, έχοντας πλήρη επίγνωση της ιστορικής και θεσμικής τους βαρύτητας. Παράλληλα, οραματίστηκε την ανακατασκευή του Δικαστικού Μεγάρου, προσεγγίζοντας το εγχείρημα ως πράξη σεβασμού προς τον θεσμό της Δικαιοσύνης. Μελέτησε με επιμέλεια τα αρχεία, αναζητώντας τη συνέχεια και τη μνήμη του χώρου.

Αγάπησε βαθιά τη Ρόδο και τον τόπο αυτόν, και η αγάπη αυτή επισφραγίστηκε με τη συνειδητή απόφασή του να ολοκληρώσει εδώ τη δικαστική του πορεία. Η επιλογή του υπήρξε έκφραση δεσμού και ευθύνης απέναντι στον τόπο και τους ανθρώπους του.

Για όσους τον γνώρισαν από κοντά, υπήρξε πατρική μορφή· με λόγο ήπιο, με στοργή διακριτική και με γνήσιο ενδιαφέρον για τον συνάδελφο και τον συνεργάτη. Δεν ενέπνεε με λόγια, αλλά με το παράδειγμά του.

Η απώλειά του είναι ηχηρή στον νομικό κόσμο. Η μνήμη του θα παραμείνει ως παρακαταθήκη ήθους, μέτρου και βαθιάς θεσμικής ευθύνης. Σήμερα αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο που τίμησε τη Δικαιοσύνη και το λειτούργημά του.

Ας συνοδεύει τη μνήμη του η τιμή που δικαίως του ανήκει.

Το τελευταίο αντίο στον Χριστόδουλο Κυρτσίδη μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και θεσμικής τιμής

Αποχαιρετισμός στην Ελενίτσα μας

Χθες αποχαιρετήσαμε μια πραγματική ΚΥΡΙΑ.

Μια δυνατή γυναίκα. Έναν άνθρωπο που ήξερε να χαμογελά, ακόμη και όταν η ζωή δοκίμαζε τα όριά της.

Η Ελενίτσα μας έφυγε. Έφυγε για το μεγάλο ταξίδι, εκεί όπου οι άνθρωποι δεν χάνονται, αλλά κατοικούν για πάντα στις καρδιές και στη μνήμη μας.

Η οικογένεια του ΟΤΕ έχει σκεπαστεί από ένα πέπλο πένθιμης σιωπής, θρήνου και πόνου. Η Ελένη Τσακίρη, σύζυγος του Τίμου Βενιού, δεν είναι πια μαζί μας.

Και μαζί της έσπασε ένας σπάνιος, ζηλευτός συζυγικός δεσμός. Η Ελένη και ο Τίμος. Πάντα και παντού μαζί.

Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον.Περπατούσαν μαζί, γελούσαν μαζί, γέμιζαν τον χώρο και τις παρέες. Ένα αχώριστο ζευγάρι που κέρδιζε φίλους χωρίς προσπάθεια, μόνο με την παρουσία του.

Αξέχαστο θα μας μείνει εκείνο το γλυκό, μελαγχολικό χαμόγελο της Ελένης. Και εκείνα τα μάτια… μάτια που χαμογελούσαν και σε κέρδιζαν χωρίς λέξη.

Μάτια γεμάτα καλοσύνη. Η Ελένη είχε μια σπάνια αρετή: τη θεοποίηση της ευγένειας.

Ποτέ δεν ήξερες αν διαφωνεί μαζί σου. Όχι γιατί δεν είχε άποψη, αντίθετα ήταν ιδιαίτερα έξυπνη και πνευματώδης, αλλά γιατί δεν ήθελε ποτέ να πληγώσει, να προσβάλει, να στεναχωρήσει.

Χαμογελούσε – άλλοτε από ικανοποίηση, άλλοτε για να μη σε φέρει σε δύσκολη θέση. Και αυτό το μείγμα, τα χαμογελαστά μάτια και το χαμόγελο που σε σκλάβωνε, αποκάλυπτε μια σπάνια προσωπικότητα, έναν χαρακτήρα μοναδικό.

Στα πρώτα μου χρόνια στη Ρόδο γνώρισα μια υπέροχη, δεμένη παρέα γυναικών: την Ελένη, τη Γίτσα, τη Λια, την Αλεξάνδρα, τη Χρυσούλα, τη Μοσχούλα. Γυναίκες που έγιναν οικογένεια. Παντρεύτηκαν συναδέλφους, ένωσαν ζωές και δημιούργησαν μια μεγάλη, ζεστή αγκαλιά ΟΤΕτζήδων.

Χθες αποχαιρετήσαμε το μελιστάλαχτο χαμόγελο της Ελένης. Η Ελένη έδωσε μια μακρόχρονη και σκληρή μάχη με την υγεία της.

Μιλήσαμε πολλές φορές γι’ αυτή τη δοκιμασία. Ξεπέρασε ανθρώπινα όρια αντοχής. Στάθηκε όρθια, γενναία, σιωπηλή στον πόνο της.

Νιώθω βαθιά τυχερός και περήφανος που τη γνώρισα.

Θα μας λείψει σε όλους. Και δεν ξέρω πώς θα είναι να αντικρίζω τον φίλο μου τον Τίμο μόνο του. Πώς θα γίνουν εκείνες οι υπέροχες συζητήσεις χωρίς την Ελενίτσα δίπλα του.

Φίλε Τίμο, αγαπημένη Μαρία και Ευαγγελία

μέσα από την καρδιά μου και μέσα από όλο τον πόνο μου, σας εύχομαι να βρείτε τη δύναμη να συμβιβαστείτε με αυτή την αβάσταχτη απώλεια. Το χαμόγελό της — αυτό που αγαπήσατε, αυτό που αγαπήσαμε — θα είναι πάντα εκεί για να σας δίνει κουράγιο.

Καλό σου ταξίδι, Ελενίτσα μας. Σε ευχαριστούμε για το φως, την καλοσύνη και το χαμόγελό σου.

Ο συγκινητικός αποχαιρετισμός του Δημήτρη Γάκη στην Ελένη Βενιού

Η αποχώρησή της δεν πέρασε απαρατήρητη. Συνάδελφοί της από το Λιμενικό Σώμα την συνόδευσαν στο πλοίο της γραμμής, υψώνοντας καπνογόνα και δημιουργώντας μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα αποχαιρετισμού. Την ίδια στιγμή, οδηγοί φορτηγών που είχαν μόλις ολοκληρώσει τη φόρτωση εμπορευμάτων συγκεντρώθηκαν με τα τράκτορές τους στο λιμάνι, κορνάροντας παρατεταμένα προς τιμήν της.

Η εικόνα, με τα φώτα του πλοίου, τα καπνογόνα και τον ήχο από τις κόρνες, προκάλεσε την περιέργεια δεκάδων περαστικών, οι οποίοι έσπευσαν να δουν από κοντά το τι συνέβαινε. Πολλοί συγκινήθηκαν, καθώς αντιλήφθηκαν ότι πρόκειται για τον αποχαιρετισμό μιας γυναίκας που για σχεδόν μία δεκαετία στάθηκε στην πρώτη γραμμή του καθήκοντος στο νησί.

Σύμφωνα με το kostv.gr η συγκίνηση κορυφώθηκε τη στιγμή που το πλοίο της γραμμής απέπλευσε. Οι κόρνες αντήχησαν ξανά, ενώ το ίδιο το πλοίο «απάντησε» με ισχυρό ηχητικό σήμα, προσθέτοντας έναν τελευταίο, ηχηρό τόνο σε ένα «αντίο» που έμεινε αξέχαστο.

Η Έλσα Τζουβαδάκη αποχώρησε από την Κω με την αγάπη και τον σεβασμό συναδέλφων και κατοίκων, αφήνοντας πίσω της έντονο αποτύπωμα προσφοράς και αφοσίωσης.

*Φωτογραφίες kostv.gr

Πηγή: news-politics.gr

Καπνογόνα, κόρνες και… δάκρυα: Συγκινητικός αποχαιρετισμός Λιμενικού στην Κω

Με βαθιά θλίψη πληροφορήθηκα την εκδημία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ιερεμία, ενός ανθρώπου σπάνιας καλοσύνης, πνευματικότητας και αυθεντικής ανθρωπιάς. Υπηρέτησε με σεμνότητα και συνέπεια την Εκκλησία του Χριστού, τόσο ως Ποιμενάρχης στην Κω, όσο και ως Μητροπολίτης Άγκυρας και Γαλλίας, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά του σε κάθε τόπο που διακόνησε.

Είχα την εξαιρετική τιμή να τον γνωρίσω και να συνεργαστώ μαζί του στενά κατά τα έτη 2019 έως και 2023, τόσο ως ιατρός όσο και από τη θέση μου ως Έπαρχος Κω – Νισύρου. Η προσωπικότητά του, η πραότητά του, ο λόγος του που σκόρπιζε ελπίδα και παρηγοριά, η ειλικρινής αγάπη του για τον άνθρωπο, θα μείνουν βαθιά χαραγμένα στη μνήμη και την καρδιά μου.

Ο Δεσπότης Ιερεμίας δεν υπήρξε απλώς ένας ιεράρχης· υπήρξε ένας πραγματικός πατέρας, ποιμένας και συνοδοιπόρος στον αγώνα της ζωής, που αγκάλιασε όλους ανεξαιρέτως, με διάκριση και απλότητα.

Η απουσία του αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό. Εύχομαι ο Θεός της αγάπης να αναπαύσει την ψυχή του εν χώρα ζώντων και να τον κατατάξει εν σκηναίς δικαίων. Αιωνία του η μνήμη.

Με τιμή και βαθύ σεβασμό,

Ιωάννης Καμπάνης

Ιατρός – Πρώην Έπαρχος Κω – Νισύρου

Αποχαιρετισμός στον Μακαριστό Μητροπολίτη Ιερεμία από τον πρώην Έπαρχο Κω – Νισύρου

Αποχαιρετώντας τη Ζωή
Χθες το πρωί, με απόλυτη ηρεμία στον ύπνο της και πλήρης ημερών, έφυγε από κοντά μας η αγαπημένη φίλη Ζωή Woolrych – York, το γένος Noel Rees. Μια γυναίκα ξεχωριστή, που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της σε όσους είχαν την τύχη να τη γνωρίσουν.
Γεννημένη το 1930 στην Αλεξάνδρεια, ήταν καρπός ενός μεγάλου έρωτα αλλά και –όπως έλεγε η ίδια– ενός θαύματος. Η γέννησή της ήρθε εννέα μήνες μετά από ένα τάμα που έκαναν οι γονείς της τον Δεκαπενταύγουστο του 1929 στην Παναγία της Κρεμαστής, δωρίζοντας ένα ασημένιο καντήλι που θα κοσμούσε την Ιερά Πύλη.
Ο πατέρας της, Noel Rees, προερχόταν από πλούσια οικογένεια της Σμύρνης και αργότερα της Αλεξάνδρειας, ενώ η μητέρα της, Αλίκη Ξύδη, καταγόταν από μια επιφανή οικογένεια της αθηναϊκής κοινωνίας της Κηφισιάς.
Τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε τα καλοκαίρια στη Ρόδο, στο σπίτι που είχε χτίσει ο πατέρας της –με ειδική άδεια από τους Ιταλούς– ως γαμήλιο δώρο στη μητέρα της. Η Villa Rees στην Ιξιά, που έμελλε να γίνει το αγαπημένο της καταφύγιο.
Στο σπίτι τους μεγάλωσε περιστοιχισμένη από σημαντικές προσωπικότητες. Ο πατέρας της, ως Πρόξενος της Μεγάλης Βρετανίας στη Σμύρνη κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και ως άνθρωπος με κοινωνικό και οικονομικό κύρος αλλά και λόγω της κοινωνικής θέσης της μητέρας της είχε στενές σχέσεις με προσωπικότητες όπως ο Σοφοκλής Βενιζέλος, ο Αντώνης Μπενάκης, ο Γιώργος Σεφέρης καθώς και οικογένειες όπως οι Δραγούμη, Μελά, Βέμπο, Καζούλη και πολλοί άλλοι.
Η ζωή της υπήρξε πολυτάραχη, γεμάτη ταξίδια, εμπειρίες και δημιουργία. Παντρεύτηκε, απέκτησε παιδιά, σπούδασε συντήρηση έργων τέχνης στη Φλωρεντία και άνοιξε γκαλερί σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η τέχνη και ο πολιτισμός ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της. Ο πολιτισμός και η απλόχερη υποστήριξη της στις «Ανοιχτές Πόρτες» ήταν ο λόγος που έδεσε τη φιλία μας και που συνεχίστηκε μέσα στα χρόνια, γεμάτη αγάπη, εκτίμηση και σεβασμό. Στη μνήμη του πατέρα της, χρηματοδότησε ένα βιβλίο με τίτλο «Ο Άγγλος Πρόξενος», αφιερωμένο στον ρόλο του και στην επιρροή των Βρετανών στην Ελλάδα κατά τον πόλεμο.
Παρά τις διαδρομές της ανά τον κόσμο, η Ρόδος παρέμενε το σημείο αναφοράς της. Το σπίτι της στη Ρόδο, η Villa Rees, ήταν ένας τόπος συνάντησης φίλων, μια όαση ζεστασιάς και φιλοξενίας. Εκεί, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, αγνάντευε το απέραντο γαλάζιο και μιλούσε για τη ζωή της, τους φίλους της, τις μεγάλες μορφές της πολιτικής και καλλιτεχνικής ζωής που συνάντησε, πάντα με την απλότητα και τη φινέτσα που χαρακτηρίζει τους αληθινά ευγενείς ανθρώπους.
Πριν από αρκετά χρόνια είχε δωρίσει στο Δήμο Ρόδου τη συλλογή της από γκραβούρες και χαρακτικά των νησιών του Αιγαίου.
Τελευταία έλεγε συχνά:
«Θα πάρω το βαπόρι και θα έρθω στη Ρόδο, στο σπίτι μου, κοντά στη θάλασσα».
Και όσο πλησίαζε το τέλος, μιλούσε μόνο ελληνικά – φέρνοντας σε δύσκολη θέση τους οικείους της στο Λονδίνο, που δεν μπορούσαν να την καταλάβουν.
Ένας υπέροχος άνθρωπος, ένας σπάνιος χαρακτήρας, από αυτούς που δεν συναντάς συχνά στη ζωή.
Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη που τη γνώρισα.
Ας είναι αιώνια η μνήμη της.

Χ. Μαλιαράκης: Αποχαιρετώντας τη Ζωή Woolrych – York

Αποχαιρετισμός