Βαλίτσες και όνειρα στοιβαγμένες στο πίσω κάθισμα

Βαλίτσες στοιβαγμένες στο πίσω κάθισμα, παιδικά παιχνίδια στριμωγμένα στα κενά και τα πρόσωπα να κάθονται όπως – όπως στα αυτοκίνητα των οικονομικών μεταναστών που εγκαταλείπουν οριστικά τη Ρόδο, καθώς το όνειρο ενός καλύτερου Αύριο κατέρρευσε μαζί με την οικονομία της χώρας.
Αλβανοί, Βούλγαροι, Ρουμάνοι και Ρώσοι έχουν αρχίσει σιγά – σιγά να εγκαταλείπουν το νησί μιας και δεν υπάρχουν πια δουλειές και είναι αδύνατο να συντηρήσουν τις οικογένειές τους. Το φαινόμενο της φυγής άρχισε να παρατηρείται από το περασμένο καλοκαίρι και συνεχίζεται με αργούς, αλλά σταθερούς ρυθμούς.
«Ο τρόπος φόρτωσης των αυτοκινήτων μεταναστών μας δείχνει πως πρόκειται για οριστική φυγή από το νησί» δήλωσε προς τη «Δημοκρατική» ο κεντρικός πράκτορας της Blue Star Ferries Σκεύος Μούγκρος. Ο ίδιος εξήγησε πως «εκείνοι που φαίνεται πως φεύγουν είναι όσοι ήρθαν στο νησί τα τελευταία χρόνια, αφού εξακολουθούν να έχουν αυτοκίνητα με ξένες πινακίδες».
Η οριστική φυγή των ανθρώπων αυτών είναι μια πραγματικότητα. Εργολάβοι και τεχνικές εταιρείες διεπίστωσαν πως είναι αρκετοί οι Αλβανοί και οι Βούλγαροι (ειδικευμένοι μάστορες και ανειδίκευτοι εργάτες) που εγκατέλειψαν τη Ρόδο τους τελευταίους μήνες.
«Φεύγουμε για Βέροια και Ιωάννινα, εκεί ακόμα υπάρχουν μερικές δουλειές, μετά θα δούμε» ανέφερε προς τη «Δημοκρατική» ο Μίρι Μαρέμπ, μάστορας στις κεραμοσκεπές. Ο ίδιος είχε έρθει στη Ρόδο τη δεκαετία του ’90 και κατάφερε να πάρει άδεια παραμονής. Από τότε μέχρι και το 2009 δούλευε συνεχώς, κατάφερε να αγοράσει σπίτι (με δάνειο) και απέκτησε ένα παιδί το οποίο και στέλνει σε δημοτικό παιδικό σταθμό. «Εχω να δουλέψω σχεδόν ένα χρόνο, δεν έχω άλλα περιθώρια, πρέπει κάτι να κάνω για να θρέψω την οικογένειά μου». Στο ερώτημα, εάν θα επιστρέψει στη Ρόδο ο ίδιος περιέγραψε: «εδώ δημιούργησα σαν άνθρωπος, φεύγω με δυσκολία, έχω ένα σπίτι εδώ. Αν υπάρχει πολλή δουλειά εκεί που θα πάω τότε θα χαρώ πολύ, αν όχι θα φύγω στο εξωτερικό. Αν σε ένα χρόνο δεν αλλάξει η κατάσταση στη Ρόδο και δεν ανοίξουν οι δουλειές, τότε θα αναγκαστώ να πουλήσω και το σπίτι μου».
Εκείνο που ο Μίρι Μαρέμπ δεν θέλει είναι το παιδί του να μεγαλώσει σαν παιδί μεταναστών σ’ ένα «εχθρικό» σχολείο. «Στη Ρόδο δεν έχουμε προβλήματα, τα παιδιά μας παίζουν με τα άλλα παιδιά των Ροδιτών, έχουν φίλους, παίζουν και μετά το σχολείο, δεν θέλω να χαθούν όλα αυτά».
Η ιστορία αυτού του ανθρώπου είναι η ιστορία κάθε οικονομικού μετανάστη που ξεκίνησε από τη χώρα του με πολλά όνειρα και έφτασε στα νησιά μας.
Ακριβή στοιχεία για τον πλήρη αριθμό των οικονομικών μεταναστών που εγκατέλειψαν τη Ρόδο δεν υπάρχουν, ωστόσο οι εκτιμήσεις που εκφράζονται παρουσιάζουν φυγή ήδη του 20% των μονίμως διαμενόντων. Εάν σε αυτούς προστεθούν και εκείνοι που ήρθαν στη Ρόδο τα τελευταία δύο με τρία χρόνια και δεν κατάφεραν να στεριώσουν σε δουλειές, τότε το ποσοστό αυτό ανεβαίνει σημαντικά.