Επανεξετάζεται η υπόθεση με τον προπονητή μπάσκετ

Ενώπιον Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου εκκρεμεί προς επανεξέταση μετά την άσκηση και νέας αίτησης αναιρέσεως του δεύτερου παραπεμπτικού βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Δωδεκανήσου η πολύκροτη υπόθεση με κατηγορούμενο για βιασμό, για αποπλάνηση ανηλίκου ηλικίας κάτω των 10 ετών (8 ετών) και για παρά φύση ασέλγεια μεταξύ αρρένων, έναν 45χρονο προπονητή μπάσκετ του δημοτικού γυμναστηρίου της Iαλυσού.
Με την υπ’ αρίθμ. 903/2010 απόφαση του Ζ’ Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου είχε αναιρεθεί το υπ’ αριθμ. 90/2009 (πρώτο) παραπεμπτικό βούλευμα του δευτεροβάθμιου δικαστικού συμβουλίου.
Ο Αρειος Πάγος με την υπ’ αρίθμ. 903/2010 απόφαση που είχε εκδώσει είχε κρίνει άκυρες πράξεις της προδικασίας και συγκεκριμένα την προκαταρκτική πραγματογνωμοσύνη που διενήργησε παιδοψυχίατρος, έγγραφο σημείωμα του παιδιού που συνοδεύει την συγκεκριμένη πραγματογνωμοσύνη αλλά και την έκθεση αυτοψίας που πραγματοποιήθηκε στο γυμναστήριο της Ιαλυσού.
Ακύρωσε έτσι το παραπεμπτικό βούλευμα του Εφετείου και ζήτησε την επανεξέταση της υπόθεσης χωρίς να ληφθούν υπόψιν τα συγκεκριμένα στοιχεία.
Το Συμβούλιο Εφετών Δωδεκανήσου επανεξέτασε έτσι την υπόθεση και εξέδωσε νέο βούλευμα με το οποίο παραπέμπεται σε δίκη ο κατηγορούμενος.
Ο πληρεξούσιος δικηγόρος του κ Μ. Κουτσούκος προσέβαλε όμως και το δεύτερο βούλευμα ενώπιον του Αρείου Πάγου με νέα αίτηση αναίρεσης υποστηρίζοντας ότι είναι αναιτιολόγητο.
Θυμίζουμε ότι με το υπ’ αριθμ. 247/2007 βούλευμα που εξέδωσε το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Pόδου είχαν κριθεί εμμέσως πλην σαφώς αστήρικτες οι καταγγελίες σε βάρος του προπονητή από τον ανήλικο, την 29χρονη μητέρα και τον 32χρονο πατέρα του.
Oι γονείς του ανηλίκου κατήγγειλαν ότι κατά το χρονικό διάστημα Oκτωβρίου – Nοεμβρίου του 2006 ο κατηγορούμενος, ο οποίος ήταν προπονητής καλαθοσφαίρισης στο κλειστό γυμναστήριο του Δήμου Iαλυσού Pόδου, παρέσυρε τον ως άνω ανήλικο στο γραφείο του προκειμένου να μεταφέρουν τις μπάλες που βρίσκονταν εκεί ώστε να αρχίσει το μάθημα το οποίο δίδασκε στον ίδιο ανήλικο και σε άλλους συνομηλίκους του, εκεί δε του έκλεισε το στόμα και ήλθε σε παρά φύση συνουσία μαζί του, επειλώντας τον παράλληλα ότι εάν αποκάλυπτε το εν λόγω γεγονός ο ίδιος (ο κατηγορούμενος) θα σκότωνε τη μητέρα του και το νεογέννητο αδελφάκι του.
Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Ρόδου με το πρώτο βούλευμα που είχε εκδώσει έκρινε μεταξύ άλλων ότι ο φερόμενος ως παθών, κατά τις καταθέσεις του προανακριτικά και ανακριτικά υποπίπτει σε διπλή και σοβαρή αντίφαση, η οποία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε από την ηλικία του αλλά ούτε και από τη χρονική απόσταση από το συμβάν.
H αντίφαση για την οποία γίνεται λόγος εντοπίζεται στο ότι στην πρώτη εκ των ως άνω καταθέσεων ο ανήλικος τοποθετεί την πράξη χρονικά μετά την προπόνηση και τοπικά στα αποδυτήρια του γυμναστηρίου, ενώ στη δεύτερη η ίδια πράξη τοποθετείται πριν την προπόνηση και στο γραφείο του κατηγορουμένου.
Στα παραπάνω πρέπει να προστεθεί και η απουσία αντικειμενικών στοιχείων αναφορικά με τη διάπραξη της καταγγελλόμενης πράξης το γεγονός δε ότι η χρονική απόσταση από το συμβάν περιορίζει έως και εκμηδενίζει τη δυνατότητα αναγνώρισης των ιχνών της πράξης, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς την κατεύθυνση της παραδοχής ότι η πράξη έλαβε χώρα, κατά μείζονα λόγο δε από τον συγκεκριμένο κατηγορούμενο.