Απόφαση “σταθμός” του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου που εκδόθηκε κατόπιν προσφυγής 7 συμβασιούχων, που εργάζονταν με διαδοχικές αλλά διακεκομμένες συμβάσεις ορισμένου χρόνου στη ΔΕΥΑΡ, εντέλλεται την άμεση επαναπρόσληψή τους, κηρύσσοντας το διατακτικό της προσωρινά εκτελεστό με την απειλή μάλιστα χρηματικής ποινής 100 ευρώ για κάθε ημέρα άρνησης αποδοχής των υπηρεσιών τους!!
Η απόφαση είναι από τις λίγες που εισάγουν στο Ελληνικό Δίκαιο σχετική κοινοτική οδηγία που επιτάσσει να αναγνωριστεί η εργασιακή σχέση των συμβασιούχων ως αορίστου χρόνου.
Η δικαστής κ. Έλενα Μπαρκούκη, αφού μελέτησε την αγωγή, που χειρίστηκαν οι δικηγόροι κ.κ. Μ. Κόκκινος και Αικ. Κούρου, ερμηνεύει, τις εφαρμοστέες διατάξεις του εσωτερικού δικαίου σύμφωνα με τις ρήτρες της συμφωνίας-πλαισίου για την εργασία ορισμένου χρόνου και κρίνει ότι, δυνάμει του Νόμου 2121/1920, ως ισοδύναμου νομοθετικού μέτρου, σε συνδυασμό με την κοινοτική οδηγία 1999/70/ΕΚ, ο συμβασιούχος έχει πλέον καταστεί αορίστου χρόνου.
Η απόφαση του ΔΕΚ, άφηνε εξάλλου τα ελληνικά δικαστήρια απολύτως ελεύθερα να εφαρμόσουν αντί για το περιοριστικό ΠΔ 164/04, το νόμο 2112/20 που επιτρέπει τη μετατροπή των συμβάσεων από ορισμένου σε αορίστου χρόνου, εφόσον κρίνουν -κατά περίπτωση- ότι είναι αναγκαία η εφαρμογή για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των συμβασιούχων.
Το ΔΕΚ έκρινε ξεκάθαρα, ότι αποκρούεται η θέση της ελληνικής κυβέρνησης αλλά και η ταυτόσημη κρίση της Ολομέλειας του ΑΠ (στην απόφαση 20/07), που υποστήριζαν ότι δεν μπορεί να ισχύει ο Ν.2112/20 αλλά μόνο το Π.Δ 164/04.
Το δικαστήριο έκρινε ότι οι σχέσεις εργασίας των αιτούντων συμβασιούχων είχαν τα χαρακτηριστικά ενιαίας σύμβασης εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου ενώ ο χρονικός περιορισμός της διάρκειας των αλλεπάλληλων συμβάσεων δεν δικαιολογείτο από λόγους αντικειμενικούς, ήτοι από τη φύση ή το είδος των υπηρεσιών που παρείχαν ούτε από τη φύση και το είδος των καλυπτόμενων αναγκών, αλλά έγιναν λόγω έλλειψης μου προσωπικού.
