10 χρόνια κάθειρξη για εκβίαση και τοκογλυφία σε Ροδίτη ασφαλιστή

Ποινή κά­θειρ­ξης 10 ετών με ανα­σταλ­τι­κό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα, υπό τον όρο της κα­τα­βο­λής χρη­μα­τι­κής εγ­γύ­η­σης ύψους 4.000 ευρώ επέ­βα­λε χθες το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των σε έναν κά­τοι­κο της Ρόδου, ασφα­λι­στή, που κρί­θη­κε ένο­χος εκ­βί­α­σης και το­κο­γλυ­φί­ας!

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος είναι ο κύ­ριος κα­τη­γο­ρού­με­νος στην υπό­θε­ση δια­κί­νη­σης πλα­στο­γρα­φη­μέ­νων επι­τα­γών ιδιο­κτή­τη αλυ­σί­δας ζα­χα­ρο­πλα­στεί­ων με δρά­στη συγ­γε­νι­κό του πρό­σω­πο που, όπως υπο­στη­ρί­ζει, έπεσε θύμα του.

Ο τε­λευ­ταί­ος, που κα­τα­δι­κά­στη­κε σε ποινή φυ­λά­κι­σης 4 ετών, με­τα­τρέ­ψι­μη προς 10 ευρώ ημε­ρη­σί­ως, με ανα­σταλ­τι­κό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα, κα­τη­γο­ρεί­ται συ­γκε­κρι­μέ­να ότι πλα­στο­γρα­φού­σε την υπο­γρα­φή του πα­τέ­ρα του σε επι­τα­γές που χρη­σι­μο­ποιού­σε για να εξο­φλή­σει τις το­κο­γλυ­φι­κές του υπο­χρε­ώ­σεις.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε αθώο στην ίδια υπό­θε­ση έναν κά­τοι­κο Αρ­χαγ­γέ­λου.

Αφορ­μή για τον σχη­μα­τι­σμό της δι­κο­γρα­φί­ας έδωσε η κοι­νο­ποί­η­ση στον κ. Ει­σαγ­γε­λέα αγω­γής, που υπο­βλή­θη­κε ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου με την οποία κα­ταγ­γέλ­λε­ται η διά­πρα­ξη σο­βα­ρών αδι­κη­μά­των με την δια­χεί­ρι­ση επι­τα­γών ύψους 317.000 ευρώ.

Χθες ενώ­πιον του δι­κα­στη­ρί­ου, ο συ­νή­γο­ρος πο­λι­τι­κής αγω­γής κ. Πα­ντε­λής Απο­στο­λάς, ισχυ­ρί­στη­κε ότι ο «άσω­τος» γιός του μη­νυ­τή και κα­τη­γο­ρού­με­νος στην υπό­θε­ση, είχε δα­νει­στεί το­κο­γλυ­φι­κά από τον εξά­δελ­φό του και πρώτο κα­τη­γο­ρού­με­νο 40.000 ευρώ και ότι για την εξό­φλη­ση του δα­νεί­ου αυτού του πα­ρέ­δω­σε επι­τα­γές της οι­κο­γε­νεια­κής του επι­χεί­ρη­σης, τις οποί­ες είχε πλα­στο­γρα­φή­σει, αξίας 735.000 ευρώ. Ισχυ­ρί­στη­κε, μά­λι­στα, ότι είχε εκ­δώ­σει 48 επι­τα­γές από μπλόκ που εξέ­δω­σε πα­ρά­νο­μα και χωρίς τη συ­γκα­τά­θε­ση των εταί­ρων της εται­ρεί­ας από την Συ­νε­ται­ρι­στι­κή Τρά­πε­ζα Δω­δε­κα­νή­σου.

Ο γιος του μη­νυ­τή υπο­στη­ρί­ζει ότι από το έτος 2000 έχει χάσει πε­ρισ­σό­τε­ρα από 150.000 ευρώ στο κα­ζί­νο της Pόδου, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι για να αντε­πε­ξέλ­θει έλαβε προ­σω­πι­κά δά­νεια από τρά­πε­ζες, αλλά και από γνω­στούς του. Yπο­στη­ρί­ζει ότι ήταν αδύ­να­τον να αντε­πε­ξέλ­θει στην κά­λυ­ψη επι­τα­γών του και ότι ζή­τη­σε βο­ή­θεια από έτερο συγ­γε­νή του.

Iσχυ­ρί­ζε­ται ότι ο συγ­γε­νής του, του είπε ότι μπο­ρού­σε να βρεί όσα χρή­μα­τα χρεια­ζό­ταν γιατί συ­νερ­γά­ζε­ται με έναν κά­τοι­κο Aρχαγ­γέ­λου και ότι θα του δά­νει­ζαν χρή­μα­τα με τόκο 10% το μήνα.

Δια­τεί­νε­ται ακόμη ότι ο συγ­γε­νής του τον ανά­γκα­σε, για να συ­νε­χί­σει να του δα­νεί­ζει, να του πα­ρα­δώ­σει επι­τα­γές της επι­χεί­ρη­σης του πα­τέ­ρα του και ότι πήρε ένα ξε­χα­σμέ­νο μπλόκ και το συ­μπλή­ρω­σε, πλα­στο­γρα­φώ­ντας τις υπο­γρα­φές των εταί­ρων της οι­κο­γε­νεια­κής του επι­χεί­ρη­σης.

Εν συ­νε­χεία φέ­ρε­ται να ζή­τη­σε από τρά­πε­ζα νέο καρνέ επι­τα­γών στο όνομα του πα­τέ­ρα του χωρίς να επι­δεί­ξει πλη­ρε­ξού­σιο ή άλλο έγ­γρα­φο.

Ισχυ­ρί­στη­κε ότι πήγε στην τρά­πε­ζα εννιά φορές και πήρε εννιά καρνέ υπο­γρά­φο­ντας στο βι­βλίο ωσάν να ήταν ο πα­τέ­ρας του.

Aρχι­κώς, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, δα­νεί­στη­κε 40.000 ευρώ για να εξε­λι­χθεί πολύ γρή­γο­ρα στο ποσό των 317.000 ευρώ, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ο τόκος που ει­σέ­πρατ­τε από εκεί­νον ετη­σί­ως ήταν 120%.

Iσχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι ο πα­τέ­ρας του, εκ­βια­ζό­με­νος, επι­σκέ­φθη­κε με τον εξά­δελ­φό του συμ­βο­λαιο­γρά­φο και υπέ­γρα­ψε υπό την απει­λή σφρά­γι­σης των επι­τα­γών, πράξη ανα­γνώ­ρι­σης χρέ­ους.

Ο πρώ­τος κα­τη­γο­ρού­με­νος από την άλλη, επε­σή­μα­νε ότι τα δά­νεια που χο­ρή­γη­σε στον συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νο συγ­γε­νή του ήταν άτοκα και ότι τα χρή­μα­τα προ­έρ­χο­νταν από στε­γα­στι­κό δά­νειο που είχε συ­νά­ψει.

Υπο­στή­ρι­ξε ακόμη ότι σε κάθε πε­ρί­πτω­ση οι επι­τα­γές που είχαν πλα­στο­γρα­φη­θεί αντι­κα­τα­στά­θη­καν από τον μη­νυ­τή με νέες δικές του, αφού ανα­γνω­ρί­στη­κε το χρέος.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει ο πρώ­τος κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται πριν από το Μάιο του έτους 2007, εκ­με­ταλ­λευό­με­νος την ανά­γκη του εξα­δέλ­φου του και ει­δι­κό­τε­ρα τις οι­κο­νο­μι­κές δυ­σχέ­ρειες τις οποί­ες αντι­με­τώ­πι­ζε, λόγω οφει­λών του προς τρίτα πρό­σω­πα, να του χο­ρή­γη­σε δά­νειο ύψους 40.000 ευρώ με μη­νιαίο τόκο 10% και ετή­σιο τόκο 120%, με απο­τέ­λε­σμα η οφει­λή του να ανέλ­θει τε­λι­κά στο ποσό των 317.200 ευρώ.

Φέ­ρε­ται πα­ρα­πέ­ρα, σε χρόνο, που δεν εξα­κρι­βώ­θη­κε ακρι­βώς από την ανά­κρι­ση, αλλά πριν το Μάιο του έτους 2007, να απεί­λη­σε τον θείο του, ομόρ­ρυθ­μο εταί­ρο γνω­στής εται­ρεί­ας ότι θα σφρά­γι­ζε 14 επι­τα­γές, οι οποί­ες είχαν εκ­δο­θεί με χρέ­ω­ση του λο­γα­ρια­σμού της εται­ρεί­ας και σε δια­τα­γή του, ενώ εγνώ­ρι­ζε ότι αυτές ήταν πλα­στές, καθώς δεν είχαν εκ­δο­θεί από την εται­ρεία, αλλά από τον συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νο εξά­δελ­φό του και είχαν δοθεί στον ίδιο προς εξό­φλη­ση χρέ­ους του και εν­σω­μά­τω­ναν το­κο­γλυ­φι­κά ωφε­λή­μα­τα.

Ο θείος του δε προ­κει­μέ­νου να μην σφρα­γι­στούν οι επι­τα­γές ανα­γκά­στη­κε να υπο­γρά­ψει πράξη ανα­γνώ­ρι­σης χρέ­ους με την οποία απο­δε­χό­ταν ότι του όφει­λε το ποσό των 317.200 ευρώ και ότι του πα­ρέ­δω­σε 24 επι­τα­γές, συ­νο­λι­κής αξίας 317.200 ευρώ, σε χρέ­ω­ση άλλου λο­γα­ρια­σμού του αλλά και δι­καί­ω­μα εγ­γρα­φής προ­ση­μεί­ω­σης υπο­θή­κης σε οποιο­δή­πο­τε ακί­νη­το ιδιο­κτη­σί­ας του σε πε­ρί­πτω­ση μη πλη­ρω­μής κά­ποιας από τις ανω­τέ­ρω επι­τα­γές.

Ο γιος του «μη­νυ­τή» και εξά­δελ­φος του πρώ­του, φέ­ρε­ται πριν από το μήνα Μάιο του έτους 2007 να κα­τήρ­τι­σε 14 επι­τα­γές λο­γα­ρια­σμού της οι­κο­γε­νεια­κής επι­χεί­ρη­σης του πα­τέ­ρα του, θέ­το­ντας τη σφρα­γί­δα της εται­ρεί­ας και την υπο­γρα­φή των ομόρ­ρυθ­μων εταί­ρων της και στη συ­νέ­χεια να εξέ­δω­σε, σε δια­τα­γή του συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νού του και να τις πα­ρέ­δω­σε σε αυτόν προς εξό­φλη­ση χρέ­ους του εκ δα­νεί­ου.

Ως συ­νή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης των κα­τη­γο­ρού­με­νων πα­ρέ­στη­σαν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Ακης Δη­μη­τριά­δης, Κατ. Βο­λο­νά­κη και Νι­κή­τας Μπόλ­κας.