Γράφει ο κ. Γιάννης
Παρασκευάς
Δυστυχώς τόσα χρόνια σ’αυτό το πανέμορφο νησί, με τις πιο καλές κλιματολογικές συνθήκες, δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε ένα “Ζωολογικό κήπο”, γεγονός που θα εμπλούτιζε το προσφερόμενο τουριστικό μας προϊόν. Θα μας δινόταν έτσι η ευκαιρία να φιλοξενήσουμε διάφορα περίεργα όντα του ζωικού βασιλείου τα οποία θα γινόντουσαν η αιτία αυξημένου ενδιαφέροντος με αποτέλεσμα την προσέλευση περισσότερων επισκεπτών.
Ουδεμία σχέση έχει ο “Ζωολογικός μας κήπος ” με υπαρκτά πρόσωπα , γεγονότα και καταστάσεις της κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Όποιες ταυτίσεις ή ομοιότητες ανακαλύψει ο αναγνώστης και τις κοινοποιήσει , έχει ο ίδιος την ευθύνη.
Ζήσαμε το θέατρο του παραλόγου, δέκα ημέρες τώρα, παίζοντας τον “παπά” (γνωστό παιγνιόχαρτο εδώ παπάς εκεί παπάς , πού είναι ο παπάς) αναζητώντας κάποιον να κάνει τον πρωθυπουργό και κάποιους να στήσουν γύρω του το “χορό” της αρχαίας τραγωδίας.
Πρωταγωνιστής της φαρσοκωμωδίας ο “μικρός Αλέξης”, που έμαθε τις λέξεις και από κει ψηλά , αναπηδώντας από κλαδί σε κλαδί δείχνει τα υπέροχα προσόντα του και αυτοθαυμάζεται σκεπτόμενος τον εαυτό του , στρογγυλοκαθισμένος στην κορυφή του δέντρου.
Ροκανίζει τα κλαδιά που τον στηρίζουν και η “επηρμένη αγνωσία του” δεν τον αφήνει να δει ότι εύκολα ανεβαίνεις στα ψηλά αλλά δύσκολα κρατιέσαι.
Βλέπει τη “φάτσα του” στον καθρέφτη και πλάθει το δικό του παραμύθι. Αλλοιώνεται το είδωλό του και του φαίνεται πως μοιάζει με κάποιον άλλον, εκείνον που κάμποσα χρόνια πριν άλλαξε το πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Αυτός και “οι συν αυτώ” αναγορεύονται Αριστεροί και αναλυτές με Μαρξιστική θεώρηση αλλά δυστυχώς δεν έχουν, ή δε θέλουν να καταλάβουν πως οι Μηχανιστικές μεταφορές δεν έχουν τύχη στις πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες.
Ονειρεύεται ο “μικρός Αλέξης”, να μεταμορφωθεί, να βιώσει και να επαναλάβει την πορεία του Ανδρέα Παπανδρέου και “οι συν αυτώ” να γίνουν το νέο ΠΑ.ΣΟ.Κ.στη θέση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Εδώ τελειώνει η φαντασίωση. Ξεθωριάζει το όνειρο και προσγειώνεται στη σκληρή πραγματικότητα.
Κάθε πολιτικός σχηματισμός έχει λόγο ύπαρξης αν και εφόσον εκφράζει και βρίσκεται σε πλήρη αντιστοίχηση με συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες και τάξεις.
Κάθε πολιτική πρόταση διευρύνει τις αποδοχές της, εάν και εφόσον εκφράζει το κοινωνικό ζητούμενο.
Η σχετική εκλογική επιτυχία του Αλέξη και του Συνασπισμού έχει αρνητικό πρόσημο γιατί δεν είναι αποτέλεσμα θετικής επιλογής των πολιτών αλλά αποτέλεσμα της καταδίκης των μικρών και άβουλων πολιτικών που για κακή τύχη του τόπου και του Λαού βρέθηκαν τη δύσκολη περίοδο να έχουν την ευθύνη διαχείρισης της κρίσης.
Οι λάθος πολιτικές επιλογές του ΠΑ.ΣΟ.Κ και η απύθμενη αγωνία του κ. Σαμαρά να γίνει πρωθυπουργός έστω και υπό “απαγόρευση” έφεραν το Συνασπισμό και τον Πρόεδρό του ” Πρώτο τραπέζι πίστα” και “Συνταγματικό Ελέω”, του έδωσαν πρωταγωνιστικό λόγο εξελίξεις.
Γυμνός ο Βασιλιάς.
• Χωρίς μπούσουλα και έρμα, ξερμάτωτος με άγνοια κινδύνου, κομπορρημονεί χωρίς συναίσθηση του κόστους των αποτελεσμάτων και των ενεργειών του.
• Χωρίς Εθνική στρατηγική και σχέδιο εξόδου από την κρίση, φαντάζεται τον εαυτό του αρχιστράτηγο στη μάχη του Σαγγαρίου.
• Χωρίς κοστολογημένη πρόταση επιβίωσης της χώρας, προτάσσει τον ανταρτοπόλεμο ασύνταχτων κατσαμπλιάδων.
• Χωρίς πρόταση ανασύνταξης των πολιτικών συστημάτων, ασχημονεί στο υπό “σήψη πολιτικό πτώμα” και στα υπολείμματά του.
• Χωρίς συγκεκριμένη ομάδα πολιτικού και οικονομικού σχεδιασμού (Συνασπισμός = άθροισμα πλην της δεκάδας συνιστωσών) μοιράζουν “κομφετί” δίκην πολιτικών προτάσεων θυμίζοντας αποικιοκράτες που μοίραζαν μπιχλιμπίδια στους ιθαγενείς.
ΠΑ.ΣΟ.Κ και Ν.Δ. απολαμβάνουν τα επιχείρια των πράξεών τους και των παραλείψεών τους (δυστυχώς μέχρι στιγμής, δε φαίνεται να έχουν βάλει μυαλό) δεν αντιλαμβάνονται οι του Συνασπισμού και ειδικότερα ο κ. Αλέξης ότι η “δευτέρα πλάνη” θα είναι χειρότερη από την πρώτη και ότι η πτώση θα συνοδευτεί με εκκωφαντικούς θορύβους.
Η γέννηση του καινούριου μπορεί να προκύψει εάν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες και εάν ο καταλύτης είναι ισχυρός.
Σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε πλήρη αποδιάρθρωση, προτάσεις έωλες, ανεδαφικές, ατελέσφορες με μόνη προωθητική δύναμη την κομματική ιδιοτέλεια, δεν έχουν καμία τύχη και εγκυμονούν κινδύνους και για το Λαό και για τον τόπο.
