Μια πρώτη εκτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων

Ας αρχί­σουμε από τις ευρω­ε­κλο­γές, όπου έχει σερ­βι­ρι­σθεί το κυρίως πιάτο του εκλο­γι­κού παι­χνι­διού, με την γενική δια­πί­στωση των κομ­μά­των να είναι ότι όλοι έχασαν και όλοι κέρ­δι­σαν (αυτή είναι, άλλωστε, η παγία τακτική του ελλη­νι­κού πολι­τι­κού συστή­μα­τος, ανάλογα από την σκοπιά και την οπτική γωνία που βλέπει και ερμη­νεύει το εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα).

Οπως δεί­χνουν τα πράγ­ματα, το καλύ­τερο απο­τέ­λε­σμα ήταν και το τελικό απο­τέ­λε­σμα: «Εχασε ο Σαμαράς, χωρίς να κερ­δί­σει ο Τσίπρας». Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε, στις χαλαρές ευρω­ε­κλο­γές ένα ποσοστό οριακά μικρό­τερο από αυτό που είχε πάρει στις βου­λευ­τι­κές εκλογές του Ιουνίου του 2012. Για μια ακόμα φορά οι Ελληνες πολίτες δεί­χνουν πολύ πιο σοβαροί από την πολι­τική τάξη της χώρας: Τιμώ­ρη­σαν την ΝΔ, ανα­κα­λώ­ντας την ταυ­τό­χρονα στην τάξη, και «συνι­στώ­ντας» αλλαγή πορείας, χωρίς να δίνουν όμως ψήφο εμπι­στο­σύ­νης στον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να εγκρί­νουν μια «καθο­λική ανα­τροπή».

Απλώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ανα­βαθ­μι­στεί σε «κυβέρ­νηση εν αναμονή», σε περί­πτωση, που η σημε­ρινή δεν προ­χω­ρή­σει εγκαί­ρως και με τρόπο μη επι­δε­χό­μενο παρερ­μη­νειών ή αμφι­σβή­τη­σης, σε ανα­θε­ώ­ρηση της αντι­λαϊ­κής πολι­τι­κής της, απο­τέ­λε­σμα της οποίας είναι η εξα­θλί­ωση των πανελ­λή­νων.

Συμπε­ρα­σμα­τικά, αν κάτι «λέει» το απο­τέ­λε­σμα των ευρω­ε­κλο­γών (αν και δεν έχουν την διά­σταση των εθνικών εκλογών, απλώς, μπορούν να θεω­ρη­θούν ως «πρό­κριμα») είναι ότι οι Ελληνες πολίτες γνω­ρί­ζουν ότι όλα τα υπάρ­χο­ντα κόμματα είναι κατώ­τερα των περι­στά­σεων. Μια σιωπηλή πλειο­ψη­φία των πολιτών ανα­γνω­ρί­ζει ότι τα πράγ­ματα πρέπει να αλλά­ξουν και ότι μια νέα δύναμη θα πρέπει να γίνει ο εκφρα­στής αυτής της μεγάλης αλλαγής. Το παλιό δεν έχει πεθάνει, το και­νούρ­γιο δεν έχει γεν­νη­θεί και οι πολίτες απλώς ανα­μέ­νουν.

Αν θελή­σουμε τώρα να προ­χω­ρή­σουμε και λιγάκι πιο πέρα, μπο­ρούμε να πούμε ότι το ΠΑΣΟΚ και οι συν αυτώ (με την «Ελιά») κατά­φερε να ανα­τρέ­ψει τα δημο­σκο­πικά ποσοστά, που το έφεραν να βρί­σκε­ται μεταξύ φθοράς και αφθαρ­σίας, με μία πραγ­μα­τικά αξιο­ζή­λευτη συσπεί­ρωση που πέτυχε τις τελευ­ταίες τρεις ημέρες και να δηλώσει ξανά «παρών» στο πολι­τικό γίγνε­σθαι. Στο σημε­ρινό, αλλά και σε αυτό που θα δια­μορ­φώ­σει, εκ των πραγ­μά­των πλέον, το αύριον.

Η «εξα­φά­νιση» της ΔΗΜ.ΑΡ. από τον πολι­τικό χάρτη, καθώς και άλλων «προ­ο­δευ­τι­κών δυνά­μεων», σημα­το­δο­τεί πλέον την ανάγκη επα­να­χά­ρα­ξης των ορίων, με την δημιουρ­γία μιας «ευρύ­τε­ρης κεντρο­α­ρι­στε­ράς» να προ­βάλ­λει περίπου, ως «επι­τα­κτική ανάγκη».

Το ίδιο ισχύει και με την λεγό­μενη «κεντρο­δε­ξιά», που για να συνε­χί­σει να παίζει πρω­τεύ­ο­ντα ρόλο στα πολι­τικά πράγ­ματα, πρέπει να ανα­θε­μα­τί­σει, όσο γίνεται πιο γρήγορα την πολυ­διά­σπαση και να προ­χω­ρή­σει σε «συνεν­νό­ηση», λαμ­βά­νο­ντας και σοβαρά υπόψη τι έγινε με την «Χρυσή Αυγή», ό,τι γίνεται στη Θράκη με τη «μου­σουλ­μα­νική κοι­νό­τητα» και ότι «φυλ­λορ­ρο­ούν» ΑΝΕΛ και άλλοι «κεντρο­δε­ξιοί σχη­μα­τι­σμοί».

Εν κατα­κλείδι ότι η σημε­ρινή ημέρα δεν είναι η χθεσινή ούτε και η αυριανή θα είναι η σημε­ρινή. Και ότι «των φρο­νί­μων τα παιδιά, πριν πει­νά­σουν μαγει­ρεύ­ουν».

Στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, έγινε η ανα­με­νό­μενη, σχεδόν απ’ όλους (του­λά­χι­στον απ’ όσους δεν φορού­σαν παρω­πί­δες) ανα­τροπή.

Ισως να μην περί­με­ναν την έκταση της νίκης του κ. Γιώργου Χατζη­μάρ­κου ή αν προ­τι­μάτε, την έκταση της ήττας του κ. Γιάννη Μαχαι­ρίδη, η αλήθεια είναι όμως ότι η ήττα εγγρά­φε­ται στο παθη­τικό του περι­φε­ρειάρχη, που είχε επι­δεί­ξει στα τελευ­ταία χρόνια μια πρω­τό­γνωρη αλα­ζο­νεία και δεν ήθελε να ανα­γνω­ρί­σει ότι αυτό οδη­γούσε σε αδιέ­ξοδα.

Οχι μόνο αυτό, αλλά δεν ελάμ­βανε και υπόψη τις ειση­γή­σεις και των πλέον στενών και πιστών συνερ­γα­τών του, για αλλαγή πορείας. Την τελευ­ταία εβδο­μάδα αντι­λή­φθηκε ότι βρι­σκό­ταν στο χείλος του γκρεμού, επε­χεί­ρησε γενική επα­να­φορά, αλλά, όπως απο­δεί­χθηκε, ήταν κάτι παρα­πάνω από αργά!

Το ποτάμι δεν μπο­ρούσε να γυρίσει πίσω ούτε να ανα­τρα­πεί η μεγάλη δυνα­μική που επε­δεί­κνυε η παρά­ταξη του κ. Γιώργου Χατζη­μάρ­κου. Ηταν λάθος, μεγάλο λάθος και ασυγ­χώ­ρητο, που ο κ. Γ. Μαχαι­ρί­δης δεν απε­χώ­ρησε εγκαί­ρως από την πολι­τική σκηνή προ­στα­τεύ­ο­ντας την υστε­ρο­φη­μία του. Δεν υπά­κουσε στους κανόνες του λεγό­με­νου «timing» και υπε­ρε­κτί­μησε τις δυνά­μεις και τις δυνα­τό­τη­τές του.

Απο­τέ­λε­σμα τούτου ήταν να συσπει­ρώ­σει ενα­ντίον του ακόμα και τους «δικούς» του ανθρώ­πους, αλλά και να στρέψει ενα­ντίον του, στον δεύτερο γύρο, ευρύ­τε­ρες δυνά­μεις. Ο Γιάννης Μαχαι­ρί­δης «τιμω­ρή­θηκε» για την αλα­ζο­νεία του, αλλά και για τις συνε­χείς μετα­μορ­φώ­σεις του, ενώ θα μπο­ρούσε να προ­σθέ­σει κανείς, ακιν­δύ­νως για την αξιο­πι­στία των ανα­λύ­σεων ότι και κούρασε και κου­ρά­στηκε, από την πολύ­χρονη παρου­σία στον θρόνο του.

Από την άλλη, η παρά­ταξη Χατζη­μάρ­κου, εφάρ­μοσε μια άξια προ­σο­χής και ανα­γνω­ρί­σεως στρα­τη­γική και τακτική, που μπορεί να χαρα­κτη­ρι­ζό­ταν από το «μια στο καρφί και μια στο πέταλο», όμως δεν υπερέβη τα εσκαμ­μένα, σεβά­στηκε τον λεγό­μενο «πολι­τικό πολι­τι­σμό» και πέρασε με σχετική ευκολία το μήνυμα της αφα­ντε­νής γριάς «καλά του είναι πιο».

Το ό,τι ο κ. Γ. Χατζη­μάρ­κος, μπόρεσε, επι­πλέον, να υπερβεί τον εαυτό του, συγκρα­τώ­ντας τον εκνευ­ρι­σμό και την άσκοπη πολυ­λο­γία (κακοί σύμ­βου­λοί του στο παρελ­θόν), επέ­τρεψε να φανεί προς τα έξω ότι «μπορεί όταν θέλει». Τελικά και ήθελε και μπόρεσε. Ευχή όλων είναι να μη παρα­συρ­θεί από την γλυ­κύ­τητα της εξου­σίας, από τα γλυκά λόγια της Κίρκης και να προ­ση­λω­θεί σ’ αυτό που έταξε ο ίδιος και εφ’ ω ετάχθη από το εκλο­γικό σώμα «Μπροστά το Νότιο Αιγαίο».

Περιττό να τονι­σθεί, συμπε­ρα­σμα­τι­κώς, ότι το «αίσθημα της νίκης» που δια­πέ­ρασε όλο σχεδόν το Νότιο Αιγαίο, συνέ­βαλε απο­φα­σι­στικά στο να διευ­ρύ­νει την νίκη του ο κ. Γ. Χατζη­μάρ­κος.

Είναι γνωστό, άλλωστε, και εν τη Ιουδαία και εν τη Σαμα­ρεία, ότι ο Ελληνας κατά κανόνα θέλει να είναι με τον δια­φαι­νό­μενο νικητή, με αυτόν που έχει το «ρεύμα».

Στον Δήμο Ρόδου, επι­βε­βαιώ­θηκε με τον ίδιο πανη­γυ­ρικό και απόλυτο τρόπο, αυτό που επι­ση­μάν­θηκε για τον κ. Γ. Χατζη­μάρκο στις τελευ­ταίες γραμμές.

Το εκλο­γικό σώμα εγκαί­ρως είχε την αίσθηση ότι ο κ. Φ. Χατζη­διά­κος όχι μόνο δια­τή­ρησε το «ρεύμα» αλλά ότι είχε και όλα τα «ατού» στα χέρια του για να κερ­δί­σει τις εκλογές, παρά την φιλό­τιμη προ­σπά­θεια που κατέ­βαλε η παρά­ταξη «Ροδίων Οραμα» του κ. Στράτου Καρίκη.

Η διά­σπαση των δυνά­μεων της Ν.Δ. στο Δήμο Ρόδου, για μια ακόμα φορά, αλλά και η μη διάθεση των υπο­λοί­πων παρα­τά­ξεων, όπως προ­κύ­πτει από την αριθ­μη­τική ανά­γνωση των απο­τε­λε­σμά­των, να δημιουρ­γή­σουν «αντι­συ­σπει­ρώ­σεις» κατά του κ. Φ. Χατζη­διά­κου, διευ­κό­λυ­ναν το έργο του και συνέ­βα­λαν απο­φα­σι­στικά στην εύκολη, σχεδόν, επι­κρά­τησή του.

Από την άλλη πλευρά απο­δεί­χθηκε ορθή η προ­ε­κλο­γική τακτική και στρα­τη­γική που ακο­λού­θησε, όσο κι αν δια­φω­νεί κανείς με τις μεθό­δους και τους τρόπους που ακο­λού­θησε (γι’ αυτόν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ως φαί­νε­ται, και δικαιώ­θηκε), να στραφεί ευθέως και απο­κλει­στικά κατά του κ. Χ. Χατζηευ­θυ­μίου γιατί γνώριζε ότι ήταν ο μόνος που θα μπο­ρούσε να του αμφι­σβη­τή­σει την επι­κυ­ριαρ­χία και να του «κλέψει» την πρωτιά.

Κι εδώ φάνηκε για μια ακόμα φορά η «γύμνια» και η πολι­τική απε­ρι­σκε­ψία της Τοπικής Νέας Δημο­κρα­τίας.

Εδειξε ότι στε­ρεί­ται πολι­τι­κού αισθη­τη­ρίου, ότι δεν έχει επί­γνωση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και ότι είναι αυτο­κα­τα­στρο­φική.

Αυτό, όμως, δεν σημαί­νει σε καμία περί­πτωση, αμφι­σβή­τηση της υπε­ρο­χής και υπε­ρο­πλίας του κ. Φ. Χατζη­διά­κου σε πολι­τική στρα­τη­γική, αφού κατά­φερε να αντι­με­τω­πί­σει τους αντι­πά­λους του με τα ίδια τους τα όπλα και τις ίδιες τις αδυ­να­μίες τους.

Ουαί και αλίμονο, όμως, αν προβεί σε λαθε­μένη απο­τί­μηση του εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος. Ο δρόμος απ’ εδώ κι εμπρός γι’ αυτόν θα είναι πιο δύσκο­λος απ’ ό,τι προ­ε­κλο­γικά και αν δεν το εντάξει στην απ’ εδώ κι εμπρός μεθο­δο­λο­γία του, θα κατα­λή­ξει εκεί που κατέ­ληξε ο κ. Γ. Μαχαι­ρί­δης.

Η ελλη­νική ιστορία έχει διδάξει ότι είναι άπειρες οι φορές που το «ωσαννά» ακο­λού­θησε η σταύ­ρωση.

Ευχό­μα­στε και ελπί­ζουμε, νικητές και ηττη­μέ­νοι, πραγ­μα­τι­κοί και υπο­τι­θέ­με­νοι, να συλ­λά­βουν τα μηνύ­ματα που έστειλε ο λαός και να πράξουν ανα­λό­γως.

Υ.Γ. Αξίζει να σημειω­θεί ότι η «δημο­κρα­τική», την προη­γού­μενη Τρίτη, 20 Μαΐου, εξά­γο­ντας τα πρώτα συμπε­ρά­σματά της, σχετικά με τα εκλο­γικά απο­τε­λέ­σματα της Κυρια­κής 18 Μαΐου, έπεσε «διάνα», τόσο στις εκτι­μή­σεις, όσο και στις προ­βλέ­ψεις της, σχετικά και με τα απο­τε­λέ­σματα των δημο­τι­κών και περι­φε­ρεια­κών εκλογών της Κυρια­κής, 25 Μαΐου.