Guardian: Να διορθώσουμε ένα ιστορικό λάθος και να επιστρέψουμε τα Μάρμαρα

Τώρα που η Αμάλ Κλού­νεϊ ανα­κί­νη­σε τη συ­ζή­τη­ση γύρω από την αίγλη του Παρ­θε­νώ­να είναι ώρα να επα­νορ­θώ­σου­με ένα ιστο­ρι­κό λάθος: να επι­στρέ­ψου­με στο σπίτι τους τα αρ­χαία αυτά γλύ­πτά, επι­ση­μαί­νει σε άρθρο της η αντα­πο­κρί­τρια της βρε­τα­νι­κής εφη­με­ρί­δας Guardian στην Αθήνα, Ελένα Σμιθ.

«Σχε­δόν κα­θη­με­ρι­νά κάνω έναν πε­ρί­πα­το γύρω από την Ακρό­πο­λη. Η λέξη “γύρω” είναι η λέξη κλει­δί, γιατί οι Έλ­λη­νες έχουν δια­νύ­σει χι­λιό­με­τρα για να ενώ­σουν τις αρ­χαιό­τη­τες της Αθή­νας με ένα απλό πε­ζό­δρο­μο. Στο κέ­ντρο αυτού του κλα­σι­κού θη­σαυ­ρού δε­σπό­ζει μία από­κρη­μνη προ­ε­ξο­χή, γνω­στός ο Ιερός Βρά­χος. Καθώς ανε­βαί­νε­ται το μο­νο­πά­τι είναι αυτό που στε­φα­νώ­νει την κο­ρυ­φή: εκεί, ανά­με­σα στα πεύκα, βρί­σκε­ται ο Παρ­θε­νώ­νας, ο σπου­δαιό­τε­ρος όλων των ναών, απα­ρά­μιλ­λος, λευ­κός και φτιαγ­μέ­νος από το κα­λύ­τε­ρο μάρ­μα­ρο του Χρυ­σού Αιώνα», ση­μειώ­νει η δη­μο­σιο­γρά­φος.

«Αν και υπο­στη­λω­μέ­νη, η επι­βλη­τι­κή σκιά του αρι­στουρ­γή­μα­τος 2.500 ετών κόβει την ανάσα. Ένα δώρο κάτω από τον ατ­τι­κό ου­ρα­νό. Αλλά και κάτι ακόμη: ο κα­λύ­τε­ρος αντί­λο­γος σε οποια­δή­πο­τε αμ­φι­βο­λία ότι τα Μάρ­μα­ρα του Παρ­θε­νώ­να -Ελ­γί­νεια- τα καλ­λι­τε­χνή­μα­τα που κά­πο­τε κο­σμού­σαν τον μα­γευ­τι­κό ναό, αλλά τα τε­λευ­ταία 200 χρό­νια εκτί­θε­νται στο κα­κο­φω­τι­σμέ­νο Βρε­τα­νι­κό Μου­σείο, πρέ­πει να επα­νε­νω­θούν με τον τόπο που δη­μιουρ­γή­θη­καν», συ­νε­χί­ζει.

«Δεν θα κρυ­φτώ. Θα χρη­σι­μο­ποι­ή­σω τα αθά­να­τα λόγια του Λόρ­δου Βύ­ρω­να: “Είμαι με την Ελ­λά­δα”. Και τόσο φυ­σι­κά εν­θου­σια­σμέ­νη που μία τέ­τοια δια­μά­χη -η οποία θα έπρε­πε να έχει λυθεί εδώ και πολύ καιρό, εάν πρυ­τά­νευε η λο­γι­κή και το κοινό αί­σθη­μα-, ανα­κι­νή­θη­κε μετά την επί­σκε­ψη της Αμάλ Κλού­νεϊ στην Αθήνα την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα», το­νί­ζει η Σμιθ.

«Το ότι θα έπρε­πε μία νεαρή Αγγλο-λι­βα­νέ­ζα δι­κη­γό­ρος, προ­σφά­τως πα­ντρε­μέ­νη με έναν σταρ του Χό­λι­γουν να επα­νεκ­κι­νή­σει τη συ­ζή­τη­ση (και με τα φλας να αστρά­φτουν), λέει πολλά για την εποχή που ζούμε. Αλλά δη­λώ­νο­ντας απλά το προ­φα­νές, ότι τα μάρ­μα­ρα του Παρ­θε­νώ­να θα γυ­ρί­σουν στην Ελ­λά­δα, είναι αυτό που έβαλε στο επί­κε­ντρο την κυρία Κλού­νεϊ», επι­ση­μαί­νει

Στη συ­νέ­χεια η Ελένα Σμιθ ανα­φέ­ρει ότι έχουν πε­ρά­σει πε­ρισ­σό­τε­ρα από 30 χρό­νια από τότε που η με­γά­λη ελ­λη­νί­δα ηθο­ποιός Με­λί­να Μερ­κού­ρη, πρώτη έθεσε το ζή­τη­μα του επα­να­πα­τρι­σμού, χάρη στον Τόμας Μπρους, τον έβδο­μο κόμη του Έλγιν που εξο­ρί­στη­κε στο άλλο άκρο της Ευ­ρώ­πης. «τα γλυ­πτά, μέρος της ζω­φό­ρου, τε­ρά­στιας ομορ­φιάς και κλί­μα­κας στην κλασ­σι­κή τέχνη, λε­η­λα­τή­θη­καν, όταν η Ελ­λά­δα ήταν χωρίς φωνή και κα­τα­κτη­μέ­νη από την Οθω­μα­νι­κή Αυ­το­κρα­το­ρία, και ο Έλγιν ήταν πρέ­σβης στην Υψηλή Πύλη», προ­σθέ­τει.

Ανα­φέ­ρει δε, ότι θα έτρε­με στην ιδέα της αντί­δρα­σης των Βρε­τα­νών, αν ένα δικό τους μνη­μείο είχε την ίδια μοίρα. «Αλλά επα­νει­λημ­μέ­να έχω εντυ­πω­σια­στεί με την ψυ­χραι­μία που έχει επι­δεί­ξει η Αθήνα. Με την ευ­γέ­νεια που τρέ­φει το ένα έθνος για το άλλο, οι Έλ­λη­νες έχουν βάλει την δια­πραγ­μά­τευ­ση πάνω από το θυμό, την ει­ρή­νη πάνω από τη δια­μά­χη και το χιού­μορ πάνω από την εχθρι­κό­τη­τα.

Με­τα­ξύ άλλων υπο­γραμ­μί­ζει ότι η απόφ­ση να προ­σλά­βει την κυρία Κλού­νεϊ, την νε­α­ρό­τε­ρη της ομά­δας των επι­φα­νών δι­κη­γό­ρων του γρα­φεί­ου των Τζέ­φρι Ρό­μπερ­τσον και Νόρ­μαρ Πάλ­μερ, αντα­να­κλά αυτό που θε­ω­ρεί­ται ολο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο εξά­ντλη­ση κάθε οδού, δι­πλω­μα­τι­κής και πο­λι­τι­κής, για να επι­λυ­θεί το ζή­τη­μα (…)

«Ως Βρε­τα­νί­δα, σκύβω το κε­φά­λι μου, αλλά δίνω την καρ­διά μου σε αυτό που ο ποι­η­τής Τίτος Πα­τρί­κιος απο­κα­λού­σε «ασυ­να­γώ­νι­στο όπλο»: το κοινό αί­σθη­μα των απλών Βρε­τα­νών που εδώ και δύο δε­κα­ε­τί­ες έχουν υπο­στη­ρί­ξει τον επα­να­πα­τρι­σμό, όπως φαί­νε­ται από τις δη­μο­σκο­πή­σεις. Ήταν και ένας άλλος ποι­η­τής, ο Γιάν­νης Ρί­τσος, ο οποί­ος είχε συ­νο­ψί­σει κα­λύ­τε­ρα την απώ­λεια αυτή την μαρ­μά­ρων (στη Ρω­μιο­σύ­νη): Αυτά τα δέ­ντρα δεν βο­λεύ­ο­νται σε λι­γό­τε­ρο ου­ρα­νό, αυτές οι πέ­τρες δε βο­λεύ­ο­νται κάτου απ’ τα ξένα βή­μα­τα. Χρειά­ζο­νται τον ατ­τι­κό ου­ρα­νό ώστε να εκτι­μη­θούν κα­λύ­τε­ρα…»

Κλεί­νο­ντας το άρθρο της η Ελένα Σμιθ επι­ση­μαί­νει ότι η Ελ­λά­δα έχει πε­ρά­σει τις πιο δύ­σκο­λες ώρες των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων. Η επα­νέ­νω­ση των γλυ­πτών θα είναι μία ισχυ­ρή το­νω­τι­κή ένεση για ένα έθνος που σε χα­λε­πούς και­ρούς πάντα στά­θη­κε κοντά στη Βρε­τα­νία. Σπά­νια έχου­με τέ­τοιες ευ­και­ρί­ες να κά­νου­με σωστό ένα λάθος. Η ευ­και­ρία είναι τώρα εδώ και η Βρε­τα­νία πρέ­πει να την αδρά­ξει».

‘ Εθνος