Ενός μηνός σιγή

Τι το΄ θελε ο κ. Μπαλτάς, τώρα που οι ηθο­ποιοί στα θέατρα παίζουν έναντι τρο­φί­μων, όπως ακριβώς στη Κατοχή, να ανα­κα­λύ­ψει πως υπάρχει και μία ευτυχής συνέ­πεια, στην Ειδο­μένη της λάσπης, της από­γνω­σης και των συμ­μο­ριών, των προ­θέ­σεων ενός απάν­θρω­που ακτι­βι­σμού που βλέπει ανα­στά­σεις και τρο­πο­ποι­ή­σεις του πολι­τι­κού dna, πάνω στις σάρκες των απε­γνω­σμέ­νων; Κατα­λα­βαίνω, ότι ο υπουρ­γός Πολι­τι­σμού όταν δήλωσε πως είναι τιμη­τική για την Ελλάδα η εικόνα στην Ειδο­μένη, προ­φα­νώς ήθελε να πει πως είναι θετικό ότι δεν έχει υπάρξει βίαιη παρέμ­βαση και πως, αν κάποιος πρέπει να νιώθει ντροπή, είναι οι χώρες που αρνού­νται να υπο­δε­χθούν πρό­σφυ­γες στο δικό τους έδαφος. Το ίδιο εύκολα κατά­λαβα τι εννο­ούσε προ ημερών ο συνά­δελ­φός του, o κ. Δημή­τρης Μάρδας, όταν έλεγε διπλω­μα­τία ή πόλεμος. Προ­φα­νώς ήθελε να πει πως η διπλω­μα­τία είναι μονό­δρο­μος στη δια­χεί­ριση δια­φω­νιών με την Τουρκία. Όμως, σε μια χώρα που φλερ­τά­ρει με μαζικό νευρικό κλο­νι­σμό, εξου­θε­νω­μένη από την κρίση και επι­βα­ρυ­μένη από το προ­σφυ­γικό, με τους «αντι­πά­λους» να περι­μέ­νουν στη γωνία την κάθε κου­βέ­ντα να κραυ­γά­σουν, οι πολι­τι­κοί οφεί­λουν να είναι προ­σε­κτι­κοί σε κάθε δήλωσή τους, αντί να σπεύ­δουν εκ των υστέρων -σε μια από­πειρα να μαζέ­ψουν τα αμάζευτα- να χρε­ώ­σουν στους δημο­σιο­γρά­φους από­πειρα δια­στρέ­βλω­σης των λεγο­μέ­νων τους. Αν κρα­τού­σαν, εάν κρα­τού­σαμε ενός μηνός σιγή, ΟΛΟΙ, ίσως και να άλλαζε κάτι! Μιλάμε, σχο­λιά­ζουμε, κραυ­γά­ζουμε. περισ­σό­τερο απ’ όσο παρά­γουμε…