Ενός μηνός σιγή

Τι το΄ θελε ο κ. Μπαλτάς, τώρα που οι ηθοποιοί στα θέατρα παίζουν έναντι τροφίμων, όπως ακριβώς στη Κατοχή, να ανακαλύψει πως υπάρχει και μία ευτυχής συνέπεια, στην Ειδομένη της λάσπης, της απόγνωσης και των συμμοριών, των προθέσεων ενός απάνθρωπου ακτιβισμού που βλέπει αναστάσεις και τροποποιήσεις του πολιτικού dna, πάνω στις σάρκες των απεγνωσμένων; Καταλαβαίνω, ότι ο υπουργός Πολιτισμού όταν δήλωσε πως είναι τιμητική για την Ελλάδα η εικόνα στην Ειδομένη, προφανώς ήθελε να πει πως είναι θετικό ότι δεν έχει υπάρξει βίαιη παρέμβαση και πως, αν κάποιος πρέπει να νιώθει ντροπή, είναι οι χώρες που αρνούνται να υποδεχθούν πρόσφυγες στο δικό τους έδαφος. Το ίδιο εύκολα κατάλαβα τι εννοούσε προ ημερών ο συνάδελφός του, o κ. Δημήτρης Μάρδας, όταν έλεγε διπλωματία ή πόλεμος. Προφανώς ήθελε να πει πως η διπλωματία είναι μονόδρομος στη διαχείριση διαφωνιών με την Τουρκία. Όμως, σε μια χώρα που φλερτάρει με μαζικό νευρικό κλονισμό, εξουθενωμένη από την κρίση και επιβαρυμένη από το προσφυγικό, με τους «αντιπάλους» να περιμένουν στη γωνία την κάθε κουβέντα να κραυγάσουν, οι πολιτικοί οφείλουν να είναι προσεκτικοί σε κάθε δήλωσή τους, αντί να σπεύδουν εκ των υστέρων -σε μια απόπειρα να μαζέψουν τα αμάζευτα- να χρεώσουν στους δημοσιογράφους απόπειρα διαστρέβλωσης των λεγομένων τους. Αν κρατούσαν, εάν κρατούσαμε ενός μηνός σιγή, ΟΛΟΙ, ίσως και να άλλαζε κάτι! Μιλάμε, σχολιάζουμε, κραυγάζουμε. περισσότερο απ’ όσο παράγουμε…