Οι άντρες δεν… κλαίνε

Διάβασα το σχόλιο που έκανε ο κ. Χρήστος Χωμε­νί­δης σε κοι­νω­νικό δίκτυο, σχετικά με τη συγκί­νηση του Έλληνα Πρω­θυ­πουρ­γού στις προ­γραμ­μα­τι­κές δηλώ­σεις. εγκαλεί τον πρω­θυ­πουργό ότι δεν στέ­κε­ται στο ύψος ενός Περικλή, ενός Βενι­ζέ­λου (όχι του Ευάγ­γε­λου, του άλλου), ενός Ηλιού ή ενός Βελου­χιώτη που δεν δάκρυ­σαν.

Έγραψε τέλος ότι «Στην πολι­τική και στη δημόσια σφαίρα γενικά, το να εκβιά­ζεις το συναί­σθημα του ακρο­α­τη­ρίου σου το θεωρώ του­λά­χι­στον αντιαι­σθη­τικό» και πως όλα αυτά είναι Μάρθα Βούρτση και Ξαν­θό­που­λος.

Να υποθέσω ότι ήταν παρών στις προ­γραμ­μα­τι­κές δηλώ­σεις Περικλή κι Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου.

Και είναι σίγου­ρος δηλαδή, ότι ο Άρης Βελου­χιώ­της δεν έκλαψε στην 4ωρη ομιλία του στη Λαμία τον Οκτώ­βριο του 1944. Μάλλον οι αυτό­πτες μάρ­τυ­ρες, όπως ο φωτο­γρά­φος Σπύρος Μελε­τζής, είναι ψεύτες που είδαν τον δημόσιο άνδρα να δακρύ­ζει μπροστά σε χιλιά­δες Λαμιώ­τες.

Ο δε Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής του θυμίζει Μάρθα Βούτση και Ξαν­θό­πουλο όταν συγκι­νη­μέ­νος ανα­λάμ­βανε τη δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας το 1974.

Το βάρος της ιστο­ρι­κής ευθύνης είναι που σπάει τη φωνή, από πολι­τι­κούς που δεν είναι φορείς πολι­τι­κής αναι­σθη­σίας.

Η συγκί­νηση, όταν είναι ειλι­κρι­νής, δεν βλάπτει ούτε απο­κα­λύ­πτει έναν αδύναμο ηγέτη.

Ακόμη και οι πιο ψυχροί πολι­τι­κοί λυγί­ζουν.

Αυτό που βλάπτει είναι η διαρκής καχυ­πο­ψία απέ­να­ντι σε ότι δεν ται­ριά­ζει στα στε­ρε­ό­τυπα που έχουμε στο μυαλό μας.

Και εν τέλει, μόνο μέσα απ’ τα δάκρυα μπο­ρούμε να δούμε αυτόν τον κόσμο καθαρά.

Κοντο­λο­γίς: Επειδή, δεν γνω­ρί­ζουμε αν δάκρυσε ή δεν δάκρυσε ο Περι­κλής ας κρα­τή­σουμε την ρήση του στον Επι­τά­φιο «…«φιλο­κα­λού­μεν τε γάρ μετ’ ευτε­λείας και φιλο­σο­φού­μεν άνευ μαλα­κίας».