«Ιατροδικαστική έκθεση» για τον θανάτο του Ιησού- από την μελέτη του ιατροδικαστή Φ. Κουτσάφτη

Εξι ανα­κρί­σεις, τέσ­σε­ρις βα­σα­νι­σμοί. Η Σταύ­ρω­ση, ο Θά­να­τος, η Ανά­στα­ση. Τα Πάθη…

Υπάρ­χει, άραγε, επι­στη­μο­νι­κή εξή­γη­ση για τον θά­να­το του Ιησού Χρι­στού; Γιατί κα­ταρ­ρί­πτε­ται η θε­ω­ρεία όσων αμ­φι­σβη­τούν ότι πέ­θα­νε πάνω στον Σταυ­ρό, άρα εξη­γούν «λο­γι­κά» την Ανά­στα­ση; Ποια θα μπο­ρού­σε να είναι η «νε­κρο­ψία» και η «ια­τρο­δι­κα­στι­κή έκ­θε­ση» για το μαρ­τύ­ριο και τον θά­να­τό Του;

Απα­ντή­σεις, από τον προϊ­στά­με­νο της Ια­τρο­δι­κα­στι­κής Υπη­ρε­σί­ας Αθη­νών, Φί­λιπ­πο Κου­τσά­φτη, που έχει κάνει μια συ­στη­μα­τι­κή με­λέ­τη, εξε­τά­ζο­ντας όλες τις πηγές και ανα­λύ­ο­ντας τα Πάθη και τον θά­να­το Του Ιησού Χρι­στού με επι­στη­μο­νι­κό τρόπο.

Στην «Κυ­ρια­κά­τι­κη Δη­μο­κρα­τία» ανέ­λυ­σε τα αίτια θα­νά­του Του και την επί­πτω­ση κάθε βα­σα­νι­στη­ρί­ου.

Ερώ­τη­ση: Κύριε Κου­τσά­φτη, τα στοι­χεία που έχου­με στα χέρια μας από τις Γρα­φές, την πα­ρά­δο­ση της Εκ­κλη­σί­ας και τις ιστο­ρι­κές πηγές μάς δί­νουν μια πλήρη ει­κό­να για τα μαρ­τύ­ρια Του Χρι­στού;

-Βε­βαιό­τα­τα. Ξέ­ρου­με πάρα πολλά στοι­χεία και θα έλεγε κα­νείς ότι μπο­ρού­με να βγά­λου­με ένα πό­ρι­σμα. Ελ­πί­ζω να μην ακού­γε­ται ασε­βές αυτό το τόλ­μη­μα σε ορι­σμέ­νους, γιατί τόλ­μη­μα είναι.

Πρέ­πει να γίνει κα­τα­νοη­τό ότι το θείο πάθος είναι εκού­σιο. Ο Κύ­ριος με τη δική Του θέ­λη­ση δέ­χτη­κε τα πάντα, γι’ αυτό ακόμα και την ώρα που τα καρ­φιά έσκι­ζαν τις σάρ­κες του και τρυ­πού­σαν τα οστά Του Αυτός προ­σευ­χό­ταν για τους σταυ­ρω­τές Του, πράγ­μα πρω­το­φα­νές.

Eρ: Ποια ήταν λοι­πόν η επί­πτω­ση των Παθών;

-Αυτό που πρέ­πει όλοι να γνω­ρί­ζουν είναι ότι τα Πάθη είναι ψυ­χο­σω­μα­τι­κά. Ο Χρι­στός, όταν φεύ­γει από τον Μυ­στι­κό Δεί­πνο και πο­ρεύ­ε­ται για να προ­σευ­χη­θεί, αφή­νο­ντας λίγο πιο μα­κριά τους τρεις μα­θη­τές (Πέτρο, Ιά­κω­βο και Ιω­άν­νη), εμ­φα­νί­ζε­ται με βάση τις Γρα­φές εκ­στα­τι­κός σαν κάτι δυ­σά­ρε­στο να πε­ρι­μέ­νει.

Στο τέλος (ενώ οι μα­θη­τές δεν έχουν αντι­λη­φθεί τι συμ­βαί­νει) Ο Ιη­σούς προ­σεύ­χε­ται για τρίτη φορά και τρέ­χει από το μέ­τω­πό του ιδρώ­τας και αίμα. Αυτό το ση­μείο της δι­ή­γη­σης περί «αι­μα­τη­ρού ιδρώ­τα» αμ­φι­σβη­τή­θη­κε πολύ έντο­να για αιώ­νες.

Ο Ευαγ­γε­λι­στής όμως γρά­φει κάτι που ήταν αδια­νό­η­το και πρω­το­φα­νές, χωρίς να τον νοιά­ζει αν θα τον αμ­φι­σβη­τή­σουν ή αν θα πουν ότι γρά­φει φα­ντα­στι­κά πράγ­μα­τα.

Πράγ­μα­τι, λοι­πόν, το Ευαγ­γέ­λιο 2000 χρό­νια μετά δι­καιώ­θη­κε, καθώς η Ια­τρι­κή πρό­σφα­τα απο­φάν­θη­κε ότι υπάρ­χει ένα σπά­νιο συ­νο­δό σύμ­πτω­μα του ορ­γα­νι­σμού με αυτά τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά όταν κά­ποιος βρε­θεί σε με­γά­λη ψυ­χο­σω­μα­τι­κή έντα­ση.

Ξέ­ρου­με πλέον από τη σύγ­χρο­νη επι­στή­μη ότι οι ιδρω­το­ποιοί αδέ­νες είναι διά­σπαρ­τοι στο σώμα, αλλά οι πο­λυ­πλη­θέ­στε­ροι βρί­σκο­νται στις πα­λά­μες, στα πέλ­μα­τα, στον αυ­χέ­να, στις πα­ρειές και στο μέ­τω­πο.

Οταν ο άν­θρω­πος βρε­θεί σε με­γά­λη έντα­ση, είναι δυ­να­τόν να γίνει αυ­τό­μα­τη ρήξη με­γά­λου αριθ­μού τρι­χοει­δών αγ­γεί­ων στο σπεί­ρα­μα των αδέ­νων. Το αίμα που απε­λευ­θε­ρώ­νε­ται ανα­μει­γνύ­ε­ται με τον ιδρώ­τα, τον βάφει κόκ­κι­νο και στη συ­νέ­χεια το πα­ρα­χθέν μείγ­μα ανα­βλύ­ζει στο δέρμα.

Δη­λα­δή, ο Ευαγ­γε­λι­στής Λου­κάς έγρα­ψε την αλή­θεια. Κα­τα­λα­βαί­νει, όμως, κα­νείς σε πόσο με­γά­λο βαθμό έντα­σης βρι­σκό­ταν Ο Ιη­σούς πριν ακόμα από τη σύλ­λη­ψή Του.

Την άλλη μέρα ήξερε ότι θα ανα­λά­βει την αν­θρώ­πι­νη αμαρ­τία ως αντι­κα­τα­στά­της του πε­σό­ντος αν­θρώ­που και θα αντι­με­τω­πί­σει πάνω στον Σταυ­ρό τη θεία δι­καιο­σύ­νη.

Δεν ήθελε να χάσει το βλέμ­μα του πα­τέ­ρα Του που ήταν στραμ­μέ­νο πάνω Του. Δεν ήταν η αγω­νία Του ούτε για τη μα­στί­γω­ση ούτε για τα καρ­φιά.

Eρ: Τα μαρ­τύ­ρια πριν από τη Σταύ­ρω­ση ποια ήταν και ποια επί­πτω­ση είχαν;

-Μετά τη σύλ­λη­ψη ο Ιη­σούς πέ­ρα­σε από έξι εξα­ντλη­τι­κές και κα­κό­πι­στες ανα­κρί­σεις. Από τον Άννα, τον Καϊ­ά­φα, το Συ­νέ­δριο, τον Πι­λά­το, τον Ηρώδη και ξανά από τον Πι­λά­το.

Στα με­σο­δια­στή­μα­τα κα­κο­ποι­ή­θη­κε με τέσ­σε­ρις πο­λύ­ω­ρους και βάρ­βα­ρους βα­σα­νι­σμούς. Με­τα­ξύ των ανα­κρί­σε­ων και των βα­σα­νι­σμών σύρ­θη­κε αλυ­σο­δε­μέ­νος και δερ­νό­με­νος έξι φορές.

Η από­στα­ση που δι­ή­νυ­σε με τις αλυ­σί­δες ήταν πε­ρί­που έξι χι­λιό­με­τρα. Και όλα αυτά νη­στι­κός, δι­ψα­σμέ­νος και άυ­πνος.

Eρ: Οι πιέ­σεις τι ρόλο έπαι­ξαν;

-Του ασκή­θη­κε έντο­νη ψυ­χο­σω­μα­τι­κή βία, Τον έγδυ­σαν τρεις φορές, Τον έντυ­σαν άλλες τόσες, Τον μα­στί­γω­σαν, Του φό­ρε­σαν το ακάν­θι­νο στε­φά­νι και Του φόρ­τω­σαν τον βαρύ Σταυ­ρό. Στις ανα­κρί­σεις Τον διέ­συ­ραν και Τον εξευ­τέ­λι­σαν. Ήθε­λαν με κάθε τρόπο να Τον κά­νουν να λυ­γί­σει.

Eρ: Με­τα­ξύ άλλων, μα­στι­γώ­θη­κε.

-Ναι. Η μα­στί­γω­ση γι­νό­ταν με φραγ­γέ­λιο, που είχε λου­ριά με απο­λή­ξεις σφαι­ρί­δια και άκρες από κό­κα­λα. Κάθε φορά που έπε­φτε στο σώμα το μα­στί­γιο αυτά τα αντι­κεί­με­να έμπαι­ναν μέσα στις σάρ­κες και όταν το τρα­βού­σε ο βα­σα­νι­στής για να ξα­να­χτυ­πή­σει έσκι­ζαν το δέρμα.

Οι πλη­γές που προ­κά­λε­σαν ήταν φο­βε­ρές σε όλη την οπί­σθια επι­φά­νεια και την πλά­για κοι­λια­κή και θω­ρα­κι­κή χώρα, που πρέ­πει να ήταν κα­τα­μα­τω­μέ­νη. Πρέ­πει να έχασε πολύ με­γά­λη πο­σό­τη­τα αί­μα­τος ο Χρι­στός μόνο από αυτό.

E: Ως προς τον Σταυ­ρό που κου­βά­λη­σε;

-Όταν ο Κύ­ριος φορ­τώ­θη­κε τον Σταυ­ρό έπρε­πε να κου­βα­λή­σει ένα ξύλο που δεν ήταν πλα­νι­σμέ­νο (όπως το βλέ­που­με στις αγιο­γρα­φί­ες). Ήταν δυο κορ­μοί γε­μά­τοι σκλη­ρό φλοιό και ρό­ζους και κα­τα­λα­βαί­νε­τε τι έγινε όταν πέ­τα­ξαν πάνω στην πλάτη Του το ορι­ζό­ντιο τμήμα.

Την ήδη κα­τα­μα­τω­μέ­νη πλάτη από τη μα­στί­γω­ση. Αυτός ο βαρύς κορ­μός μπήκε μέσα στις πλη­γές προ­κα­λώ­ντας αφό­ρη­το πόνο. Στη συ­νέ­χεια ο Ιη­σούς κυ­ριο­λε­κτι­κά σέρ­νει τα βή­μα­τά Του και υπο­φέ­ρει.

Πλέον δεν έχει ανά­σες και αρ­κε­τό οξυ­γό­νο. Το αίμα Του λι­γο­στεύ­ει και κά­ποια στιγ­μή λυ­γί­ζουν τα γό­να­τά Του και είναι αδύ­να­τον να προ­χω­ρή­σει.

Eρ: Πε­ρι­γρά­φε­τε μια κα­τά­στα­ση που σχε­δόν δεν αντέ­χε­ται με βάση τα αν­θρώ­πι­να μέτρα.

-Ναι. Πι­στεύω αν δεν ήταν ο συ­γκε­κρι­μέ­νος εκεί θα είχε πε­θά­νει. Κα­νο­νι­κά, με βάση τη λο­γι­κή, εκεί (στην πο­ρεία προς τον Γολ­γο­θά) θα έπρε­πε να είναι το τέλος.

Eρ: Ωστό­σο, Ο Χρι­στός φτά­νει τε­λι­κά μέχρι τη Σταύ­ρω­ση. Εκεί τι ακρι­βώς γί­νε­ται;

-Εκεί οι σταυ­ρω­τές ξα­πλώ­νουν Τον Ιησού πάνω στον Σταυ­ρό και Του καρ­φώ­νουν τα χέρια και τα πόδια. Για το ακρι­βές ση­μείο του καρ­φώ­μα­τος υπάρ­χουν δύο εκ­δο­χές: το εσω­τε­ρι­κό της πα­λά­μης, που φαί­νε­ται και σε πολ­λές ει­κό­νες, ή το κέ­ντρο της έσω επι­φα­νεί­ας των καρ­πών.

Η πρώτη εκ­δο­χή είναι για μένα η πιο προ­σι­τή. Η πα­λά­μη έχει μικρό πάχος, με­γά­λη επι­φά­νεια και λόγω των τε­νό­ντων και των πε­ρι­τό­ναιων δεν σκί­ζε­ται το δέρμα. Υπάρ­χουν και τα με­τα­κάρ­πια οστά, που μπο­ρούν να συ­γκρα­τή­σουν το βάρος.

Αν, πά­ντως, το καρφί μπήκε ανά­με­σα στα δύο κό­κα­λα, κερ­κί­δα και ωλένη, έχου­με τρα­γι­κό πόνο γιατί τραυ­μα­τί­στη­κε το μέσο νεύρο. Σκε­φτεί­τε ότι αν ακου­μπή­σου­με ελά­χι­στα το νεύρο του αγκώ­να νιώ­θου­με έντο­νο πόνο. Φα­ντα­στεί­τε να πε­ρά­σει καρφί από αυτό το νεύρο.

Ως προς το κάρ­φω­μα των πο­διών οι δύο εκ­δο­χές είναι ότι σταύ­ρω­ναν τα πόδια και το καρφί περ­νού­σε από το ένα πόδι στο άλλο ή ότι καρ­φώ­θη­καν πα­ράλ­λη­λα. Ευ­ρή­μα­τα του 1968 σε τά­φους στην Ανα­το­λι­κή Ιε­ρου­σα­λήμ μάς δεί­χνουν ότι υπήρ­χαν και άλλοι που σταυ­ρώ­θη­καν στα πόδια με τον πρώτο τρόπο.

Eρ: Ο θά­να­τος τε­λι­κά από τι επήλ­θε; Γνω­ρί­ζου­με;

Την ήδη κα­τα­μα­τω­μέ­νη πλάτη από τη μα­στί­γω­ση. Αυτός ο βαρύς κορ­μός μπήκε μέσα στις πλη­γές προ­κα­λώ­ντας αφό­ρη­το πόνο. Στη συ­νέ­χεια ο Ιη­σούς κυ­ριο­λε­κτι­κά σέρ­νει τα βή­μα­τά Του και υπο­φέ­ρει.

Πλέον δεν έχει ανά­σες και αρ­κε­τό οξυ­γό­νο. Το αίμα Του λι­γο­στεύ­ει και κά­ποια στιγ­μή λυ­γί­ζουν τα γό­να­τά Του και είναι αδύ­να­τον να προ­χω­ρή­σει.

Eρ: Πε­ρι­γρά­φε­τε μια κα­τά­στα­ση που σχε­δόν δεν αντέ­χε­ται με βάση τα αν­θρώ­πι­να μέτρα.

-Ναι. Πι­στεύω αν δεν ήταν ο συ­γκε­κρι­μέ­νος εκεί θα είχε πε­θά­νει. Κα­νο­νι­κά, με βάση τη λο­γι­κή, εκεί (στην πο­ρεία προς τον Γολ­γο­θά) θα έπρε­πε να είναι το τέλος.

Eρ: Ωστό­σο, Ο Χρι­στός φτά­νει τε­λι­κά μέχρι τη Σταύ­ρω­ση. Εκεί τι ακρι­βώς γί­νε­ται;

-Εκεί οι σταυ­ρω­τές ξα­πλώ­νουν Τον Ιησού πάνω στον Σταυ­ρό και Του καρ­φώ­νουν τα χέρια και τα πόδια. Για το ακρι­βές ση­μείο του καρ­φώ­μα­τος υπάρ­χουν δύο εκ­δο­χές: το εσω­τε­ρι­κό της πα­λά­μης, που φαί­νε­ται και σε πολ­λές ει­κό­νες, ή το κέ­ντρο της έσω επι­φα­νεί­ας των καρ­πών.

Η πρώτη εκ­δο­χή είναι για μένα η πιο προ­σι­τή. Η πα­λά­μη έχει μικρό πάχος, με­γά­λη επι­φά­νεια και λόγω των τε­νό­ντων και των πε­ρι­τό­ναιων δεν σκί­ζε­ται το δέρμα. Υπάρ­χουν και τα με­τα­κάρ­πια οστά, που μπο­ρούν να συ­γκρα­τή­σουν το βάρος.

Αν, πά­ντως, το καρφί μπήκε ανά­με­σα στα δύο κό­κα­λα, κερ­κί­δα και ωλένη, έχου­με τρα­γι­κό πόνο γιατί τραυ­μα­τί­στη­κε το μέσο νεύρο. Σκε­φτεί­τε ότι αν ακου­μπή­σου­με ελά­χι­στα το νεύρο του αγκώ­να νιώ­θου­με έντο­νο πόνο. Φα­ντα­στεί­τε να πε­ρά­σει καρφί από αυτό το νεύρο.

Ως προς το κάρ­φω­μα των πο­διών οι δύο εκ­δο­χές είναι ότι σταύ­ρω­ναν τα πόδια και το καρφί περ­νού­σε από το ένα πόδι στο άλλο ή ότι καρ­φώ­θη­καν πα­ράλ­λη­λα. Ευ­ρή­μα­τα του 1968 σε τά­φους στην Ανα­το­λι­κή Ιε­ρου­σα­λήμ μάς δεί­χνουν ότι υπήρ­χαν και άλλοι που σταυ­ρώ­θη­καν στα πόδια με τον πρώτο τρόπο.

Eρ: Ο θά­να­τος τε­λι­κά από τι επήλ­θε; Γνω­ρί­ζου­με;

Ο Χρι­στός αντι­με­τω­πί­ζει μια σειρά από δυ­σμε­νείς πα­ρά­γο­ντες:

– Υπο­χρε­ω­τι­κή ορ­θο­στα­σία, που Του δη­μιουρ­γεί ορ­θο­στα­τι­κή υπό­τα­ση.

– Υπο­χρε­ω­τι­κή ακι­νη­σία, που δεν δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα στο φλε­βι­κό αίμα να επι­στρέ­ψει στην καρ­διά.

– Ει­δι­κή στάση του θώ­ρα­κα, με το βάρος του σώ­μα­τος να είναι σε μό­νι­μη έκ­πτυ­ξη και να δυ­σκο­λεύ­ει φο­βε­ρά την ανα­πνοή. Δεν μπο­ρεί να κάνει εκ­πνοή παρά μόνο ει­σπνοή. Αυτό συ­ντό­μευ­σε τον θά­να­τό Του.

Επι­πλέ­ον αντι­με­τω­πί­ζει επι­πλο­κές τραυ­μά­των, αι­μορ­ρα­γία, αφυ­δά­τω­ση, πείνα, δίψα και εξά­ντλη­ση.

Eρ: Το τε­λι­κό «πό­ρι­σμα»;

-Επρό­κει­το για πο­λυ­πα­ρα­γο­ντι­κό θά­να­το. Πολλά πράγ­μα­τα έδρα­σαν για την κα­τά­λη­ξη, με τε­λι­κό αίτιο την ασφυ­ξία μαζί με την κυ­κλο­φο­ρι­κή ανε­πάρ­κεια. Μια ση­μα­ντι­κή λε­πτο­μέ­ρεια είναι και η επι­δρο­μή των σαρ­κο­φά­γων εντό­μων.

Το αίμα φέρ­νει από πολύ μα­κριά έντο­μα που κό­βουν κομ­μά­τια από τις πλη­γές ενός ακί­νη­του αν­θρώ­που! Οι πιο φο­βε­ρές στιγ­μές για Τον Κύριο ήταν μετά το κάρ­φω­μα στον Σταυ­ρό.

Eρ: Πώς εξη­γεί­τε την αντο­χή που έδει­ξε;

-Ο Χρι­στός δεν πέ­θα­νε πριν από τη Σταύ­ρω­ση γιατί υπήρ­χε λόγος. Υπε­ρέ­βη τα αν­θρώ­πι­να μέτρα και για μένα το ότι άντε­ξε και ανέ­βη­κε στον Σταυ­ρό είναι ακόμα ένα δείγ­μα της θε­ό­τη­τάς Του.

Eρ: Μπο­ρεί­τε να μας πε­ρι­γρά­ψε­τε τι αι­σθα­νό­ταν ο Ιη­σούς φο­ρώ­ντας το ακάν­θι­νο στε­φά­νι;

-Πρώτα πρώτα, να σας πω ότι είναι πρω­το­φα­νής τρό­πος αντι­με­τώ­πι­σης. Ποτέ πριν δεν είχε γίνει κάτι τέ­τοιο και ποτέ ξανά δεν επα­να­λή­φθη­κε. Επρό­κει­το για φρίκη! Το κα­τα­σκεύ­α­σαν από μια τζι­τζι­φιά, ευ­λύ­γι­στο φυτό που ευ­δο­κι­μεί στην πε­ριο­χή, με πολύ με­γά­λα και σκλη­ρά αγκά­θια.

Μέχρι τότε τα στε­φά­νια των κα­τα­δί­κων ήταν σι­δε­ρέ­νια και προ­σαρ­μό­ζο­νταν με βάση τη διά­με­τρο του κρα­νί­ου. Εδώ ήταν βα­σα­νι­στή­ριο. Το τρι­χω­τό της κε­φα­λής είναι αγ­γειο­βρι­θέ­στα­το.

Έχει πολύ καλή αι­μά­τω­ση και ει­δι­κή νεύ­ρω­ση. Η αι­μορ­ρα­γία, λοι­πόν, ήταν με­γά­λη και αφό­ρη­τος ο πόνος από τα αγκά­θια στα νεύρα.

Eρ: Κατά και­ρούς έχουν ακου­στεί θε­ω­ρί­ες ότι Ο Χρι­στός δεν είχε πε­θά­νει στον Σταυ­ρό και ότι έτσι δι­καιο­λο­γεί­ται (λο­γι­κά) η Ανά­στα­σή του. Κατά τη γνώμη σας, αυτό μπο­ρεί να στέ­κει;

-Τυ­χαία έγινε, νο­μί­ζε­τε, ο λογ­χι­σμός της πλευ­ράς; Κα­θό­λου τυ­χαία. Αυτό το γε­γο­νός είναι το πι­στο­ποι­η­τι­κό του θα­νά­του. Η λόγχη τρύ­πη­σε την πλευ­ρά και βγήκε «αίμα και ύδωρ». Από όποια πλευ­ρά και να έγινε ο λογ­χι­σμός, με αυτό το βαρύ όπλο των δυό­μι­σι μέ­τρων, δεν υπάρ­χει πε­ρί­πτω­ση ο οποιοσ­δή­πο­τε να μεί­νει ζω­ντα­νός. Με τί­πο­τα!

Ερ: Άρα κα­ταρ­ρί­πτο­νται όλα;

-Φυ­σι­κά. Οι αρ­νη­τές βέ­βαια λένε ό,τι θέ­λουν, αλλά δεν κα­τα­λα­βαί­νω γιατί ασχο­λού­νται με Τον Χρι­στό αφού γι’ αυ­τούς δεν υπάρ­χει.

Πηγή: Κυ­ρια­κά­τι­κη Δη­μο­κρα­τία